Björn Koreman heeft ambitieuze plannen voor de 41ste NN Marathon Rotterdam. Op zondag 10 april wil hij zich op de Coolsingel voegen bij het selecte groepje Nederlandse atleten die de klassieke loopafstand binnen 2 uur en 10 minuten hebben volbracht. Met zo’n bijzondere prestatie zou hij voldoen aan de gestelde limieten voor deelname aan de WK atletiek in Eugene en de EK in München.
‘Sinds ik serieus ben gaan hardlopen, heb ik de marathon van Rotterdam in gedachten. Ik ben elk jaar gaan kijken. Ik vind het de mooiste marathon, een feest om mee te maken. Hier heb ik altijd al willen lopen,’ zegt Koreman (30). Van de organisatie krijgt hij alle medewerking om zichzelf op het snelle parcours te overtreffen.
Racedirector Marc Corstjens: ‘Voor Nederlandse atleten is de NN Marathon Rotterdam een ideale gelegenheid om zich te kwalificeren voor de WK of EK. Wij willen hen optimaal faciliteren. Zo mag Björn bijvoorbeeld zijn eigen hazen uitkiezen.’ Koreman is een laatbloeier met een enorme potentie. In 2011 deed hij onvoorbereid voor het eerst mee aan een loopje over 5 kilometer. Nadat hij zijn stap- en rookgewoonten had afgezworen, verliep zijn ontwikkeling snel. In 2019 debuteerde de Brabander in Eindhoven op de marathon: na een lange solo finishte hij in 2.17.26. Een jaar later verbeterde hij zichzelf in Wenen, opnieuw als eenzame solist, tot 2.11.07. Een stressfractuur in zijn scheenbeen dwong hem vorig jaar op te geven in Amsterdam.
‘Ik ben nu weer op de goede weg. Een tijd onder de 2.10 is in Rotterdam realistisch,’vindt Koreman. ‘Daarmee voldoe ik aan de limiet voor de WK, maar ik kies dan toch voor de EK. In München heb ik niet de concurrentie van de snelle Afrikaanse lopers.’ Volgens zijn trainer Bram Wassenaar volgt de WK (15-24 juli) voor Koreman ook te snel op ‘Rotterdam’ en zal in het warme Eugene waarschijnlijk sprake zijn van een ‘vechtmarathon’. Koreman heeft nog weinig marathonervaring en denkt pas over een jaar of vijf op zijn top te zijn. De EK in München zijn van 15 tot en met 21 augustus. De vereiste limiettijden voor WK en EK zijn respectievelijk 2.10.00 en 2.12.30. Koreman zal zich op de NN Marathon Rotterdam voorbereiden met een stage van vijf weken op Tenerife. Aansluitend vliegt hij dan naar Rome voor een halve marathon op 6 maart.
Daarna wil de atleet uit Geertruidenberg zich in Rotterdam voegen bij de vijf landgenoten die een marathon onder 2.10 achter hun naam hebben: AbdiNageeye (2.06.17), KamielMaase (2.08.21), GerardNijboer (2.09.01), KhalidChoukoud (2.09.55) en MichelButter (2.09.58).
Eind vorig jaar al legde de NN Marathon Rotterdam het olympisch droomduo ‘Abdi & Abdi’ vast voor de 41ste editie. AbdiNageeye en BashirAbdi, de boezemvrienden uit Nederland en België, verdeelden bij de Olympische Spelen van Tokio na een adembenemende apotheose van de marathon het zilver en brons. Nageeye bracht in 2019 in Rotterdam zijn Nederlands record op 2.06.17. Bashir Abdi won vorig jaar op de Coolsingel in 2.03.36, een parcours-, Belgisch en Europees record, en bovendien de snelste tijd ooit in Nederland gelopen.
Remco Barbier, directeur van de NN Marathon Rotterdam: ‘Het deelnemersveld wordt een prachtige mix van internationale en Nederlandse atleten die op ons snelle parcours hun grenzen willen verleggen. Bovendien is #demooiste, zoals Björn Koreman terecht zegt, een feest voor iedereen. Voor de toppers en zeker ook voor de tienduizenden andere lopers, die zich traditioneel bij de finish op de bruisende Coolsingel allemaal ‘winnaar’ kunnen voelen.’
De 10K Valencia Ibercaja levert al jaren razendsnelle tijden op. In 2020 werd in de hardloopstad een wereldrecord, Europees record én Nederlands record gelopen. Ook zondag 9 januari stonden er weer genoeg atleten aan de start in Spanje die 2022 met een persoonlijk record willen beginnen, waaronder een heleboel Nederlanders. Alle uitslagen vind je hieronder.
De start en finish is ingericht op de Paseo de La Alameda, ter hoogte van de de Exhibition Bridge (La Peineta). Om 9:15 uur vertrekken de topvrouwen en vanaf 9:30 uur mogen de mannen en de rest van de atleten los. Per startwave starten maximaal 2000 lopers. Zoals we van Valencia kennen, zal het parcours zeker geschikt zijn voor records. De 10K Valencia Ibercaja is niet voor niets door World Athletics bestempeld met het Road Race Label.
De voornaamste kanshebber bij de vrouwen is de Ethiopische Yalemzerf Yehualaw. Ze realiseerde vorig jaar in Valencia de tweede snelste tijd ooit op de halve marathon en was op de 10 kilometer al goed voor 29:45 minuten. De Keniaanse Norah Jeruto Tanui liep twee jaar geleden in de Spaanse stad onder de 30 minuten. Karoline Grövdal (Noorwegen) en Meraf Bahta (Zweden) maken ook kans op een hoge klassering.
Bij de mannen ligt de strijd meer open. De Keniaan Daniel Simiu Ebenyo is op papier de snelste met 27:12. Teamgenoten Julien Wanders (Zwitserland) en Boniface Kibiwott (Kenia) hebben 27:13 staan en zijn klaar voor een gooi naar de winst. De Spanjaard Juan Antonio Pérez weet wat het is om onder de 28 minuten te finishen in Valencia en staat op de startlijst op plaats 7.
Zo’n 25 Nederlanders reizen af naar Spanje voor een snelle 10 kilometer. In de eliterace starten Bo Ummels en Benjamin de Haan, die voor tijden laag in de 32 en 28 minuten gaan. Daarachter zullen onder meer Famke Heinst, Saskia Weinans, Kim Dillen, Filmon Tesfu, Gianluca Assorgia, Luuk Maas, Tom de Gelder, RoelWijmenga, PimLambregts, StanSchipperen, MahadiAdbiAli, WouterHeinrich, TomHoogeboom, Luc Velzeboer, Dominic Bersee, Maikel Peeman en Milan Verheugen op jacht gaan naar een persoonlijk record.
Voor zowel de Nederlandse toppers als de atleten van het NN Running Team was de NN Mission Marathon één van de hoogtepunten van 2021. Op het vliegveld in Enschede haalden vele lopers de Olympische limiet. De filmmakers van het NN Running Team maakten een mooie documentaire.
Wat komt er kijken bij de organisatie van een marathon ten tijde van corona? Wat is er nodig om binnen tien dagen naar een andere stad en naar een ander land te verhuizen? Die vragen staan centraal tijdens “NN Mission Marathon | The making of” van het NN Running Team. Deze laatste documentaire van het jaar vertelt het verhaal achter een speciale marathon in april.
Eliud Kipchoge
Michel Butter
Jill Holterman
De NN Mission Marathon zou oorspronkelijk in Hamburg plaatsvinden, maar door het hoge aantal coronabesmettingen werd tien dagen voor de wedstrijd gekozen voor Enschede. Tussen de vliegtuigen op Twente Airport streden zondag 18 april meer dan 70 atleten voor snelle tijden. Eliud Kipchoge bevestigde zijn vorm voor de Olympische marathon door te winnen in 2:04.30. Michel Butter was de snelste Nederlander en maakte een prachtige comeback door zich met 2:10.30 te kwalificeren voor de Spelen. Jill Holterman mocht ook daadwerkelijk in Sapporo starten door de snelste Nederlandse tijd te realiseren, een verrassende 2:28.18.
Ook dit jaar ondersteunt het CTS GROUP Talententeam jonge atleten bij het najagen van hun dromen. We volgen vijf potentiële wereldtoppers, onder begeleiding van CTS GROUP en de Atletiekunie, in hun weg naar de top. In deze laatste aflevering: middellange afstandsloper Rick van Riel (19), die dit jaar een belangrijke keuze maakte.
Medaille blijft in familie
Rick van Riel met zijn zilveren EK-medaille
’2021 was een mooi jaar voor mij’ begint Rick van Riel het interview. Het jaar begon met een nieuwe omgeving, de overstap naar het Nederlandse sportwalhalla: Papendal. Net als broer Robin koos hij voor de stal van Grete Koens, de afgetreden bondscoach middellange- en lange afstand. De extra motivatie die Rick daardoor kreeg, werd uiteindelijk uitbetaald op twee kampioenschappen. De Europese kampioenschappen onder 20 jaar in Estland moesten voor hem het hoogtepunt van het seizoen worden. ‘In Tallinn had ik veel druk op mezelf gezet. Ik wilde natuurlijk mijn vijfde plek van de EK in 2019 verbeteren. Vanaf het moment dat ik daar over de finish kwam, zat al in mijn hoofd deze zomer een medaille te pakken. Toch blijft het een 1500 meter zoals alle anderen.’ Veel vertrouwen haalde Rick uit een race die hij twee weken voor het toernooi liep. In Heusden-Zolder, begin juli, scherpte hij zijn persoonlijk record aan naar 3:41.80 en dat zorgde bij Rick voor het idee dat een podiumplaats mogelijk was. Met het extra doel om de prestatie van zijn broer Robin in 2019, de zilveren medaille, te evenaren. ‘Ik was ervan overtuigd dat ik vooraan mee kon doen en met die mindset ging ik ook de series en finale in. Het scenario dat ik met de kop van de wedstrijd de laatste 100 meter in ging, had ik al zo vaak afgespeeld in mijn hoofd dat ik wist wat ik moest doen. Dan is veertien honderdsten van een seconde het verschil tussen zilver en goud, maar zilver was alles wat er in zat op dat moment. Het was dan voor mijn gevoel het minimale resultaat om met een goed gevoel naar huis te gaan.’ In september volgden nog de Nederlandse kampioenschappen 800 meter onder 20 jaar, waar Rick met een persoonlijk record van 1:48.03 op papier de tweede snelste was. Zijn geweldige inhoud in Amersfoort zorgde voor weer een nationale titel, zijn laatste bij de junioren. ‘Het was mooi om te zien om na een rustperiode nog een mooi basisniveau te hebben daar.’
Dit is de vijfde en laatste atleet die we belichten in de serie talenten uit het CTS GROUP Talententeam. In de vorige vier afleveringen volgden we de verrichtingen van Mark Heiden, Olivier Hendriks, Sven Roosen en Alida van Daalen.
Topsportleven
Ook kijkt Rick terug op een mooi jaar als Papendalganger. ‘Ik heb het hier erg naar mijn zin en heb ook het idee dat ik hier op mijn plek zit’, vult hij aan. Momenteel bestaat zijn leven uit trainen en stage lopen. Dat laatste doet hij op een steenworp afstand van zijn trainingsbasis. Op hetzelfde nationale sportcentrum loopt Rick namelijk stage bij de Edese Golf Club. Een goede combinatie vindt hijzelf. ‘Het ‘’topsportleven’’ bevalt me zeker. Ik woon in Arnhem samen met andere sporters van verschillende sporten. Die beleven sport op dezelfde manier zoals ik, dus het is fijn om mensen om je heen te hebben die ook naar hun eigen doelen toewerken.’ De afgelopen maanden kreeg Rick nog eens te maken met een belangrijke keuze. De Pool Tomasz Lewandowski, die zijn broer Marcin naar drie Europese titels leidde, werd op Papendal aangesteld als bondscoach voor de middellange en lange afstand. Hierdoor werd Ricks coach Grete Koens vervangen en kreeg hij de vraag of hij bij de nationale selectie op Papendal wilde blijven trainen of op een andere locatie met Grete verder wilde. ‘Dit was een moeilijke keuze voor mij. Eigenlijk zat ik in een luxe positie, waarin ik kon kiezen tussen twee van de beste coaches die er momenteel zijn.’ Na wikken en wegen besloot Rick op Papendal te blijven en voortaan onder Lewandowski te trainen. ‘Ik kende Tomasz al, dus het is niet echt een sprong in het diepe voor mij.’
Bevoorrecht
Rick herinnert zich het moment nog dat hij werd benaderd voor een verlenging van zijn lidmaatschap. Een verlenging, want in 2020 kreeg hij ook al een plaatsje in het CTS GROUP Talententeam aangewezen. In de auto richting Papendal kreeg hij een telefoontje, waarin hij namens de Atletiekunie opnieuw een samenwerking met CTS GROUP en ASICS kreeg aangeboden. ‘Het is fijn om steun te krijgen vanuit CTS. Daardoor kan ik mijn sport beoefenen op de manier dat het nodig is om het beste uit mezelf te halen. Ik voel me daarom ook bevoorrecht dat ik bij het team zit!’ Het team opent bijna letterlijk deuren voor Rick. ‘Samen met de Atletiekunie zorgt CTS GROUP dat ik op trainingsstage kan gaan om stappen te blijven zetten als atleet’, gaat hij verder. ‘Het is mooi dat een bedrijf zoals CTS investeert in jonge atleten zoals ik en ik hoop dat ze dat nog een lange tijd door kunnen blijven zetten. Zeker met het talent dat momenteel rondloopt op de atletiekbaan.’ Wie van de andere vier CTS-talenten hem inspireert? ‘Ieder onderdeel is natuurlijk bijzonder, maar het vergt wel een speciaal soort talent om alle onderdelen goed te kunnen. Sven Roosen is een mooi voorbeeld daarvan. Het vermogen om meerdere zware inspanningen te leveren vind ik erg indrukwekkend.’
800 of 1500 meter?
‘Dit is een lastige. Een 800 meter als alleenstaande wedstrijd is heel gaaf, maar een 1500 meter op een toernooi vind ik dan toch wel mooier.’
Rick van Riel stelt het zilver op de 1500 meter tijdens de EK onder 20 jaar veilig.
Arnhem of Tilburg?
’Tilburg is natuurlijk de plek waar ik bijna 19 jaar heb gewoond, maar de natuur en trainingsmogelijkheden zijn in Arnhem wel mooier. Ik heb hier nu ook mijn leven opgebouwd.’
Goud op de EK senioren of de Olympische finale halen?
’Dan denk ik dat ik toch voor een Olympische finale ga. De Olympische Spelen staan voor mijn gevoel zo veel hoger dan een Europees kampioenschap. Vooral met het huidige niveau is het al een extreem goede prestatie om een Olympische finale te halen.’
Aansluiting
De eerste weken van de winter zal Rick het moeten doen met het leggen van een goede basis, aangezien de aangescherpte coronamaatregelen wedstrijden onmogelijk maken. In de hoop dat die doorgaan richt hij zich gewoon op enkele indoorwedstrijden en misschien hier en daar een korte cross. ‘Als 800- en 1500-meterloper is een cross van 10 kilometer gewoonweg te lang om competitief te zijn. Ik denk dat het vooral zaak is om blessurevrij te blijven en ook een goede basis te leggen voor komende zomer. In 2022 komt Rick namelijk voor het eerst als senior in actie. Zijn doel is dan ook om zichzelf proberen te vestigen als eerstejaars senior. ‘Dat betekent dus gewoon snelle tijden lopen en goede uitslagen neerzetten op wat grotere wedstrijden’, vult hij aan. ‘Het ultieme doel van veel sporters is de Olympische Spelen en dat is bij mij niet veel anders. Parijs 2024 zou heel mooi zijn, maar daar ben ik nu nog niet mee bezig.’ Tot slot: ‘Ik probeer wel zo snel mogelijk de aansluiting te vinden met de Europese top op de middellange afstand.’
Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met CTS GROUP en de Atletiekunie.
Foto’s: Erik van Leeuwen, Coen Schilderman en Paul Raats
Na een matig 2020 was Leonie van Vliet erop gebrand dit jaar revanche te nemen. Het werd een doorbraakjaar, waarin de 28-jarige sprintster haar persoonlijk record verpulverde, debuteerde in het oranje met de estafette en zelfs naar de Spelen werd uitgezonden. In 2022 hoopt ze zich ook individueel te meten aan de wereldtop.
Gebaald en genoten
Op Lanzarote werkte Van Vliet deze maand een trainingsstage af met het Groningse Team4Mijl. De focus ligt alweer op het indoorseizoen, dat hopelijk in januari en februari losbarst. ‘Na 1,5 jaar niet op trainingsstage te zijn geweest, is het echt heerlijk om te trainen in de zon. Het ging goed, ik was fysiek fit. Ik heb geen pijntjes gehad en dat is in het verleden wel eens anders geweest.’ Op het Spaanse eiland trainde ze weer wat meer op snelheid. ‘Mede omdat het hier qua temperatuur een stuk aangenamer is. De afgelopen periode deed ik wat sprinttrainingen, maar niet veel maximale snelheid op spikes.’ Eén van de laatste keren dat ze dat had gedaan, was op de Olympische Spelen. Samen met de andere estafettevrouwen op de 4×100 meter reisde ze af naar Tokio, maar daar kon ze helaas niet in actie komen. Echter was het halen van de Spelen voor Van Vliet al een droom die uitkwam, hoewel ze eigenlijk nu pas beseft dat ze daar echt is geweest. ‘Je leeft daar best wel in een bubbel, waardoor ik niet altijd besefte dat ik gewoon op dé Olympische Spelen was.’ Van te voren had Van Vliet zich er al op ingesteld dat ze mee zou gaan als reserve. Toch zou ze liegen als ze zegt niet teleurgesteld te zijn toen ze hoorde dat ze niet mocht starten op de estafette. ‘Je werkt met het team toe naar dat ene moment. Iedereen wil op dat moment op de baan staan in het Olympisch stadion en niet op de tribune zitten. Ik was ook fit, en ergens heb je dan denk ik toch wel een sprankje hoop dat je misschien mag lopen. Ik ging er vanuit dat alles kon gebeuren, zodat ik klaar was voor alle mogelijke scenario’s. Als ik had moeten lopen, was ik daar klaar voor. Toen ik hoorde dat ik niet ging lopen, heb ik natuurlijk heel erg gebaald. Maar het is ook een goede motivatie om nog beter te worden en de volgende keer wel te mogen lopen. Als ik nu terugdenk aan de Spelen, voel ik die teleurstelling helemaal niet meer. Het is heel jammer dat we met het team niet het beoogde resultaat hebben gehaald, maar ik heb veel ervaring op gedaan en veel geleerd van andere atleten. Ondanks dat de Spelen natuurlijk anders waren dan normaal door COVID, heb ik er enorm van genoten!’
Leonie van Vliet en een teamgenoot in actie tijdens een heuveltraining op Lanzarote.
Weinig vertrouwen
Van Vliet omschrijft 2021 als een rollercoaster. Ze mocht voor het eerst in het Nederlands tenue lopen tijdens de EK Landenteams en de Diamond League, de hoogste atletiekcompetitie. ‘Dat was een droom die uitkwam, want een jaar geleden durfde ik daar alleen maar van te dromen. Het was echt een doorbraakjaar voor mij, waar ik heel erg van genoten heb. De weg naar deze successen vond ik wel zwaar. We (mijn coach Eddy Kiemel en ik) hadden als doel gesteld voor 2021 om een plekje in het 4×100 meter estafetteteam te bemachtigen. We hadden een plan gemaakt om te zorgen dat ik met name op de eerste meters sneller zou worden.’ Hiervoor wilde de atlete, die de 100 en 200 meter combineert, in de winter ook vaker indoor trainen, om kwalitatief betere starttrainingen te kunnen voltooien. Vanwege corona en geen A-status was het voor haar echter de hele winter niet mogelijk om indoor te trainen. ‘Dit was wel een lastige periode, omdat ik het gevoel had dat mijn voorbereiding minder was dan die van sommige concurrenten, terwijl ik daar zelf geen invloed op kon uitoefenen. Ik werd daar wel onzeker van en had weinig vertrouwen meer dat ik hard kon gaan lopen. Dat het uiteindelijk wel gelukt is, maakt mij nu wel heel trots.’
‘Ik ben heel kritisch op mijzelf en ben daarom niet snel tevreden. Er zijn weinig wedstrijden waarin ik echt kon juichen omdat ik zo blij was met mijn prestatie.’
Meer genieten
Zoals al eerder vermeld beleefde Van Vliet geen super goed 2020. Met 11.57 seconden op de 100 meter maakte ze de gevestigde namen op het koningsnummer nog niet zenuwachtig. ‘Ik wist wel dat ik deze tijd in 2021 kon verbeteren. De start is mijn zwakke punt. Hier heb ik met mijn coach veel aandacht aan besteed. Ik heb bijna twee keer zo veel start- en acceleratietrainingen gedaan.’ Het seizoen in de buitenlucht begon voor de sprintster bij de Harry Schulting Games in Vught. In mei liep ze 11.46, waar ze al wel tevreden mee was, maar waardoor er niet in één klap niks meer te verbeteren viel. ‘Ik wist wel dat sneller lopen mogelijk was en zelf had ik een tijd van rond de 11.38 in mijn hoofd als hoogst haalbare.’ Toen ze op 5 juli op dezelfde baan in Vught (‘’toch wel mijn lievelingsbaan’’) de klok liet stilstaan op 11.29 was dat dus buiten haar eigen verwachtingen. Met een tikkeltje hulp van de meewind (1,5 meter per seconde) nam ze beslag op plek negen op de Nederlandse ranglijst. ‘Een aangename verrassing. Ik kan zo veel winnen als ik goed start, wat ik uiteindelijk had laten zien.’ Zeker een verrassing als je weet dat Van Vliet altijd erg kritisch is op zichzelf. Dat is lastig, want er zijn weinig wedstrijden waarin ze echt kon juichen omdat ze zo blij was met haar eigen prestatie. ‘Soms vind ik dat jammer, ik zou wel willen dat ik er meer van kan genieten. Tegelijkertijd denk ik ook dat het me verder brengt, omdat ik altijd gebrand ben om het beter te doen. Het heerlijke gevoel in Vught heeft mij meer laten geloven dat ik tot meer in staat ben dan ik denk. Ik durfde nooit zo goed hoge doelen te stellen, omdat ik mezelf soms te ‘gewoon’ vind. Nadat ik deze onverwachte 11.29 liep, denk ik steeds vaker: waarom zou het dan niet gewoon nog sneller kunnen?’ Haar mooiste wedstrijd tot nu toe was echter niet de 100 meter in Vught, maar de 4×100 meter bij de Diamond League-wedstrijd in het Zwitserse Lausanne. ‘Het was de eerste keer voor mij in zo’n groot, uitverkocht stadion. Veel wedstrijden waren natuurlijk zonder publiek en de sfeer in dat uitverkochte stadion was echt geweldig. Daar krijg je zoveel energie van. Die momenten zou ik heel graag nog vaker mee willen maken.’
Leonie van Vliet, Marije van Hunenstijn, Lieke Klaver en Naomi Sedney na hun gouden race op de EK Landenteams in Roemenië.
Tandarts
Voor de ‘rennende tandarts’, zoals RTV Noord dit jaar kopte, is atletiek dit jaar meer op één komen te staan. Van Vliet werkt namelijk parttime bij het mondzorgcentrum in Leek. Of ze topsport en tandarts goed kan afwisselen? Op zich is het goed te combineren, ik werkte hiervoor ook niet fulltime, maar 24 uur. Het is soms wel passen en meten, en niet altijd ideaal. Omdat ik nu een A-status heb, ben ik minder gaan werken en ik merk dat ik nu meer rust heb. Ik werk nu nog 16 uur en dat bevalt erg goed. Ik heb wel eens getwijfeld om helemaal te stoppen met werken naast het sporten, maar het geeft me juist ook veel energie. Ik vind het leuk om te doen en ik vind het heel fijn om even met iets anders bezig te zijn dan atletiek, om over andere dingen te praten. Ik kan mij wel snel zorgen maken over bepaalde trainingen die niet goed gaan of kleine pijntjes. Op mijn werk heb ik geen tijd om daar over na te denken, en heb ik het met patiënten en collega’s over andere dingen.’ Al geeft ze toe dat het op haar werk steeds vaker over atletiek gaat. Haar collega’s en patiënten hebben haar verrichtingen afgelopen zomer op de voet gevolgd, dus echt anoniem is ze niet meer. ‘Maar er is wel veel begrip voor, dus ook als ik vrij moet nemen voor wedstrijden, dan kan dat. Dat is natuurlijk wel heel fijn.’ De maandag en dinsdag zijn voor Van Vliet wat rustiger, waarop ze naast trainen weinig verplichtingen heeft. Vaak gaat de meervoudig NK-medaillewinnares dan naar de masseur of fysio. Woensdag en vrijdag zijn wat hectischer. ‘Ik begin de dag met een baantraining en moet dan de rest van de dag werken, waarna er ‘s avonds nog krachttraining volgt. Dit zijn wel wat drukkere dagen, maar als ik dan ‘s avonds thuiskom, voel ik me wel voldaan.’
Basisplek
Voor 2022 is al een globale planning gemaakt. Net als het afgelopen jaar is Van Vliet van plan indoorwedstrijden te lopen. Welke dat zijn, weet ze nog niet precies. Het vizier gaat natuurlijk op het outdoorseizoen, waarin zowel de WK (juli) als de EK atletiek (augustus) op de kalender staan. ‘Het doel is om individueel de EK te halen op de 100 en/of 200 meter. Ik denk dat mijn kansen op de 200 meter het grootst zijn, maar ik wil wel proberen voor beide te gaan.’ Daarnaast hoopt ze een basisplek in het Nederlandse estafetteteam te bemachtigen, waardoor ze met een beetje geluk de 4×100 meter op de EK of WK mag lopen. ‘Een mooie bonus zou natuurlijk zijn om mij ook individueel te plaatsen voor de WK, maar daarvoor zal ik wel nog een stap moeten maken. 2021 heeft mij geleerd dat niets onmogelijk is, dus wie weet!’, besluit ze.
Sportvrouw van 2020 en 2021. Die titel kreeg Sifan Hassan vanavond in Haarlem tijdens het Sportgala van NOS en NOC*NSF. In de strijd om de Jaap Eden Award moest ze het opnemen tegen de andere twee genomineerden: wielrenster Annemiek van Vleuten en shorttrackster Suzanne Schulting.
Hassan liep in juni tijdens de FBK Games in Hengelo een wereldrecord op de 10.000 meter. Een goede test voor de Olympische Spelen, waar ze een unieke trilogie voltooide. De 28-jarige atlete werd zowel op de 5000 als de 10.000 meter Olympisch kampioene. Ook won ze nog brons op de 1500 meter. Hassan kon niet live bij het sportgala aanwezig zijn vanwege een positieve coronatest, maar ze voelt zich niet ziek. Ze sprak haar waardering voor haar tweede Jaap Eden Award uit via een videoverbinding. “Ik ben echt hartstikke, hartstikke blij met deze prijs.”
In Haarlem werd met een kleine groep genodigden teruggeblikt op sportjaar 2020 en 2021. Naast de Jaap Eden Award werd woensdagavond ook de Young Talent Award en de Fanny Blankers-Koen carrièreprijs uitgereikt. Jetze Plat (Paralympiër), Baanwielrenners teamsprint (Sportploeg), Henny Kuiper en Bibian Mentel (Fanny Blankers-Koen carrièreprijs), Hugo Haak (Sportcoach), Enzo Kuworge (Young Talent Award) en Max Verstappen (Sportman) waren de andere prijswinnaars.
De stemming vond dit jaar online plaats op 21 en 22 december door atleten en coaches. De uitslag bestond voor 50 procent uit de stemmen van topsporters (voor sporterscategorieën) en coaches (voor de categorie beste coach). De andere 50 procent kwam van de vakjury. In de uitslagen op het NOS | NOC*NSF Sportgala werden de prestaties van zowel 2020 als 2021 meegenomen.
Abdi Nageeye en Bashir Abdi trokken bij de Olympische Spelen van Tokio wereldwijd de aandacht met een van de ontroerendste sportmomenten van het jaar. In een adembenemende apotheose van de marathon verdeelden de boezemvrienden uit Nederland en België het zilver en brons. Op zondag 10 april 2022 treffen ze elkaar weer, tijdens de 41ste NN Marathon Rotterdam.
Wie de vaak herhaalde tv-beelden heeft gezien, zal ze nooit vergeten. Op 8 augustus loodste Nageeye zijn trainingsmaat tijdens een bloedstollende eindsprint letterlijk en figuurlijk op meeslepende wijze naar het brons. Zelf veroverde hij zilver achter de Keniaanse winnaar Eliud Kipchoge. Voor het eerst komen ‘Abdi & Abdi’ als gelauwerde olympiërs samen aan de start tijdens de NN Marathon Rotterdam. Ze hebben apart van elkaar al goede herinneringen aan #demooiste.
Abdi Nageeye (32) debuteerde in 2015 in Rotterdam op de marathon met de nationale titel (9de overall, 2.12.33). Twee jaar later dook hij als eerste Nederlandse atleet ooit op de Coolsingel onder de ‘magische’ grens van 2.10.00 (2.09.36). En in 2019 verpulverde hij zijn eigen Nederlandse record op spectaculaire wijze met bijna twee minuten van 2.08.16 naar 2.06.17 (4de).
Bashir Abdi (32) maakte eveneens zijn marathondebuut in Rotterdam. In 2018 verliep dat na een snelle val wat onwennig (8ste in 2.10.46). Op 24 oktober van dit jaar kroonde hij zich echter overtuigend tot luid bejubelde Held van de Coolsingel. De ‘Bronzen Belg’, zijn koosnaam na de Spelen, gaf het 40-jarig jubileum van de NN Marathon Rotterdam extra glans met een parcours-, Belgisch en Europees record van 2.03.36. Dat is bovendien de snelste tijd ooit in Nederland gelopen.
Na die triomf-met-kippenvel en een ‘ererondje’ kuste Bashir Abdi dankbaar het wegdek van de Coolsingel en sprak direct de wens uit om samen met Nageeye terug te keren naar de Maasstad. ‘Als wij op dit snelle parcours sámen kunnen lopen, kan het nog sneller gaan,’ voorspelde hij na zijn overwinning in de NN Marathon Rotterdam. ‘Dit is voor mij dé marathon en dat geldt ook voor mijn vriend Nageeye.’
Remco Barbier, die als directeur van de NN Marathon Rotterdam Mario Kadiks is opgevolgd: ‘Wij zijn blij en trots dat deze twee toppers én smaakmakers op 10 april in Rotterdam aan de start staan. De marathon is pas over vier maanden, maar is zeker iets om nu al naar uit te kijken. Dat geldt voor Abdi Nageeye en Bashir Abdi, maar ook voor de tienduizenden lopers die zich in het nieuwe jaar gaan voorbereiden op #demooiste. Inschrijven voor de verschillende afstanden is nog steeds mogelijk.’ En check ook even het heerlijke filmpje van NN Marathon Rotterdam hieronder!
Op zondag 12 december is Dublin het strijdtoneel voor de Europese Kampioenschappen Cross. 12 atleten zullen ons land vertegenwoordigen in Ierland. Alle informatie vind je hieronder!
Hieronder vind je de uitslagen van de Nederlanders. Hier vind je alle uitslagen van de EK Cross.
De Nederlandse ploeg werd maandag 29 november bekendgemaakt door Ad Roskam, technisch directeur bij de Atletiekunie. ‘We hebben dit jaar een mooi team met alle nationale kampioenen en bij de mannen de verrassing van de NK cross in de persoon van Tom Hendrikse. Bij de junioren onder 20 jaar was er bovendien voldoende breedte om een team van 4 atleten uit te zenden en dat is een positief teken. Een deel van de gevestigde topatleten loopt dit jaar geen crossseizoen, maar met twee Olympiërs en een groep aanstormend talent verwachtten we wel een aantal mooie klasseringen.’
Programma 12 december
NL tijd
Onderdeel
Afstand
11:00
Mannen U20
6000 m
11:28
Vrouwen U20
4000 m
11:50
Mannen U23
8000 m
12:23
Vrouwen U23
6000 m
13:21
Gemengde estafette
4x 1500 m
14:13
Mannen Senioren
10.000 m
14:53
Vrouwen Senioren
8000 m
Team NL EK cross
Update: Teun ter Haar is positief getest op COVID 19 en zal niet starten in Dublin.
Ook gaat er namens de Atletiekunie een begeleidingsteam naar de county Fingal, waarin Dublin ligt. Grete Koens, Tomasz Lewandowski, Nils Pennekamp en fysiotherapeut Luc Schout zullen het Nederlands team ondersteunen op zondag 12 december. In 2002 en 2009 vonden de EK en WK cross al plaats in de Ierse hoofdstad. Het decor voor het toernooi dit jaar is de National Sports Campus in Abbotstown.
Klik hier voor alle informatie over de SPAR European Cross Country Championships 2021.
Emmy van den Berg is het crossseizoen sterk begonnen. Na winst in de Crosscup van Mol won de Nederlands kampioene 1500 meter tijdens de Warandeloop de bronzen medaille op de NK U20. In die categorie mag de 19-jarige atlete zondag ook uitkomen tijdens de EK Cross in Dublin. Een interview over haar beginjaren als hardloopster, studeren in Amerika en natuurlijk de EK.
Hoe verliep je race tijdens de NK cross? Ben je blij met je bronzen medaille?
‘Een Nederlands kampioenschap brengt natuurlijk altijd wel wat spanning met zich mee. Daarnaast was het natuurlijk ook het kwalificatiemoment voor de EK in Dublin, wat het extra leuk maakt. Ik hou zelf ontzettend van crossen en stond daarom ook met veel energie aan de start. Ik wilde, net zoals veel andere meiden, mega hard lopen en dat lukte wel. Het eerste rondje startten we hard en het tempo voelde goed! Ik heb samen met Amina Maatoug, Yasmine Abbes en Anne Knijenburg een groot deel van het parcours kunnen lopen, totdat Amina wegliep en Yasmine en ik samen kwamen te lopen. Het laatste stuk was ontzettend zwaar en ik had helaas net niet meer genoeg kracht over om Yasmine bij te blijven. Met een derde plek in dit topveld en deze toptijd (14:58 over 4300 meter, red.) ben ik echt enorm blij. Een mooie manier om mijn laatste Nederlands kampioenschap als junior mee af te sluiten!’
Had je verwacht dat je in Mol, drie weken eerder, naar de winst kon lopen?
‘Een week voordat ik bij de Crosscup aan de start verscheen, kwam ik terug van een trainingsstage in Font Romeu, op hoogte. Op zeeniveau lopen was dus wel even omschakelen. Ik deed mee aan de Crosscup in Mol om de benen na deze stage eens te testen. Mol is altijd één van mijn favoriete crossen; lekker vroeg in het seizoen en zonder te veel verwachtingen aan de start verschijnen. 75% van het parcours in Mol bestaat zo ongeveer uit los zand, wat het erg zwaar kan maken. Ik hou daar juist wel van; geef mij maar een zwaar parcours. De wedstrijd verliep erg goed: het tempo voelde makkelijk en daarom besloot ik te kijken wat ik in het vat had zitten. Vooral met het oog op de Warandeloop wilde ik weten wat ik nu kon. Bij de ingang van het tweede rondje (van de drie) liep ik weg van de andere meiden en breidde ik zo mijn voorsprong uit. Ik had totaal niet verwacht dat ik op deze manier zou kunnen winnen, maar het gaf me wel een goed gevoel. Ik wist toen dat het wel goed zat met mijn vorm.’
Nog even terug naar de oorsprong. Waarom ben je ooit begonnen met hardlopen?
‘Al sinds mijn zesde zit ik op atletiek bij Prins Hendrik in Vught. Nooit heb ik een andere sport gedaan en tot en met de D-junioren deed ik ook gewoon alle onderdelen van de meerkamp. Werpen was niet bepaald mijn ding, maar het rennen ging juist erg goed. Tijdens een wedstrijdje in het dorp liep ik de 1 kilometer en werd ik uitgenodigd voor de specialisatiegroep voor atleten van de middellange afstand. Het is nooit echt een heel bewuste keuze geweest, ik ben er een beetje ingerold. Ik heb d’r altijd zoveel plezier in gehad dat ik ermee door ben gegaan en mezelf steeds meer kon verbeteren!’
‘Ik denk dat elke sporter graag naar de Spelen zou gaan als die kans er is. Het lijkt mij in ieder geval fantastisch. Dat is toch wel de ultieme droom.’
Wanneer veroverde je je eerste NK-medaille?
’Nationale medailles hebben echt wel even op zich laten wachten. Mijn lichting bij de MiLa meiden was nu eenmaal erg sterk. Als eerstejaars D-junior werd ik vierde bij de NK en liep ik 3:12 op de 1000 meter. Dit was een prestatie waar ik ontzettend trots op was. Het gaf me het gevoel dat ik mezelf hierin zeker kon gaan verbeteren. De jaren daarop gingen helaas niet zo lekker. Ik heb nog wel nationale medailles gewonnen op de 4 x 600 en 4 x 800 meter estafette, maar mijn eerste individuele medaille kwam tijdens de NK junioren indoor in 2020. Toen won ik zilver op de 1500 meter.’
Hoe ziet een dag uit je leven er nu uit? Hoe combineer je hardlopen met je studie?
‘Mijn dagen zijn altijd lekker vol. Ik studeer Geneeskunde aan de Radboud Universiteit in Nijmegen en zit nu in het tweede jaar. Vaak reis ik tussen de universiteit, de bibliotheek, een leuk koffietentje en de atletiekbaan of het bos voor een training. Ik hoef in ieder geval nooit stil te zitten! Het kan soms best lastig zijn om het allemaal te combineren. Soms moet je ook best wat leuke dingen voor het hardlopen laten en dat kan wel eens moeilijk zijn. Om de combinatie topsport, Geneeskunde en een leuk sociaal leven te maken, moet ik alles echt wel goed plannen. Maar dat is soms ook een leuke uitdaging. Ik hou er wel van om bezig te zijn!’
Hoe ziet een trainingsweek er voor je uit?
Emmy van den Berg tijdens een baantraining met Running Team Brabant (foto: Gijs Houtman).
‘Nu in de winter probeer ik wat meer meters te maken. Op woensdagen en donderdagen doe ik mijn trainingen alleen in Nijmegen. Op dinsdagen reis ik terug vanuit Nijmegen naar Vught om bij Prins Hendrik mijn langere baantraining te draaien. Ook in de weekenden slaap ik bij mijn ouders en doe ik zo de trainingen in Vught mee. Ik train met Running Team Brabant, een team van middellange- en langeafstandsatleten zoals Jelmer van der Linden en Dagmar Smid, onder leiding van Tonnie Dirks en Jos van Schijndel.
Wat is je favoriete afstand?
‘Momenteel is mijn favoriete afstand de 1500 meter. Ik hou enorm van het tactische aspect, net als de snelheid die erbij komt kijken!’
Afgelopen zomer maakte je je debuut in het oranje tijdens de EK onder 20 jaar in Tallinn. Wat neem je mee van dat toernooi, waarin je uitstapte op de 3000 meter?
‘Ik heb echt zo veel geleerd van dat toernooi. Het was erg warm, zo’n 30 graden, en ik was ontzettend zenuwachtig voor de race. Nu kan ik zelf al niet goed tegen hitte en was die zenuwslopende 3000 meter geen lekkere combinatie. Toen het startschot klonk, waren de zenuwen weg. Ik liep heerlijk met de kopgroep mee en kon goed uit het gedrang blijven. Twee rondjes voor het einde ging echter ineens het licht uit en ben ik helaas uitgevallen vanwege warmte-uitputting. Toen ik op de baan lag, was ik vooral erg verward. Later voornamelijk verdrietig, omdat ik echt had willen knallen op dat moment. Al een heel seizoen werk je naar dit toernooi toe en het is enorm zuur als het zo eindigt. Ik heb achteraf nog besproken met Petra Groenenboom hoe ik mij beter voor kan bereiden op hitte. Daar heb ik veel van geleerd. Daarnaast denk ik dat ik nu ook beter om kan gaan met een setting van een dergelijk toernooi, omdat je beter weet hoe het eraan toegaat. De totale ervaring van de EK onder 20 was echt fantastisch en ik had het voor geen goud willen missen!’
Denk je dat je zondag tijdens de EK veel hebt aan je teamgenoten Amina, Yasmine en Anne?
‘Ik kijk echt enorm uit naar de EK in Dublin en vind het super gaaf dat we met een U20-team afgevaardigd zijn. Het allerleukste aan de EK Cross vind ik de teamprestatie die van belang is. Tijdens de Warandeloop hebben we laten zien dat we met z’n vieren aan elkaar gewaagd zijn, dus we zullen elkaar goed kunnen helpen tijdens de race. Ik hoop dat we allemaal in staat zijn het optimale uit onszelf te halen en een zo hoog mogelijke klassering neer te zetten. Anne, Yasmine, Amina en ik kunnen elkaar heel goed stimuleren en de teamspirit zit er zeker in. Ik heb er zin in!’
‘Ik vind het heel moeilijk om een duidelijk doel voor ogen te hebben. Ik verwacht dat de wedstrijd enorm zwaar gaat worden en dat er veel goede meiden aan de start zullen verschijnen. Ik wil proberen het uiterste uit mezelf te halen tijdens de EK en zo een zo hoog mogelijke individuele en teamklassering te behalen! Mezelf een doel stellen qua plaats vind ik zó moeilijk. De meeste meiden ken ik niet en er staan 114 atleten aan de start. Maar een medaille met het team zou wel fantastisch zijn.’
Waar denk je dat je over 10 jaar staat en waar droom je van? Wil je net als Yasmine Abbes in Amerika studeren?
‘Ik ben steeds serieuzer bezig met het hardlopen en het stimuleert me ontzettend om in mijn omgeving zoveel meiden te hebben die hetzelfde doen. Ik ben van plan aankomend studiejaar te starten met de studie Biomedical sciences in Amerika als transfer-student. Het lijkt me heerlijk om zo sport en studie te gaan combineren en daarnaast lijkt het me een prachtige ervaring. Waar ik over tien jaar sta met atletiek weet ik nog niet. Ik weet wel dat ik me heel graag verder wil ontwikkelen in deze sport en op die manier op nog meer toernooien mag staan en andere gave dingen mag meemaken! Of ik een Olympische ambitie heb? Ik denk dat elke sporter graag naar de Spelen zou gaan als die kans er is. Het lijkt mij in ieder geval fantastisch. Dat is toch wel de ultieme droom.’
Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie
De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.
