hardloopnetwerk

Foto: Instagram Lisanne de Witte

Voor de eerste editie van blessurepraat spreken we met Niels Theloosen. Sinds 2014 kampt hij met blessures aan zijn rechterbeen. De wereldrecordhouder op de 42km ElliptiGo vertelt aan Hardloopnetwerk hoe hij hiermee dealt en wat zijn grootste motivaties zijn.

Door Floor Doornwaard

Niels, wil je je even voorstellen?

Mijn naam is Niels Theloosen,  ik ben 21 jaar oud en ik woon in Nijmegen. Ik ben langeafstandloper en mijn voorkeur gaat uit naar wedstrijden op de weg (want die zijn langer ? ) Ik droom al sinds mijn twaalfde van het lopen van een snelle marathon en die droom is alleen maar groter geworden! Daarnaast ben ik ook nog trainer van de jeugd van team Zevenheuvelen en een gezellige groep kinderen bij Nijmegen Atletiek. Dus alle fouten die ik heb gemaakt in mijn (hard)loopcarriere zullen deze kinderen, als het goed is, niet meer maken. Ohja, en ik ben trouwens ook nog student aan de Hogeschool van Arnhem/Nijmegen.

Welke blessure heb je en hoe is dit (denk je) ontstaan?

 Ik heb al 3 jaar last van mijn rechteronderbeen. Het is begonnen met een stressfractuur in mijn scheenbeen, omdat ik op jonge leeftijd te veel trainde. Gewoon stom. Ik herstelde gelukkig snel, bouwde rustig op maar kreeg na een week of 15 last van mijn achillespees. Helaas heb ik tot op de dag van vandaag hier nog steeds last van. Omdat de structuren in mijn achillespees te zwak zijn en de klappen niet goed op kunnen vangen kreeg ik telkens last van mijn schenen of de pees zelf. Afgelopen jaar leek het de goede kant op te gaan. Ik kon lange duurlopen (tot 30km) doen, maar zodra het baanseizoen begon en de intensiteit omhoog ging kreeg ik toch weer last. Het is super frustrerend om telkens weer een aantal stapjes terug te moeten doen, maar ik heb wel het gevoel dat ik steeds dichter bij volledig herstel kom. Het is mentaal zwaar, maar ik word echt super goed begeleid door mijn fysiotherapeut Peter Eemers, die ik echt mega dankbaar ben. Hij houd me scherp, motiveert me en houd je altijd met beide voeten op de grond. Zonder Peter, maar natuurlijk ook zonder m’n ouders was ik denk ik al gestopt… Zij stoppen zo veel energie en moeite in me, dat is echt bewonderenswaardig. Ik kan het gewoon niet maken om dan op te geven, of half werk te leveren.

Wat zijn je hobby’s buiten hardlopen om?

Poe, ik heb niet heel veel tijd voor hobby’s hoor. Revalideren kost zo veel tijd (en energie). Plus wil ik ook nog graag studiepunten halen. Sommige mensen zullen denken dat ik een saai leven heb, maar ik geniet ervan om elk uur bezig te zijn met mijn dromen.  Films kijken is dan toch wel mijn grote favoriet denk ik, het liefst met gezelschap natuurlijk. Na een training blijven ‘plakken’ bij de atletiekbaan, en met iedereen een praatje maken is denk ik ook wel een hobby. Atletiek is mijn leven…

Welke ervaringen heb jij gehad met het herstellen van een blessure?

Ik ben dus eigenlijk al drie jaar aan het revalideren en toevallig bedacht ik me afgelopen week dat het enerzijds mentaal zwaarder wordt om te revalideren, maar ik anderzijds wel mijn grenzen verleg. Vroeger fietste ik maximaal 60 minuten binnen, en max 2 uur buiten. Nu is dat 2 uur binnen (waar zouden we zijn zonder Netflix?) en 4 uur buiten.

Denk je dat jouw blessures je sterker hebben gemaakt als atleet (zowel mentaal als fysiek)?

Mentaal zeker. Aquajoggen vind ik echt verschrikkelijk saai en 3 of 4 uur fietsen in oktober tot en met maart is ook geen pretje. Dat is echt even afzien. In mijn ogen niet te vergelijken met de pijn van vermoeidheid of verzuring tijdens een wedstrijd. Als ik weer wedstrijden ga lopen denk ik daar aan terug.

Wat voor een alternatieve trainingsvormen beoefen je, om toch je conditie te behouden?

Ik fiets dus heel erg veel en probeer ook regelmatig in het zwembad te liggen. Het is saai, maar houd mij soepel. Daarnaast heb ik een ElliptiGo, echt een wonderfiets!  Je kan hier echt je hardloop trainingen op nadoen, en het is lekker buiten. Je kan je vormpeil echt super goed bijhouden. Helaas mag ik het nu niet doen door mijn achilles, maar ik kan niet wachten tot ‘ie weer de schuur uit mag.

Heb je boeken/series/films of een quote  gekeken/gelezen die je bij je herstel geholpen hebben?

De quote van Steve Prefontaine: ‘’To give anything less than your best is to sacrifice the gift’’. Het is super cliché, maar je kunt niet meer doen dan je best. Je kunt wel alles in het teken zetten van je droom en je grenzen verleggen. Dat is wat ik elke dag een klein beetje probeer te doen. Daarnaast vind ik sportbiografieën heel erg leuk en het boek van Paula Radcliffe (Paula) vond ik enorm inspirerend.

Hoe ga je ervoor zorgen dat je niet nog een keer geblesseerd raakt?

Het begint met kritisch zijn naar jezelf. Ik heb gewoon fouten gemaakt. Te veel of te hard willen trainen en te weinig rust. Die fout zal ik denk ik niet meer maken. Ik weet dat je je vorm prima bij kunt houden met alternatieve training, dus moet ik ook niet bang zijn om af en toe de hardloopschoenen te laten staan en iets alternatiefs te doen.

Toen je weer mocht lopen na je lange blessure, hoe voelde je je de eerste keer toen je weer je hardloopschoenen aan mocht trekken?

Dat is altijd weer genieten. Ik loop dan 3X8’ met zo’n grote glimlach, dat mensen die langs lopen of fietsen waarschijnlijk denken dat ik niet helemaal spoor.

Heb je tips voor atleten die op dit moment ook dealen met een blessure?

Durf je dromen echt na te jagen. Als je iets wilt, dan kan het. Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden, alleen sommige zijn sneller, en andere hebben iets meer ups & downs. Luister vooral goed naar je trainer en fysio en zoek iemand waar je je prettig bij voelt en soms alle blessurepr(h)aat bij kwijt kunt.

Ik word tegenwoordig elke dag wakker en kijk uit op mijn motivatiewall. Een simpel klein prikbord met wat quotes, m’n favoriete wedstrijden en wat ik dagelijks moet doen. Zo zal ik nooit mijn stabiliteits- of rekoefeningen of massages vergeten. Bovendien werkt het motiverend want dan weet ik waarom ik 6:30u opsta om eerst te gaan fietsen voordat ik naar school ga.

Foto: Niels Theloosen

Aanstaande zondag is het zover; een achttal Nederlandse atleten komt dan in actie op het EK Cross in Šamorín. Het kleine stadje, ten zuidoosten van Bratislava, is dit jaar de uitvalsbasis voor het Europese toernooi. Om 09:00 uur mogen Jasmijn Bakker, Jasmijn Lau en Roos Blokhuis het spits voor Nederland afbijten. Wij hebben de belangrijkste punten voor jullie op een rijtje gezet.

Door Jasper Boot

* Khalid Choukoud wordt dit jaar gezien als dé kopman van de Nederlandse ploeg. Na een wat mindere periode liet Khalid zien dat hij het hardlopen nog lang niet verleerd is. De Hagenees liep namelijk op de Warandeloop uitstekend en bevestigde daarmee dat zijn vorm dik in orde is. In een sterk internationaal veld werd hij verrassend derde, wat hem tevens een kwalificatie voor het EK Cross opleverde.

* Bart van Nunen, Noah Schutte en Manuel de Backer mogen als team gaan strijden voor een goede klassering bij de mannen onder de 23 jaar. Bart van Nunen heeft de laatste weken de smaak goed te pakken. Na een sterke wedstrijd in Nijmegen (Zevenheuvenloop) kon hij een week later ‘gewoon’ op het hoogsthaalbare plekje op het podium eindigen (<23 jaar) bij de Warandeloop.

* Wij kijken komende zondag ook met extra aandacht naar Noah Schutte. De atleet van Portland, die onze volgers d.m.v. een briefwisseling met Anne Luijten ons wekelijks op de hoogte houdt van zijn avonturen in Amerika, verbleef de afgelopen weken in Nederland. Heeft zijn trainer in Nederland (Bram Wassenaar) nog de laatste puntjes op de i voor hem kunnen zetten?

* Om 09:00 uur mogen A-junioren Jasmijn Bakker, Jasmijn Lau en Roos Blokhuis het spits voor Nederland afbijten. Jasmijn Lau en Jasmijn Bakker weten al hoe het voelt om derde te worden op een Europees toernooi. Vorig jaar wisten ze namelijk een bronzen medaille mee naar huis te nemen bij de A-junioren. Kunnen zij het kunstje gaan herhalen? Dit jaar moeten ze het wel doen zonder de geblesseerde Merel van der Marel en de ’te oude’ Veerle Bakker. Journaliste in wording, Floor Doornwaard, heeft zich door een blessure af moeten melden.

* Roos Blokhuis moet dit jaar Merel en Veerle vervangen. Met een ijzersterke overwinning op de Warandeloop bij de A-junioren gaf de atlete haar visitekaartje af aan Nederland. Een opmerlijke feitje; Roos is eigenlijk nog een B-junior, maar deed al mee bij de A-junioren.

* De naamgenoten Jasmijn Bakker & Jasmijn Lau kunnen geschiedenis gaan schrijven. Eén keer een bronzen medaille winnen op een EK Cross is al bijzonder, maar mochten ze komende zondag wéér op het podium belanden, dan is het een prestatie van formaat. Echter zullen ze wel stevige concurrentie krijgen van landen zoals Engeland en Duitsland. Een belangrijk feitje om te weten; Jasmijn Bakker begint altijd afwachtend aan een cross, maar komt later in de wedstrijd op gang.

* Bram Anderiessen zal als enige Nederlander meedoen aan de cross onder de 20 jaar. Bondscoach Grete Koens besloot om de atleet van TDR als enige mannelijke A-junior ervaring op te laten bij op een Europees toernooi. Een geweldige kans voor hem om alvast te wennen voor volgend jaar, want dan kan hij, als Bram dan weer wordt geselecteerd, zijn kunsten vertonen in zijn eigen land.

Mochten jullie de wedstrijden zondag live willen volgen? Klik dan hier.

Foto: Odile Verzantvoort

Luuk Maas loopt helemaal nog niet lang hard, maar mag zich in zijn leeftijdscategorie wel scharen tot de beste lopers van Nederland. Maar hoe ziet zijn week er eigenlijk uit? Wij vroegen het aan hem.

Door Jasper Boot

Maandag:

Op maandag staat er voor mij na een korte schooldag vaak een duurloop van ongeveer 50 minuten op het programma. In het weekend train ik (in verhouding tot de rest van de week) best veel en hard, en deze duurloop dient dan ook als een rustig herstelduurloopje.

Dinsdag:

Op de dinsdag staat er een baantraining op het programma. Meteen vanuit de universiteit ga ik door naar de baan van Attila/TRR waar ik onder leiding van een trainer van TRR samen met mijn teamgenoten van Team Runshop Greg van Hest een baantraining afwerk. De training bestaat uit korte tempo’s die kunnen variëren van 200m tot 1600m, afhankelijk van het seizoen. Voorafgaan aan de training doen we vaak wat korte loopscholing/techniek.

Woensdag:

Op woensdagochtend doe ik een lange duurloop van 75-90 minuten op een easy tempo. ’s Middags herstel ik hiervan om vervolgens ’s avonds een circuittraining te doen, opnieuw met mijn teamgenoten, die bestaat uit wat kracht- en stabiliteitstraining.

Donderdag:

Dit is de enige rustdag van de week. Op donderdag heb ik meestal een lange schooldag, waardoor ik pas laat thuis ben. Hierdoor komt een rustdag goed uit.

Vrijdag:

Weekend! Op vrijdag ben ik meestal vrij van school en train ik samen met m’n teamgenoten. We doen elke vrijdag een soort heuveltraining, die we ‘suicidals’ noemen. Hiervoor hebben we twee heuvels/viaducten meteen na elkaar nodig. We beginnen onder aan de heuvel en lopen op tempo naar boven, naar beneden en weer naar boven. Dan lopen we rustig naar beneden, draaien om en beginnen opnieuw.

Zaterdag:

De zaterdag is meestal een rustige dag met ’s ochtend een rustige duurloop van ongeveer 60-70 minuten, alleen of met wat teamgenoten. De rest van de dag bestaat uit wat huiswerk maken en relaxen.

Zondag:

Iedere zondag trainen we in de duinen met het team. We doen in de winter dan bijna altijd een fartlek van bijvoorbeeld: 10-8-6-4-2 minuten met 3 minuten pauze. De rest van de dag is een beetje hetzelfde als de zaterdag, lekker rustig dus.

Foto: Max Kooijmans

Hoi Anne,

Ja, het was leuk om je weer te zien! Gelukkig hoeft onze persoonlijke postbode nu niet de Atlantische Oceaan over maar kan hij gewoon met de auto mijn brief bezorgen. Ik weet nog dat ik vorig jaar stond te popelen om terug te gaan naar Nederland voor een maandje. Dit jaar zat ik zo in de flow dat ik me niet eens realiseerde dat het alweer tijd was om naar Nederland te komen, maar nu ik hier weer ben vind ik het superleuk om weer even terug te zijn!

Ik vond het erg leuk om je zo goed te zien lopen bij de Warandeloop. Het is inderdaad apart om lang weg te zijn en dan opeens weer tegen de Nederlandse top te lopen. Het is wel mooi om te zien hoe je dan vooruit bent gegaan. Ik vind het Nederlandse crosscircuit ook erg leuk en stiekem mis ik al die wedstrijden wel een beetje. Veel plezier dan ook met de rest van de wedstrijden, het zou leuk zijn als je een mooie plek in het circuit weet te bemachtigen! Zelf zal ik inderdaad niet starten in Soest, maar ik kom sowieso wel kijken. Wat is oudejaarsdag nou zonder de Sylvestercross?

Jammer dat de Atletiekunie zo streng is wat betreft EK Cross selectie, anders had je morgen met mij mee gekund naar Slowakije. We zijn nu met z’n achten en het is wel apart om met zo’n klein team te reizen. Drie jaar geleden was de andere keer dat ik mij had geselecteerd voor het EK Cross en toen gingen we met een ploeg van zes naar Bulgarije. Het was een erg koude en witte editie en dat belooft het nu weer te worden. Het sneeuwt blijkbaar al een week in Slowakije. Afgelopen twee jaar was het met Italië en Frankrijk wel een ander verhaal. Wel leuk dat de omstandigheden zo elk jaar anders zijn.

Hopelijk ben je goed hersteld van de Warandeloop en weer lekker aan het trainen. Heb je nog Sinterklaas gevierd? In Amerika hebben ze dat niet dus je zal wel een tijd droog gestaan hebben qua Sinterklaascadeautjes! Het is wel grappig hoe de feestdagen daar anders zijn. Als ik Sinterklaas aan ze uitleg kijken ze me natuurlijk ook met grote ogen aan. Maar goed, laten we maar niet gaan beginnen over de Zwarte Pietendiscussie. Ik ga maar even inpakken want ik vlieg morgenochtend!

Groetjes,

Noah

Foto: Odile Verzantvoort

Heb jij de laatste brief van Anne Luijten aan Noah gemist? Geen probleem! Klik dan hier.

Gisteren was founder van Hardloopnetwerk (Jasper) op de redactie van magazine Quote. In een gesprek met de Quote mocht hij vertellen over zijn toekomstplannen met Hardloopnetwerk. Ben jij benieuwd wat hij te vertellen had? Klik dan op de volgende link: http://www.quotenet.nl/Nieuws/Videopitch!-LinkedIn-voor-hardlopers-is-win-win-win-idee-207712

* In 2018 zullen wij beginnen met de clinics van atleten bij bedrijven.

Foto: Max Koojmans

Yuliya Levchenko vierde vorige week dinsdag, op 28 november, haar 20^ste verjaardag. De atlete uit Oekraïne, actief op het hoogspringen, behoort echter inmiddels al tot de canon van de atletiek. Dat is niet geheel zonder reden. Want Levchenko is vicewereldkampioen op het hoogspringen geworden in Londen, afgelopen zomer. Tevens won zij een bronzen medaille op de EK Indoor in Belgrado en kreeg ze maar liefst goud om haar nek na geweldige prestaties op de EK <23 jaar in Bydgoszcz. Haar grote talent werd onlangs beloond met de prijs voor ‘Rising Star of the Year’ door European Athletics.  

Door: Joost Veenstra

Ha, Yuliya. De prijs voor vrouwelijk ‘Rising Star of the Year’, van European Athletics, heb jij laatst op goede gronden steunende redenen in de wacht gesleept. Wat is nu de waarde van deze award voor jou? 

Deze award is heel erg belangrijk voor mij. Er is hard gewerkt in 2017. Dus ik ben blij dat mijn krachtinspanningen zijn opgevallen in Europa. Ik was alsnog erg verrast om in zo’n gezelschap te zitten met andere meiden (Konstanze Klosterhalfen uit Duitsland en Yasemin Can uit Turkije waren ook genomineerd, red.). Ieder van hen verdiende deze geweldige award. De award geeft me een boost om de komende tijd nóg meer progressie te boeken.

Kijk je weleens, zij het een dag of twee later, je eigen sprongen terug? Zo ja, hoe is het om dat dan te zien? En wanneer je dit niet doet, waarom dan niet?

Soms kijk ik mijn sprongen terug. Dat is erg grappig! Maar het is puur voor de lol, want ik vertrouw altijd op mijn gevoel tijdens mijn sprongen. Als ik spring, denk ik er namelijk niet aan hoe mijn sprong eruitziet.

Yuliya in het stadion van het EK Indoor in Belgrado, waar de atlete brons won. FOTO: Instagram Yuliya Levchenko

Dit jaar won je goud in Bydgoszcz, zilver in Londen en brons in Belgrado. Eigenlijk is dat ongewoon voor een atlete van jouw leeftijd. Maar hoe zie jij dit?

Iedere atleet heeft zijn of haar eigen dromen en doelen. Ik volg ze, ik doe wat ik leuk vind. En ik wil dat áltijd op een goede manier doen.

Op welke prestatie, of prestaties, van het afgelopen jaar ben je het meest trots?

Mijn beste prestatie was op de WK 2017 in Londen, maar de Diamond League-wedstrijd in Monaco dit jaar was ook geweldig voor me. Ik voelde me moe en ik wist niet hoe ik een goed resultaat kon neerzetten. Maar er kwam weer een nieuw persoonlijk record en ik sprong 197 centimeter. Een prestatie als deze motiveert mij.

Volgend jaar zijn de EK in Berlijn. Bedenk jij vooraf een minimum doel voor jezelf?

Stellig: Ik wil er naartoe gaan en als alles goed gaat, wil ik daar het beste van mezelf laten zien.

Nog even over jouw sprongen. Wanneer is een sprong voor jou perfect?

Een sprong is voor mij perfect, wanneer ik mij er na de sprong niet veel van kan herinneren en wanneer ik achteraf niet te veel van afweet. Maar een sprong kan ook perfect zijn als ik hem op een andere manier doe, die tegelijkertijd ook goed is.

Wie zijn de meest belangrijke mensen om je heen?

Mijn familie, coach en manager! En iedereen die mij en mijn doelen begrijpt.

Tot slot. Discipline is belangrijk in het leven van een atleet. Hoe weersta jij verleidingen, zoals al die zoetigheden, om alsmaar te blijven presteren?

De beste discipline is wanneer er geen discipline nodig is, vind ik. Als ik zelf maar goed begrijp ‘waarom’ en ‘waarvoor’ ik het doe. Ik houd trouwens wel van snoepjes!

Hoofdfoto: Axel Kohring