hardloopnetwerk

Foto: Instagram Lisanne de Witte

Dag Anne!

Het duurde inderdaad iets langer voordat we voet konden zetten op Nederlandse bodem na het EK Cross. Vanwege het weer in Nederland (we hebben zelf geen sneeuwvlok gezien) werd onze vlucht met bijna twee dagen uitgesteld. Het was daardoor wel een speciale editie van het EK Cross! Het leek me wel leuk om in deze brief wat meer erover te vertellen, dus bij deze!

Wij vertrokken op donderdagochtend op een vlucht naar Wenen (Samorin ligt heel dichtbij het drielandenpunt Oostenrijk, Hongarije, Slowakije) en de reis viel allesbehalve tegen. De vlucht verliep voorspoedig, de busreis was korter dan verwacht en aangezien we allemaal hardlopers zijn heb je ook altijd genoeg gespreksstof! Ik had nog geen idee van ons verblijf, waardoor ik bij aankomst vooral verbaasd was. Gelukkig was het positieve verbazing, want in dit kleine stadje stond een heel mooi en groot Olympisch sportcomplex. Naast een onwijs groot hotel waar alle atleten verbleven, waren er meerdere restaurants, een bar inclusief pooltafels en bowlingbanen, een wellness-ruimte (mochten we helaas niet in), drie fitness verdiepingen, een turnhal, een mooie atletiekbaan (inclusief 200m inloopbaantje) en vast nog veel meer. Geen verkeerde plek ook voor een trainingsweek ook! Wat voor ons ook erg fijn was, was dat het parcours op ditzelfde complex was uitgezet op en rond de paardenrenbaan. Wat een luxe! Ik dacht meteen terug aan 3 jaar geleden in Samokov (wat toch wel een beetje hetzelfde klinkt), waar we met een bus door de sneeuw naar het in “the middle of nowhere” liggende parcours moesten.

Qua organisatie was ook alles goed geregeld. Het was wel apart dat er niet alleen een meldtijd was voor de callroom, maar we 55 minuten van tevoren ons al moesten melden om het parcours over te steken. De start zat namelijk binnen de parcours-ronde. Dit zorgde ervoor dat we daarna met 80 atleten onze warming-up af moesten ronden op een rondje van nog geen 200m. Wij hoorden van de meisjes dat zij zelfs al die tijd in de callroom moesten blijven (en dan waren ze ook nog met meer atleten) en je er alleen stiekem even uit kon met een “ik moet naar de WC”-smoes. Voor het publiek was er wel een mooie tribune, maar het jammere was dat dat eigenlijk de enige plek was waar je kon staan. Dit maakte dat de fotografen, die uiteraard wel op verschillende plekken konden staan, een belangrijk aandeel hadden in het aanmoedigen!

Wat het resultaat betreft waren we het er allemaal wel over eens. Er was degelijk gepresteerd, maar eigenlijk iedereen had op meer gehoopt. Toch weer even goed om te zien hoe hoog het niveau is op zo’n EK en dat er nog werk aan de winkel is voor volgend jaar in Tilburg. Die avond zijn we nog naar het eindfeest gegaan en begonnen de geruchten al de ronde te doen. KLM had blijkbaar alle vluchten gecanceld voor de dag erna. Wij vlogen niet met KLM, maar zagen de bui al hangen. De volgende ochtend zijn we naar het vliegveld gegaan, maar een uur voor onze vlucht hoorde we dat hij niet door ging. Jammer, maar aan de andere kant is een extra dagje Wenen ook niet verkeerd! Vervelend was wel dat onze bagage al ingecheckt was en we die niet terug konden krijgen. Naast wat sfeerproeven in de stad hebben we ook een escape room gedaan met het hele team. Zo werd een weekend EK Cross bijna een week!

Even iets heel anders. Wat gaaf dat je op trainingsstage naar Zuid-Afrika gaat! Trainingsstages zijn niet echt een ding als Amerikaans universiteitsatleet, dus ik snap dat je er minder ervaring mee hebt. Het is erg fijn om je even helemaal en in alle rust op je sport te kunnen focussen, dus je zal het zeker naar je zin hebben. Maar eerst nog even knallen in Soest! Succes!

Groetjes,

Noah

Foto: Odile Verzantvoort

Hij was de afgelopen maanden in bloedvorm; Stan Schipperen maakt naam in de atletiekwereld. De 16-jarige atleet wist afgelopen zomer vriend en vijand te verbazen op de baan. Wij besloten de week met Stan door te nemen.

Door Jasper Boot

Maandag

Maandag is voor mij de dag om rustig de week in te rollen. Mijn schooldag is niet zo lang en ik train eigenlijk nooit op maandag. Dit komt omdat ik in het weekend mijn voornaamste trainingen doe en ik wil zorgen dat ik dinsdag weer uitgerust aan de training kan starten. ‘s Avonds kijk ik met mijn pa naar Voetbal Inside, want ik kan de humor die zij hebben wel waarderen.

Dinsdag

Dinsdag is voor mij een wat drukkere dag aangezien ik dan de langste schooldag van de week heb. Ik train ook op dinsdagavond dus deze dag gaat altijd snel voorbij naar mijn gevoel. Ik train in Oosterhout op de baan van ATV Scorpio. Dit doe ik onder leiding van Henk Rams. Dinsdag staat vaak in het teken van het langere werk zoals bijvoorbeeld 6-7x1000m. Ik train dan met de “oude mannen” Marcel Laros, Marco Keijsers en af en toe Björn Koreman.  Op zich wel goed, want dat zorgt ervoor dat ik niet te hard loop haha! De laatste serie gaat dan vaak wel wat harder! Als er na de training Champions League is, dan kijk hier uiteraard naar. Voetbal is toch wel mijn 2^e sport.

Woensdag

Dit jaar heb ik best veel geluk met mijn schoolrooster en hoef ik ook op woensdag pas laat te beginnen. Dit is wel fijn, want dan kun je een beetje uitslapen. Woensdag is voor mij een beetje de dag doordeweeks die voor mij aanvoelt als weekend. Wanneer er geen wedstrijd is in het weekend, dan train en moet je denken aan bijvoorbeeld 35-40 minuten lopen. Wanneer er ‘s avonds voetbal is op de tv dan kijk ik daarnaar. Anders is Netflix een alternatief voor mij. Met school ben ik doorgaans niet zoveel tijd kwijt, maar soms moet ik wel even aanzetten om natuurlijk wel voldoendes te blijven halen. Ik zit op het Technasium (5 VWO) Dongemond College in Raamsdonksveer. Een half uur fietsen als ik doorfiets. Bij slecht weer word ik nogal eens gebracht door mijn pa. Ik heb geluk dat hij veel vanuit huis werkt.

Donderdag

Donderdag is een drukke dag voor mij, aangezien ik wat later uit ben dan normaal. Dit zorgt ervoor dat mijn training al vrij snel volgt, dat betekent dat ik niet veel tijd heb. De tijd vliegt dan ook snel voorbij. Ik train op donderdag ook in Oosterhout. Vaak doe ik dan wat korter werk om mijn snelheid een beetje op peil te houden. Bijv. 5x(5x300m). Dit vind ik ook leuker om te doen , want de tempo’s liggen simpelweg hoger.  Vooral de laatste herhaling vind ik het leuk om even door te trekken!

Vrijdag

Vrijdag is wederom een kort dagje voor mij. Ik begin wat later en ben wat vroeger uit. Op vrijdag is voor mij standaard een rustdag. Op vrijdagavond spreek ik vaak met vrienden af van mijn school. Zo heb ik wel eens een feestje op vrijdagavond van vrienden of klasgenoten. Dit is voor mij ook ontspanning en tegelijkertijd is het goed om je sociale contacten te onderhouden. Tenzij er een wedstrijd is, want dan gaat atletiek voor.

Zaterdag

Als ik op zondag een wedstrijd loop dan loop ik altijd 20 minuten los. Ik loop gemiddeld twee wedstrijden in de maand. Als ik geen wedstrijd heb dan train ik op zaterdagochtend én middag één in de twee weken op Papendal bij de Nationale MILA-selectie olv Grete Koens. Wanneer er geen Papendal is, dan train ik voor mezelf of ik train met een groep mee.

De laatste keer met de groep van Greg van Hest, waar ik samen met Luuk Maas een fartlekprogramma heb afgewerkt. Dit was bij de Loonse en Drunense Duinen, een schitterend gebied om in te lopen! Wanneer ik zaterdagmiddag thuis ben en mijn maten moeten thuis voetballen,  dan ga ik daar graag naar kijken. ‘s Avonds spreek ik met vrienden af uit mijn dorp en dat is altijd wel gezellig. We kijken dan voetbal of boksen.

Zondag

Als ik op zondag geen wedstrijd heb dan is het voor mij niet zo’n actieve dag. Ik train in de ochtend vaak met iemand. Bijvoorbeeld met Björn Koreman of Lars Laros. Dan doen we een lange duurloop van 70 minuten en proberen we zoveel mogelijk kilometers  te maken. Verder is zondag een dag waarbij ik uitrust voor de volgende week en kijk ik ook nog wat sport op tv.

Foto: Max Kooijmans

Onze ‘Atleet van de Week’ is Jeroen Bakker. Al jarenlang is zijn WhatsApp-status “Nihil sine labore”, dit betekent dat er geen resultaat of beloning is als je er niets voor doet. Wij besloten tien vragen aan de atleet van TEAM A.A.R.T. te stellen.

Door Jasper Boot

Wanneer ben je begonnen met atletiek?

Mijn eerste ervaring met hardlopen was al toen ik 8 jaar was. Mijn broer zou meedoen met een hardloopwedstrijd in het dorp, maar vond het allemaal erg spannend. Hij besloot mee te doen als ik ook mee zou rennen. Ik had net een voetbalwedstrijd gespeeld en liep op gewone schoenen, maar besloot toch leuk mee te doen -en je raad het al- ik kwam als eerste over de finish. Hieruit bleek dat ik lopen erg leuk vond en het ook aardig kon. Vanaf dat moment ben ik ook begonnen met trainen samen met mijn schoolvrienden en de hoofdmeester van de school. Hierdoor ben ik eigenlijk begonnen met hardlopen, want echt atletiek heb ik dus nooit gedaan.

Waar ligt jouw kracht als atleet?

Het is altijd lastig om te zeggen waarin je nou echt uitblinkt, maar ik denk dat mijn kracht als atleet ligt in het plezier wat ik heb in het lopen. Ik geniet van de natuur en een training voelt voor mij bijna nooit als een soort verplichting (naast ochtendloopjes in de winter), maar is juist iets waar ik iedere dag weer zin in heb. Hierdoor kan ik veel trainen zonder mijn motivatie te verliezen, dit is cruciaal wil je goede wedstrijden kunnen lopen.

Wat zijn jouw verbeterpunten?

Voornamelijk ochtendloopjes heb ik dus moeite mee, maar tegenwoordig is het voor mij af en toe nodig (denk ik) om twee keer op een dag te trainen. Dit betekend dan rustig en relatief kort een loopje in de ochtend, om vervolgens in de avond nog tempo’s te kunnen lopen met frisse benen. Echter ben ik geen ochtendmens, wat het soms moeilijk maakt om mijn bed uit te komen en te gaan rennen, voordat ik naar de universiteit ga.

Wat zijn jouw ambities op korte termijn?

Op de korte termijn wil ik een top 10-klassering lopen bij een wedstrijd van het nationaal cross circuit. Afgelopen Warandeloop zat ik hier erg dichtbij, maar het is iets wat mij nog niet gelukt is, maar wel zeker realistisch is. Daarna wil ik een sterk baanseizoen lopen met de focus op de 800 meter.

Wat doe jij in de voorbereiding op een wedstrijd?

Mijn wedstrijdvoorbereiding bestaat voornamelijk uit het drinken van koffie, veel koffie en nog meer koffie. Daarnaast zorg ik natuurlijk dat ik ben uitgerust. Zo doe ik meestal de twee dagen voor een grote wedstrijd niets meer dan een heel klein beetje loslopen en zorg ik dat ik op tijd in mijn bed lig de dag voor de wedstrijd.

Met welke atleet zou jij één dag willen ruilen?

Graag zou ik één dag, of eigenlijk wel meer dan één dag willen ruilen met een atleet trainend in Kenia. Ik ben jaren geleden met mijn ouders in het camp van Lornah Kiplagat in Iten geweest, dit lijkt mij de perfecte trainingslocatie voor iedere atleet, hier kan je echt genieten van je trainingen.

Graag zou ik één dag, of eigenlijk wel meer dan één dag willen ruilen met een atleet trainend in Kenia.

Wat is jouw favoriete sport naast atletiek?

Naast het lopen doe ik zelf niet aan andere sporten, maar het volgen van andere sporten doe ik wel gepassioneerd. Zo volg ik ieder jaar elke etappe van de Tour de France, kijk ik de wereldbekerwedstrijden van het schaatsen en het WK darts mis ik bijna geen wedstrijd.

Doe jij liever een duurloop of een intervaltraining?

Zelf heb ik helemaal geen voorkeur tussen een duurloop of een intervaltraining, want interval is vaak uitdagender en kan ik wel iets meer tegenop kijken als ik weet dat het zwaar gaat worden, maar dan is de voldoening vaak ook weer extra groot.

Wat is je levensmotto?

Al jarenlang is mijn WhatsApp-status “Nihil sine labore”. Dit betekent dat er geen resultaat of beloning is als je er niets voor doet. Dit vertaalt zich naar het hardlopen toe en dat je goed moet trainen om ook een goede wedstrijd te kunnen lopen.

Al jarenlang is mijn WhatsApp-status “Nihil sine labore”, dit betekent dat er geen resultaat of beloning is als je er niets voor doet.

Wat zou er moeten veranderen om de Nederlandse atletiek aantrekkelijker te maken?

Meer aandacht in de media aan atletiek geven en meer sponsoren zoeken om te investeren in de wedstrijdatletiek. Er zijn zoveel verschillende onderdelen in de atletiek en heel veel recreanten lopen, waardoor lokale lopen meer aandacht krijgen voor mijn gevoel dan de grote wedstrijden. Ook zou ik graag zien dat ik niet voor iedere wedstrijd inschrijfgeld moet betalen, maar als wedstrijdlid van de Atletiekunie eenmalig contributie betaal net zoals bij voetbal en hockey.

Foto: Odile Verzantvoort

Onlangs deelde ze haar ervaring met een eetstoornis. Vandaag vertelt ze over haar ervaring met blessures. De dappere Saskia Weinans praat met Hardloopnetwerk over hoe ze met teleurstellingen omgaat, deelt zij haar favoriete quotes en spreekt onder andere hoe ze haar conditie behoudt tijdens een herstelperiode.

Door Floor Doornwaard

Wil je je even voorstellen?

Mijn naam is Saskia Weinans, ik ben 23 jaar. Ik ben geboren in Ulft. Nu woon ik sinds kort weer bij mijn ouders in deze omgeving, namelijk Gendringen. Ik train bij Running Team Liemers van Titus Fierkens in Zevenaar. Een hele fijne, gezellige en gemotiveerde groep. Daarnaast ben ik sinds kort fysiotherapeute bij Fysi-o2 in Nijmegen van Luc Schout. Mijn favoriete afstanden zijn de 5000 meter op de baan en de 10 kilometer tot de halve marathon op de weg.

Welke blessure heb je en hoe is dit, denk je, ontstaan?

Momenteel heb ik een atypische runners knee. Deze is waarschijnlijk ontstaan door een combinatie van factoren. Mijn belastbaarheid was lager door weinig spiercellen en weinig vet. Daarbij heb ik meer heuvels en langere afstanden gelopen de week voor het ontstond.

Wat zijn je hobby’s buiten hardlopen om?

Naast hardlopen vind ik het erg leuk om dingen te doen met mijn zusje, we zijn heel erg close. Afgelopen zomer zijn we ook samen naar Londen geweest om naar de WK te kijken. Dat was super, ook de dagen in de stad van Londen zelf. Verder vind ik het erg leuk om zelf kleding te maken en hou ik van koken.

Welke ervaringen heb jij gehad met het herstellen van een blessure?

Ik heb, helaas, veel ervaring met herstellen van blessures… Aan de ene kant door mijn eigen blessures. Herstel van een blessure wordt vaak gezien als een lichamelijk iets. Deels is dit natuurlijk waar maar er spelen veel meer factoren mee in herstel naar mijn mening. Voeding, rust en mentale toestand is hierbij ook zeker van belang. Daarnaast mag ik mij, sinds april dit jaar, ook fysiotherapeut noemen. Hierdoor kom ik natuurlijk nog meer in aanraking met (sport)blessures. Elke blessure is anders en ieder mens ook. Dat maakt elke behandeling ook weer anders en dat vind ik juist het mooie aan het beroep. Elke keer weer samen kijken wat iemand nodig heeft om tot een goed herstel te komen. Bij sporters is hier vaak veel afremming bij nodig. Veel sporters willen veel te graag en veel te snel weer. Dat klinkt voor mij bekend.

Denk je dat jouw blessures je sterker hebben gemaakt als atleet, zowel mentaal als fysiek?

Mijn blessures hebben mij zeker weten sterker gemaakt. Ik heb lang geworsteld met de mentale verwerking. Eigenlijk is deze blessure de eerste waarbij ik nu goed weet hoe ik hiermee moet handelen. Daar ben ik heel blij mee, ik kan het beter relativeren. Eerder stortte mijn wereld compleet in en wist ik niet meer wat ik moest doen. Nu weet ik wat ik kan doen om afleiding te hebben. Fysiek ben ik zeker sterker geworden door mijn blessures. Waar ik op 17-jarige leeftijd nog een bambi werd genoemd door mijn gigantische onstabiele slungelbenen, ben ik nu veel stabieler geworden. Al valt hier nog steeds veel winst te behalen.

Wat voor een alternatieve trainingsvormen beoefen je, om toch je conditie te behouden?
Sinds mijn stressfractuur heb ik het rennen over de bodem in het zwembad ontdekt. Dit was een stap voor het lopen. Dit op advies van fysiotherapeut Joost Vollaard. Dit bevalt goed. Ik houd van in het water zijn dus dat is fijn. Daarnaast hebben wij thuis een crosstrainer dus hier maak ik dankbaar gebruik van. Als het niet sneeuwt stap ik ook graag op de racefiets tijdens een blessureperiode. Helaas is het soms, zoals nu bij de runners knee, niet mogelijk om (veel) gebruik te maken van de crosstrainer of fiets. Daarnaast doe ik oefeningen onder begeleiding van Joost.

Heb je boeken/series/films of een quote gekeken/gelezen die je bij je herstel geholpen hebben?

Ik hou van quotes en ik ben er laatst drie tegengekomen die mij bij zijn gebleven.

,,Eventually you’ll end up where you need to be, with who you’re meant to be with, and doing what you should be doing. Patience is the key.’’

Ik geloof er echt in dat dingen gebeuren met een reden. Ik denk dan ook dat je uiteindelijk ergens doorheen moet (bijvoorbeeld dus een blessure) om te komen waar jij uiteindelijk zou moeten komen. Deze quote helpt mij daaraan herinneren.

,,Your dream doesn’t have an expiration date. Take a deep breath and try again.’’ Deze vond ik een goede, omdat ik moeite heb met het geduld te bewaren haha!

,,I will no longer allow the negative things in my life to spoil all of the good things I have. I choose to be happy.’’

Deze is om in de tussentijd mij vast te houden aan alle dingen die nog steeds mooi en goed zijn en niet alleen maar te kijken naar de blessure en daarin te blijven hangen.

Hoe ga je ervoor zorgen dat je niet nog een keer geblesseerd raakt?
Ik ben nu hard bezig mijn belastbaarheid te vergroten door middel van oefeningen en ook loop ik bij een diëtiste om mijn eiwitten en vetten goed op de rit te krijgen.

Hoe voelde je je de eerste keer toen je weer je hardloopschoenen aan mocht trekken?
Dit is altijd een van de meest spannende momenten vind ik. Aan de ene kant voel ik mij enorm enthousiast en ben ik super blij, maar ook is er altijd nog behoorlijk wat angst aanwezig. Want wat als het toch niet goed is?

Heb je tips voor atleten die op dit moment ook dealen met een blessure?

Blijf in jezelf geloven. Geniet van alles wat je nu kan doen nu je niet traint. Houd vol aan het idee dat het weer over gaat en als het eenmaal zo ver is zul je dubbel zo hard genieten van elke seconde die je rent!

Foto: Facebook Saskia Weinans

En we zijn thuis! Ons vierdaagse EK Cross tripje werd nog bijna een week! Door code-rood☃️/ chaos in Nederland, konden wij niet landen op Schiphol. Wel nog twee leuke dagen de toerist uitgehangen in het mooie Wenen (Kerstmarkten?, escaperoom en shopsessies met Jasje (Jasmijn Bakker, red.). Hierbij mijn verslag.

Door Jasmijn Lau

Wij reisden af naar Samorin, een klein plaatsje in het koude Slowakije, maar wel met een gigantisch (paarden)sportcomplex. Mega luxe, lekker eten en een mooie paardenrenbaan waar wij hardlopertjes overheen mochten crossen. Zo’n paardenrenbaan is natuurlijk kneitersnel en vlak. Om het toch een beetje spannend te maken waren er wat “bergen”(nog nepper dan vorig jaar, want dit keer hadden ze niet eens de moeite gedaan het natuurlijk te laten ogen, want het was opgebouwd uit twee metalen platen met een groene loper eroverheen). Ook waren er boomstronken ingelegd. Uiteraard was er ook een waterbak van 50 centimeter breed waar de ijsklonten inlagen door de kou. Kortom, het was een grote speeltuin waar wij doorheen mochten draven.

Vorig jaar in Chia was alles natuurlijk een grote verrassing en een groot feest, omdat wij opeens een bronzen teammedaille mee naar huis mochten nemen. Dit jaar een jaartje ouder, maar Merel en Veerle ontbraken en helaas ontbrak ook onze sterloopster Floortje?. Toch waren we erop gebrand een teammedaille voor ons land te halen, maaar de concurrentie was moordend. Er waren wel 10 meisjes kandidaat voor het eremetaal en het zou dus echt op de vorm van de dag aankomen.

Zondagochtend is voor veel mensen een ochtend waarop je lekker uitslaapt. Voor ons deze week niet, want om half 5 stond de wekker en sprongen we naar buiten om een frisse neus te halen en goed wakker te worden. Het startschot zou voor ons namelijk al om 9 uur gaan. Tja, de warming-up was ook al een ervaring en levensles op zich. We moesten namelijk om 8.10 uur al de callroom in (50min voor de race). Gezellig met honderd gespannen meisjes in een tent die rond staan de springen, omdat ze anders onderkoeld raken. Het was nogal een stressende 50 minuten van m’n leven, omdat we nog helemaal geen echte warming-up hadden gedaan en je ongeveer op 1m2 ruimte had om rond te springen. Er was alleen ruimte bij de wc’s om wat kniehef en hakken-billen te doen, dus ging ik zo’n tien keer naar de wc en heb ik zo mijn warming-up voltooid. Op een gegeven moment viel het mannetje bij de wc dit ook op en schreeuwde hij boos: “ If you go one more time to the toilet, I disqualify you(met Slowaaks accent)”. De laatste tien minuten voor de race werden alle meisjes losgelaten in een ronde paardenbak waar mensen door elkaar versnellinkjes gingen doen. Iedereen had hetzelfde probleem, dus we moesten het er maar mee doen, maar je zou het bijna noemen Europees kampioenschap voor “wie het snelste kan crossen zonder warming-up en het best zijn hoofd koel kan houden”.

Vorig jaar was ik nog doodsbang voor de start, want ik had hier al weken nachtmerries over. Dit jaar stond ik met veel vertrouwen aan de start, aangezien ik dacht dat ik door Amerika wel wat gewend was. Ik had dit een beetje onderschat, want blijkbaar zijn Europeanen net zo gek. We gingen weg als kippen zonder kop (voor mijn gevoel). Ik ging maar gelijk mee, want ik wilde goed voorin zitten, zodat ik niet mensen moest gaan inhalen. Dit pakte goed uit en ik had meteen lekker m’n plekje met (privé)windscherm bestaande uit Harriet Knowledge Jones en Miriam Datke. We liepen vier ronden en elke ronde voelde ik mij meer als een ijspegel. Het was echt steenkoud en keiharde Noorderwind. Ik liep drie rondjes echt heerlijk mee en ik voelde mij top afgelopen zondag.

Helaas liepen we bij het ingaan van de 4e ronde nog met vier meisjes. Ik dacht nog; “ ik ga niet degene zijn die op die vervelende 4 plek zal eindigen”. Het luiden van de bel was voor de Engelse Harriet een signal; ze was klaar met ons en ging er als een ”speedy” vandoor. Wat is zij toch sterk zeg! Ik zag dat ik dat tempo niet zou kunnen volhouden, dus bleef bij m’n andere windscherm, namelijk de Duitse. Gewoon plakken, plakken en nog eens plakken en kijken hoeveel ze over heeft. Opeens komt de Hongaarse Lili Anna Toth er voorbij sprinten bij nog 300m te gaan. En weg was ze… okeey shit.

Het laatste stuk waren m’n benen helemaal leeg! Met de wind vol in ons gezicht en met onze laatste krachten liepen we richting de finishlijn. De Duitse had net iets meer over dan ik en eindigde drie seconden voor mij. Helemaal leeg en best wel teleurgesteld dook ik naar de grond.  De vierde plek is echt een stomme plek en met het team hadden wij ook geen medaille gewonnen. Toch ben ik erg blij met hoe mijn race verliep en als ik aan mijn race denk, dan had ik geen stap harder kunnen zetten en heb ik ultiem genoten! Er zat niet meer in op dit moment.

Al snel na de race hoorde ik dat de drie meisjes voor mij een jaar ouder zijn en dat ik over drie weken Europa mag vertegenwoordigen in de battle USA?? /VS /EUROPE ??/VS/ GB?? in het Schotse Edinburgh, net als vorig jaar. Dit blijft het gaafste weekend van mijn leven tot nu toe, dus ik was helemaal blij! Kan niet wachten om terug te gaan en te rennen door de Scottish Highlands.

Dat was het dan weer, al vind ik het knap als je dit hele verhaal hebt gelezen. Bedankt iedereen die mee was voor het leuke tripje en de gezelligheid!

Liefs,

Jasmijn Lau

Foto: Odile Verzantvoort

Hoi Noah!

Volgens mij heb jij net voet gezet op Nederlandse bodem na een door sneeuw vertraagde vlucht. Zo werd een lang weekend weg bijna een hele week! In eerste instantie lijkt het me best leuk om wat langer op stap te zijn dan gepland, maar ik heb begrepen dat jullie wel je koffers al hadden ingecheckt en dus nauwelijks spullen hadden? In werkelijkheid is het misschien dus toch niet zo leuk, zeker als je gepland had gewoon op maandag thuis te zijn. Heb je nog gekke avonturen beleefd?

Ik begreep dat je niet zo heel tevreden was met je prestatie op het EK Cross. Nou ja, je kunt nu eenmaal niet weken achter elkaar top zijn en pieken op het juiste moment is een hele kunst! Je hebt in ieder geval wel ervaring kunnen opdoen voor volgend jaar, ook met het reizen vanuit Amerika en het herstel daarvan. Dan mag je het net als ik tegen de senioren opnemen! Wat zou het leuk zijn als we allebei het EK in eigen land zouden mogen lopen – een mooi doel om een jaar lang had voor te trainen. Dan hebben we wel een stuk uitdagender parcours dan afgelopen weekend, het leek wel een wegwedstrijd!

Wel heel grappig trouwens – je schreef in je vorige brief dat je wellicht in de sneeuw zou lopen. Blijkt dat ik het was die in de sneeuw liep! Ik moest wel het een en ander aanpassen om mijn trainingen te kunnen afwerken: op zaterdag lag er in Arnhem al sneeuw maar bij mijn ouders in Den Haag nog niet, dus heb ik snel de trein gepakt en ‘s middags in Den Haag mijn intervaltraining afgewerkt. Op zondag heb ik mijn lange duurloop wat verkort zodat ik niet in een sneeuwpop veranderde, want ik wilde heel graag Jasmijn Lau zien lopen en daarom had ik mijn duurloop uitgesteld tot later… en toen ging het natuurlijk ook in Den Haag sneeuwen. Op maandag waren rustige duurloopjes prima te doen, al hebben we onze heuveltraining naar dinsdag verplaatst. Gelukkig was de weg sneeuw- en ijsvrij gemaakt en konden we een mooie training draaien. Je moet een beetje flexibel zijn met dit weer, maar al met al valt er met wat aanpassingen prima te trainen. Vandaag is het aan het regenen en is er weinig meer aan de hand.

Over regen en sneeuw gesproken – Ik heb last-minute met school kunnen regelen dat ik in januari twee weken vrijkrijg. Dankzij medewerking van school en dankzij de sponsoring van MTBFUN – een bedrijf voor mountainbikeclinics en kinderfeestjes – kan ik nu dus mee met de groep naar Potchefstroom, Zuid-Afrika!!! Ik heb maar weinig ervaring met trainingskampen en heb er heel veel zin in. Het lijkt me vooral lekker om even niet heen en weer naar school te hoeven reizen, even niet doorweekt of ijskoud thuis te komen, en een betere focus te hebben. Hoe zien voor jou de komende maanden eruit??

Groetjes!

Anne

**Oproep: Heb jij een vraag voor Noah of Anne? Of een specifiek onderwerp waar je hun mening over wil? Stuur ons een berichtje via hardloopnetwerk@hotmail.com en wie weet schrijven ze er binnenkort wel over!**

Foto: Max Kooijmans

Op Instagram is Isidora Jiménez (24) een heuse celebrity. Met honderdduizenden volgers houdt de Chileense atlete haar volgers dagelijks op de hoogte van haar leven. In Chili is Jiménez populair, beroemd, succesvol en vult zij met enige regelmaat haar palmares aan met nationale titels en records. Jiménez, sprintatlete, liep bovendien al op drie outdoorwereldkampioenschappen. Hardloopnetwerk interviewde de atlete, die tot de canon der atletiek van het Zuid-Amerikaanse land behoort. 

Door Joost Veenstra/vertaling Jonathan van Haaster

Met zo’n 200.000 volgers op Instagram, 14 nationale records op zak en goede resultaten op kampioenschappen in Zuid-Amerika, ben je ongetwijfeld beroemd in Chili. Kun je eigenlijk nog normaal over straat? Of wil iedereen hier met je op de foto?

Haha, daar heb ik gelukkig geen problemen mee. Als mensen me herkennen, vallen ze me totaal niet lastig. Mensen herkennen me bovendien niet zo snel als ik normale kleding draag in plaats van sportkleding.

Afgelopen zomer was je actief op de WK atletiek in Londen. Wat waren jouw verwachtingen van dit kampioenschap?

Ik wilde het daar voor mijzelf het beste toernooi van het jaar van maken. Helaas heb ik het daar niet helemaal waargemaakt, maar goed, ik stond er wel. En dat na een zeer moeizaam jaar…

Helaas heb je in Londen de halve finales op de 200 meter dan ook niet bereikt. Hoe kwam dat en hoe kijk je zelf terug op de wereldkampioenschappen?

Door mijn seizoensresultaten had ik al weinig kans om me voor de halve finales te kwalificeren. Maar toen ik in Londen was, ging ik er natuurlijk alsnog vol voor. Ik kan, zoals ik al eerder zei, na een moeizaam jaar vol blessures toch blij zijn dat ik op het derde wereldkampioenschap op rij heb mogen verschijnen.

Later, in augustus, heb je ook nog gelopen op de Universiade in Taipei. Hier haalde je wél de halve finales. Hoe vond je dit kampioenschap en wat voor ervaringen heb je hier opgedaan?

Ik heb nooit eerder de mogelijkheid gehad om daar naartoe te gaan, omdat het altijd gelijktijdig was met de wereldkampioenschappen atletiek van de IAAF. Het was een ongelooflijke, nieuwe ervaring en alles was goed georganiseerd. Bovendien heb ik daar bekende sporters en personen kunnen ontmoeten.

Mede dankzij deze wedstrijden heb je een hoop races in je carrière gelopen. Betekent dit dan dat je nooit meer nerveus bent voor een wedstrijd?

De zenuwen zijn er altijd wel, maar inmiddels ken ik ze en weet ik ze om te zetten in vertrouwen. Het belangrijkste is om mezelf vooraf goed in de startblokken te settelen en te weten dat mijn coach en ik ons goed hebben voorbereid. Dat geeft me vertrouwen om snel te rennen en om alles te geven.

Nu even over jouw thuisland Chili. Wat kun jij zeggen over de trainingsfaciliteiten in dit land?

Er zijn wel faciliteiten om te trainen. Maar het ligt complexer als je het heel professioneel wilt aanpakken. Je hebt hier bijvoorbeeld geen indoorbanen, dus als het regent of heel koud is, weten we niet direct waar we moeten trainen. In mijn geval hebben mijn trainer en ik echter besloten om goede omstandigheden te creëren wat betreft uitrusting en organisatie. Op die manier kunnen we alsnog optimaal trainen.

Hoe ziet vervolgens jouw favoriete training eruit?

De oefening waar ik het meest van houd, is de hink-stap-sprong. Ik oefen ook graag op de start van een race, het afzetten dus, en het herhalen van 150 meter races.

Naast je sportieve carrière ben je ook nog studente Journalistiek aan de Andrés Bello University in Santiago. Waarover zou je later verslag willen doen, als je afgestudeerd journaliste bent?

Ik zou me graag willen specialiseren in sportjournalistiek. De gedachte om een beetje kennis bij te brengen aan de maatschappij over sporten die hier niet populair zijn, motiveert me enorm. Dan hoop ik ook dat de media er vervolgens meer aandacht aan gaan besteden.

Toch ben je over drie jaar ongetwijfeld niet als journaliste, maar als atlete op de Olympische Spelen van Japan aanwezig. Als ik nu zeg: ”Isidora neemt in 2020 een mooie medaille mee naar huis van de Olympische Spelen in Tokio”, wat zeg jij dan?

Dat zou ongelooflijk zijn!

Tot slot. In hoeverre denk jij dat er een nieuwe Usain Bolt in de atletiek kan komen?

Ik geloof dat er heel veel getalenteerde atleten zijn. Maar Usain had zijn eigen stijl en bracht een zeer positieve stijl op de atletiekbaan. Hij is simpelweg de koning van de atletiek.

Hoofdfoto: Oscar Muñoz Badilla