hardloopnetwerk

Regelmatig maken zusjes De Witte een vlog over de wedstrijden en trainingen die zij doen. Dit keer willen ze elkaar beter leren kennen. Ze deden de ‘Most Likely To’-tag.. Zo kunnen jullie ons nóg beter leren kennen.

Foto: Evert Woutersen

De Zuid-Afrikaanse sprinter Wayde van Niekerk (25) wordt beschouwd als opvolger van Usain Bolt: iemand die de komende jaren op diverse sprintafstanden zal domineren. Van Niekerk won in augustus een gouden medaille op de 400 meter tijdens de WK atletiek en zilver op de 200 meter. De Zuid-Afrikaan is tevens de enige atleet ter wereld die de 100 meter onder de 10 seconden, 200 meter onder de 20 seconden en 400 meter onder de 44 seconden loopt. In het interview met Hardloopnetwerk voorziet hij bovendien atleten van advies om nóg beter te worden: geloof in God en lees de bijbel. 

Door: Joost Veenstra

In je hart ben je waarschijnlijk een 100 meter loper. Op de WK in Londen heb je echter de 400 meter (gouden medaille) en de 200 meter (zilveren medaille) gelopen. Het is ook realistisch om te zeggen dat jij zult domineren op deze afstanden de komende jaren. Maar hoe zit het nu eigenlijk met de 100 meter?

Toen ik begon met atletiek zag ik mezelf als 100 meter- en 200 meterloper, maar door onder andere blessures leidde het ertoe dat ik me ben gaan focussen op de 400 meter. Dit is een ‘verborgen’ zegen geweest, als je ziet hoe succesvol mijn carrière hierdoor nu is.  Nu krijg ik langzaam maar zeker de kansen en mogelijkheden om meer tijd te investeren in de 100 en 200 meter, maar de positie waarin ik nu verkeer maakt het wel echt moeilijk, omdat ik niet echt weet waar ik me specifiek op moet focussen. Want er is nogal een groot verschil tussen de 100 en 400 meter. Maar ik blijf continu zeggen dat ik weet wat mijn droom is en die leg ik in Gods handen. Hierdoor zal ik beter worden op alle drie de afstanden.

Met welke gevoelens kijk je nu, ruim een maand later, terug op het Wereldkampioenschap in Londen waar je goud en zilver won?

Gevoelens… Ik denk dat de WK mij als atleet en persoon sterker hebben gemaakt, in de zin van mijn houding ten aanzien van anderen en het vertrouwen dat ik in mezelf heb. Ik had vooraf veel twijfels waardoor het eigenlijk gek is om veel in mezelf te geloven. Maar er zijn ook nog steeds dagen dat ik sterk in mezelf geloof. In Londen is dat geloof in mezelf versterkt, omdat het voor mij een moeilijk jaar was en de omstandigheden moeilijk waren, maar het me gelukt is om de klus in Londen te klaren. Dus de prestaties in Londen hebben zeker mijn vertrouwen een boost gegeven!

Jouw grootmoeder Ans Botha, met een respectabele leeftijd van 75, is tevens jouw trainer/coach. Wat maakt haar zo speciaal en misschien wel de beste atletiektrainer ter wereld?

Als je kijkt naar wat zij heeft gedaan en de prestaties die ze heeft bereikt, is zij zeker de beste coach ter wereld op het gebied van de afstanden waarin ze zich als trainer heeft gespecialiseerd. Natuurlijk zijn er genoeg andere trainers voor wie ik nu niet kan spreken, maar ik weet dat alles wat zij heeft haar op dit moment de beste 400 metercoach ter wereld maakt. Dit vanwege de prestaties die wij samen hebben bereikt. Als persoon zou ze voor iedereen ter wereld die ook 75 jaar is een inspiratiebron moeten zijn. Sinds de Commonwealth Games van 2014 en de WK atletiek van 2015 merk ik dat ik sterker en sterker word en ik denk dat zij sindsdien laat zien dat ze een coach van grote klasse is. Ze is tevens een inspiratie voor iedereen, omdat ze laat zien dat het mogelijk is om op oudere leeftijd nog tot absolute top te behoren.

Zou je ouder willen zijn dan dat je nu bent? Want dan zou je namelijk tegen Bolt hebben kunnen lopen toen hij eenzaam aan de top stond: met de kans om hem te verslaan. Of ben je juist blij of opgelucht dat je van een andere generatie bent?

Nee, ik vind dat dit mijn generatie en tijdperk is en ik vind het belangrijk om niet terug in de tijd te willen gaan. Usain speelde een grote rol voor mij, waarbij hij mij inspireerde en maakte tot waar ik nu sta. Als ik van zijn generatie zou zijn geweest, zou hij waarschijnlijk niet hetzelfde effect op mij hebben gehad zoals hij dat nu wel heeft.

Dan wat anders. Voetbal. Liverpool FC is jouw favoriete voetbalclub. Helaas zijn zij al meer dan 25 jaar geen kampioen van Engeland geworden. Als je de keuze hebt: Liverpool wordt in 2018 kampioen, maar jij pakt geen medailles of persoonlijke records óf Liverpool wordt opnieuw geen kampioen, maar jij pakt wederom wel medailles en persoonlijke records. Wat kies je dan?

Aangezien volgend jaar de Commonwealth Games (een minder prestigieus kampioenschap dan de WK of Olympische Spelen, red.) op het programma staan en ik dít jaar al drie gouden medailles gewonnen heb, mag Liverpool van mij volgend jaar kampioen worden haha.

Van Niekerk (rechts) op de foto met de Gini Wijnaldum (midden), de Nederlander die voor Liverpool speelt.

Kijkend naar je toekomst. Wat zou je eigenlijk willen doen als je klaar bent met je sportcarrière?

Ik heb daar nog niet echt over nagedacht. Ik heb zo veel dromen en heel wat doelen die ik wil laten uitkomen en wil bereiken, maar nu ben ik meer gefocust op atletiek en probeer ik een goede basis te leggen voor mezelf wanneer ik als atleet met pensioen ga. Mijn dromen laten uitkomen is meer mogelijk dan ooit zolang ik maar hard blijf werken en daarmee een goed fundament leg voor later als ik stop als atleet.

Wat zijn jouw belangrijkste tips aan atleten die momenteel onder het niveau van de wereldtop zitten, zodat zij de absolute top kunnen behalen?

Allereerst, en dit zeg ik als een gelovig christen, moet je een relatie opbouwen met God en de bijbel lezen. Hierdoor zal je automatisch zien dat je beter wordt. Ten tweede zijn je discipline en vastberadenheid belangrijk. Ik dacht dat dit laatste een gemeenschappelijk ‘iets’ was onder atleten, maar ik realiseerde me dat atleten niet weten hoe ze naar hun lichaam moeten luisteren en om te rusten. Het is dus belangrijk dat je luistert naar je lichaam en dat je rust neemt.

Wat is je levensmotto?

Nog beter worden. Bij mij gaat het er allemaal om om nog beter worden.

Wat is je boodschap aan de mensen in Nederland?

Ik heb niet echt een boodschap, maar ik weet wel dat ik een keer of twee in Nederland ben geweest. Nederlanders zijn hele, hele, hele aardige mensen. Ze doen me sterk denken aan Zuid-Afrikanen, op het gebied van hun taal.

Dat klopt wel. Misschien kun je dan wat zeggen in het Nederlands?

Gezondheid! [‘gesjiendheid!]

Foto’s: Instagram Wayde van Niekerk

Elke week schrijven Anne Luijten en Noah Schutte elkaar voor Hardloopnetwerk over wat hen bezighoudt. Beiden combineren een studie met hardlopen op hoog niveau – Noah aan de Universiteit van Portland in Oregon, Amerika; Anne die haar studie in Portland net heeft afgerond, in Utrecht. Noah schrijft in deze brief onder meer over de grote wedstrijd, die hij dit weekend gaat lopen: de Wisconsin Invitational. Hieraan doen 245 lopers mee. Dat betekent dus een hoop duw- en trekwerk!

Door Noah Schutte

Hi Anne!

Leuk om te horen dat je de 4Mijl hebt gedaan! Het is naar mijn mening namelijk een van de leukere wegwedstrijden in Nederland. Hier in de VS loop je inderdaad geen wegwedstrijden voor je universiteit. De seizoenen zijn ook duidelijk aangegeven en overlappen niet. Cross is van september tot en met november, indoor van januari tot half maart en daarna is het outdoor tot begin juni. Dat maakt het wel makkelijk omdat iedereen op dezelfde wedstrijden focust. Merk je daar al veel verschil in nu je terug bent in Nederland? Ik kan me wel herinneren dat ik prioriteiten moest stellen wat betreft cross, indoor en wegwedstrijden. Vind je dat moeilijk? Of juist fijn dat je wat meer vrijheid hebt?

Je vroeg me in je brief hoe ik omging met het feit dat alleen de Top 7 (Varsity) van het team naar de (meeste) grote wedstrijden mag. Dat is inderdaad het dubbele van in een goed universiteitsteam zitten. Het is super om met goede jongens te kunnen trainen, maar je loopt natuurlijk wel graag de grote wedstrijden! Vorig jaar heb ik die druk wel gevoeld. We hadden minstens twaalf jongens die ‘streden’ voor de Top 7 en daarom waren sommigen te vroeg in vorm en werd dat minder aan het einde van het seizoen. Zelf werd ik ziek na mijn eerste wedstrijd en toen ik niet op tijd fit was voor de volgende, was mijn seizoen voorbij. Gelukkig is het dit jaar anders, omdat de coach in het begin van het seizoen zeven jongens heeft aangewezen voor de eerste grote wedstrijd. De rest heeft nog steeds een kans om zich te laten zien op andere wedstrijden en zo in de Top 7 te komen. Zelf heb ik met een goed baanseizoen laten zien dat ik Top 7-waardig ben, dus dat geeft wel rust! In het algemeen ben ik wat minder een ‘Workout Warrior’ en dat weet coach inmiddels ook wel. We spreken elke week de trainingen door en ik loop regelmatig rustiger met de tweede groep. Iedereen reageert anders op trainingen en het is goed om je eigen lichaam te kennen.

De grote wedstrijd waar ik het over had, die is dit weekend! Ik heb super veel zin om eindelijk weer te racen. We lopen de Wisconsin Invitational (8km) en dat is de op één na sterkst bezette wedstrijd van het seizoen. 35 teams met zeven man betekent 245 lopers! Dat is wel het grote verschil met crossen hier en in Nederland. Het is wat duwen en trekken maar je loopt in ieder geval nooit alleen. Wanneer is jouw eerste cross?

Groetjes,

Noah

Ben jij benieuwd naar wat Anne naar Noah schreef? Lees dan hier haar brief!

Jill Holterman maakt de laatste tijd een ijzersterke indruk. De snelste advocate van Nederland is in de vorm van haar leven. Waar gaat dit eindigen? Wij waren benieuwd naar de weekplanning van Jill en vroegen haar een logboek bij te houden.

Zo, dat was me het weekje wel: een kort geding, de reis richting St. Moritz en een huwelijksaanzoek! Daarnaast was ik nog steeds aan het opbouwen nadat ik vlak voor het NK 5.000m een lichte voetblessure had opgelopen. Genoeg te vertellen dus.

Maandag had ik een herstel dag en deed ik twee rustige duurloopjes en wat core stability. Omdat ik om 09.30 uur een kort geding had bij de rechtbank in Alkmaar liep ik deze dag wat vroeger dan gebruikelijk. Normaal gesproken train ik doordeweeks in de ochtend rond 08.00 mijn easy duurlopen en ga daarna naar mijn werk.

’s-Middags heb ik dan ruimte voor een zwaardere tempotraining, krachttraining of snellere lange duurloop.

Zo, dat was me het weekje wel: een kort geding, de reis richting St. Moritz en een huwelijksaanzoek!

Wat voor mij vooral wennen is bij mijn nieuwe trainer Gerard van Lent zijn de lange duurlopen met HR-blokken. Ik was gewend om mijn duurlopen progressief in te delen, maar nu wordt er ook verwacht dat ik afwissel in tempo. In het begin had ik echt het gevoel alsof ik bijna moest wandelen, omdat mijn HR snel hoog was. In mijn logboek zie je dat ook terug tijdens mijn duurloop van dinsdag en zondag.

Donderdag had ik een baantraining, waarbij de opdracht was om met weinig pauze het tempo vast te houden en zelfs wat te versnellen als het lekker ging. Dit lukte erg goed en nadat ik een paar weken had lopen kwakkelen met mijn voet was ik blij om weer een baantraining af te werken zonder klachten. Mooi op tijd fit voor mijn trainingsstage in St. Moritz.

Wat voor mij vooral wennen is bij mijn nieuwe trainer Gerard van Lent zijn de lange duurlopen met HR-blokken.

Na mijn werk op vrijdag zijn Ronald (Schröer) en ik met de auto vertrokken richting de eerste stop: Heidelberg. De volgende ochtend hebben we daar een rustige duurloop gedaan en genoten van de omgeving. Vervolgens weer vertrokken naar stop 2: Alpe di Siusi. Een prachtige plek om in elk geval twee trainingen af te werken. Ik deed een duurloop met aan het eind wat versnellingen.

In de avond had Ronald een wel erg leuke verrassing voor mij: met uitzicht op de prachtige bergketen en flinke bliksem vroeg hij of ik met hem wilde trouwen. Ik zei natuurlijk ja!

De volgende ochtend op een roze wolk mijn lange duurloop afgewerkt. Omdat we al op hoogte waren liep ik niet zo snel, maar kon ik des te beter van het prachtige uitzicht genieten. In totaal was deze week 108,6km.

Mijn logboek

Hoofdfoto: Instagram Jill Holterman

Giovanni Codrington begon op zijn vijftiende met atletiek. Inmiddels is hij vele internationale toernooien en een tal van mooie ervaringen verder. In een openhartig gesprek met ons omschrijft hij zijn verloop van zijn carrière, die begon in een voetbalshirtje en voetbalbroekje op de atletiekbaan. 

Door Jasper Boot

Wanneer ben jij begonnen met atletiek?

Ik ben op mijn 15e begonnen aan atletiek. Bij een atletiekdag op school werd ik zogezegd ‘gescout’. Ik versloeg coaches en sprinters van Groningen Atletiek, waarna ik gevraagd werd of ik op atletiek wilde komen. Eerst had ik dat afgewezen en bleef ik voetballen. Op een gegeven moment kreeg ik minder zin in voetbal, omdat ik de laatste twee jaren vaak onenigheid had met mijn coach. Na die atletiekdag probeerde een vriendin mij over te halen om op atletiek te gaan (ze deed zelf aan atletiek). Het leek mij niet echt iets, want al die mannen liepen namelijk in strakke pakkies. Echter, die vriendin haalde mij alsnog over om op atletiek te gaan. Eerst deed ik een paar proeftrainingen mee en vond ik het allemaal wel leuk en vervolgens heb ik toch maar besloten om er verder mee te gaan. Op een gegeven moment kreeg ik steeds meer passie voor atletiek en de uitdaging gaf mij een kick om te laten zien wie sneller was dan ik!

Ik wist helemaal niet of ik goed zou zijn, maar mijn eerste wedstrijd kwam al snel. Ik denk dat het de Martini-bokaal werd gehouden bij Groningen atletiek. Op dat moment had ik helemaal geen spullen, namelijk alleen (allround) spikes. Mijn eerste wedstrijd sprintte ik in een voetbalbroekje en voetbalshirtje, haha. De finale won ik in 11.11 seconden! Ik wist niet of dit snel was, dus ik was er vrij relaxt over. Na een tijd had ik mijn tweede wedstrijd, maar dit bleek een wat grotere wedstrijd te zijn, namelijk het Nederlands Kampioenschap. Ik had hier helemaal geen hoge verwachtingen of iets dergelijks van. Ik had alleen van één iemand gehoord, Jerrel Feller, dat hij super snel zou zijn. Ik zag een grote gespierde jongen en hij zag er echt snel uit. Dus dacht ik: ‘Dat moet Jerrel zijn!’. Bleek ik er helemaal naast te zitten, want in de finale kwam ik er echt achter wie Jerrel was. Hij bleek gewoon een klein mannetje te zijn… Heel awkward! Jerrel won, maar ik kwam als tweede (in 10.93s) over de finish en dat had ik totaal niet had verwacht! Op dat moment realiseerde ik mij dat ik behoorlijk snel was voor een 15-jarige iemand.

Mijn eerste wedstrijd sprintte ik in een voetbalbroekje en voetbalshirtje, haha.

Na één jaar atletiek deed je al mee met het EYOF. Hoe ervaarde je dat?

Dat klopt! Alleen in aanloop naar die wedstrijd raakte ik voor het eerst geblesseerd aan mijn hamstring. Ik wist niet goed hoe ik daar mee om moest gaan. Dus ik begon te vroeg met hard trainen, waardoor ik nóg een keer mijn hamstring scheurde. De fysio waar ik naar toeging, was daar natuurlijk helemaal niet blij mee. Van haar heb ik vooral veel geleerd om naar mijn lichaam te luisteren en niet te snel te beginnen. Omdat ik dus weer geblesseerd was, kwam de EYOF ook steeds dichterbij en ontstond de kans dat ik daar niet mocht lopen. Ik moest op het NK bewijzen dat ik fit was. Ik werd tweede en dat was goed genoeg om mij naar het EYOF te sturen. Mijn eerste internationale toernooi was een feit! De groep waar ik mee trainde bij Groningen Atletiek vertelde mij dat ik er niet veel van moest verwachten. Ik was op dat moment zestien jaar en met die leeftijd veruit de jongste van de groep. Echter houd ik ervan om mensen het tegendeel te bewijzen en dat leeftijd geen issue is. Dit heb ik dan ook gedaan, want ik werd op de 100m tweede en bij de estafette namen we goud mee naar huis. Na het EYOF heb ik mij voor alle jeugdtoernooien gekwalificeerd en alleen op het WKJ de finale niet gehaald. Sinds mijn 18de zit ik bij het Nederlands senioren estafetteploeg en heb ik twee keer deelgenomen aan de Olympische Spelen.

Wat motiveert jou als atleet om het maximale uit jezelf te halen?

Wat mij motiveert is om op wedstrijden en toernooien te staan en tegen de beste van de wereld te strijden. Ik houd van uitdagingen en vooral om atleten te verslaan die sneller zijn dan ik. Ik wil daarom beter worden en/of zijn dan de ‘ik’ in de vorige wedstrijd, toernooi of het vorige seizoen.

In 2014 liep jij in Mannheim jouw persoonlijk record op de 100 meter in 10.29. Dit baanseizoen kwam je met een tijd van 10.32 heel erg dicht in de buurt van je record uit 2014. Heb je dit seizoen gemerkt dat je weer op jouw oude niveau terug aan het komen was?

Ik ben op de weg terug. De jaren na 2014 waren moeilijk voor mij. Ik raakte vaak geblesseerd aan mijn achillespees, waardoor ik mijn seizoen niet kon afmaken of met veel pijn liep. Dit jaar kon ik een hele wintertraining goed doortrainen en verliep alles wat beter. Op trainingskamp in Amerika maakte ik een rare stap, waardoor ik weer pijn aan mijn achillespees kreeg. Door goed samen te werken met mijn coach en fysio hebben wij de schade kunnen beperken. Hierdoor kon ik snel weer wedstrijden doen. Ik denk zelf dat ik meer wedstrijden heb gelopen dit jaar dan in 2015 en 2016 samen. Volgend jaar wil ik een blessurevrij seizoen hebben en dan ben ik benieuwd wat ik dan zal lopen.

Ik denk zelf dat ik meer wedstrijden heb gelopen dit jaar dan in 2015 en 2016 samen.

Je traint momenteel onder leiding van trainer Rana Reider op Papendal. In hoeverre verschilt zijn trainingsaanpak ten opzichte van de vorige trainers die jou de afgelopen jaren hebben begeleid?

Iedere trainer heeft zijn of haar eigen aanpak. Ik ga er niet te veel op in, want je moet het zelf mee maken. Maar de warming-up onder leiding van Rana is langer, veel langer. Voor mij voelde het begin al zowat als een volledige training. Ik heb het gevoel dat ik ook meer wedstrijden achter elkaar kan doen dankzij de manier waarop Rana ons/mij traint.

De 100 meter is misschien wel de moeilijkste afstand van alle atletiek, omdat de verschillen soms minimaal zijn. Een perfecte race lopen is daarom (bijna) onmogelijk. Wat versta jij onder een ‘perfecte’ race?

De perfecte race: Je probeert het altijd voor jezelf zo perfect mogelijk te maken. Alles moet voor jezelf kloppen en al vanuit het startblok komen. Een goede hoek, snelle eerst passen, de romp laag, armen goed naar voren pompen, knie naar borst brengen, harde contacten op de grond, krachtig blijven en ga zo maar door. Als één ding fout gaat, bijvoorbeeld een mispas of de hoek doe je niet goed, dan kun je al wat tijd verliezen. Mijn perfecte race is dat er zo min mogelijk fout gaat op het moment van de race. Er zullen altijd weer verbeteringen zijn voor de volgende race.

Topsport gaat met vallen en opstaan. Hoe weet jij jezelf altijd maar wéér te motiveren om het beste uit jezelf te halen?

Door steun van mijn familie, vrienden en mijn partner gaat het allemaal een stuk makkelijker. Maar ook om de uitdaging met anderen aan te gaan en natuurlijk met mijzelf: om beter te worden dan hoe ik voorheen was!

Als Giovanni tot nu toe terugkijkt op zijn carrière, waar ben je dan het meeste trots op?

Mijn allereerste internationale toernooi (EYOF), met de estafette Europees kampioen in 2012 en het halen van de top zes op de Olympische Spelen!

Hoofdfoto: Instagram Giovanni Codrington

Elke week schrijven Anne Luijten en Noah Schutte elkaar voor Hardloopnetwerk over wat hen bezighoudt. Beiden combineren een studie met hardlopen op hoog niveau – Noah aan de Universiteit van Portland in Oregon, Amerika; Anne, die haar studie in Portland net heeft afgerond, in Utrecht. In deze briefwisseling hebben ze het over de verschillen tussen Nederland en Amerika, het combineren van studie en sport, en de actualiteit binnen de atletiek.

Door Anne Luijten

Hoi Noah!

Ik schreef vorige keer dat je in een groep met alleen maar jongens wellicht minder ‘drama’ hebt dan in een trainingsgroep met alleen meiden. Maar nu we het over drama hebben, hoe ga jij eigenlijk om met de selectie voor varsity-wedstrijden? Ik weet dat je vorig jaar, toen je net in Portland zat, wel werd geselecteerd voor de eerste paar grote wedstrijden, maar niet meer voor de grote wedstrijden aan het eind, zoals Conference, Regionals, en Nationals. Dat is natuurlijk de grote paradox van het trainen in een universiteitsteam: aan de ene kant wil je elkaar zoveel mogelijk sterker maken om zo een supergoed team te hebben en andere teams te kunnen verslaan; aan de andere kant kunnen er maar 7 tot 10 atleten naar de grote wedstrijden toe. Als je niet bij deze ‘varsity’ hoort, dan ben je veroordeeld tot lokale wedstrijdjes in de buurt met minder competitie! Maar vaak is het helemaal niet zo helder wie er in die varsity thuishoren, en komt het aan op de (subjectieve) beslissing van de coach. Je kunt zelf wel vinden dat je goed genoeg bent voor de varsity, maar als de coach het niet met je eens is, dan blijf je toch thuis!

Ook loop je hierdoor het risico dat je je steeds in trainingen wilt ‘bewijzen’: door heel hard te lopen, hoop je dan dat de coach toch voor jou kiest. Ik heb dit gelukkig nooit echt mee hoeven te maken, omdat ik toch wel goed genoeg was om in de varsity te zitten, maar voor jou is dat een ander verhaal, want het Portland mannenteam is een van de allersterkste teams van het land en haast niemand is zeker van zijn plekje. Hoe ga je daarmee om?

In je laatste brief had je het ook over de prachtige omgeving in Portland en Forest Park, het bos met eindeloze trails. Soms mis ik Portland wel, maar ik moet eerlijk zeggen, de omgeving waarin ik nu train is ook niet verkeerd! Elke dag mag ik lopen in de prachtige bossen rond Arnhem en ik ben zelfs al regelmatig verdwaald. Onverharde paden, heuveltjes, zacht zand… Ik kom wel aan mijn trekken! Dit weekend loop ik trouwens voor het eerst de 4 mijl van Groningen, al is dat meer om het harde trainen een beetje op te breken. Ik heb 5 jaar geen wegwedstrijd gelopen, want dat deden we in Amerika niet. Heel leuk dus, om dat weer wat vaker te kunnen doen! Maar het grote doel deze winter is de Warandeloop, dus na de 4 mijl ga ik gewoon weer lekker een aantal weken alleen maar trainen. Hoe ziet jullie wedstrijdplanning eruit dit jaar?

Ik hoor het wel!

Groetjes,

Anne

Ben jij benieuwd wat Noah aan Anne schreef? Lees dan de laatste brief van Noah aan Anne via de volgende link: https://hardloopnetwerk.nl/briefwisseling-tussen-noah-schutte-anne-luijten-2/

Hoofdfoto: Max Kooijmans

Hoofdfoto: Instagram Lisanne de Witte