En we zijn thuis! Ons vierdaagse EK Cross tripje werd nog bijna een week! Door code-rood
βοΈ/ chaos inΒ Nederland, konden wijΒ niet landen op Schiphol. Wel nogΒ twee leukeΒ dagen de toerist uitgehangenΒ in het mooie Wenen
(Kerstmarkten
?, escaperoom enΒ shopsessies met Jasje (Jasmijn Bakker, red.). Hierbij mijn verslag.
Door Jasmijn Lau
Wij reisden af naar Samorin, eenΒ klein plaatsje in het koude Slowakije, maar wel met een gigantisch (paarden)sportcomplex. Mega luxe, lekker eten en een mooie paardenrenbaan waar wij hardlopertjes overheen mochten crossen. Zoβn paardenrenbaan is natuurlijk kneitersnel en vlak. Om het toch een beetje spannend te maken waren er wat βbergenβ(nog nepperΒ dan vorig jaar, want ditΒ keer hadden zeΒ niet eensΒ de moeite gedaan het natuurlijk te laten ogen, want het was opgebouwd uitΒ twee metalen platen met een groene loper eroverheen). Ook warenΒ er boomstronken ingelegd. Uiteraard was er ook een waterbak van 50 centimeterΒ breed waar de ijsklonten inlagen door de kou. Kortom, het was een grote speeltuin waar wij doorheen mochten draven.
Vorig jaar in Chia was alles natuurlijk een grote verrassing en een groot feest, omdat wij opeens een bronzen teammedaille mee naar huis mochten nemen. Dit jaar een jaartje ouder, maar Merel en Veerle ontbraken en helaasΒ ontbrak ook onze sterloopster Floortje
?. Toch waren we erop gebrand een teammedaille voor ons land te halen, maaar de concurrentie was moordend. Er waren wel 10 meisjes kandidaat voor het eremetaal en het zou dus echt op de vorm van de dag aankomen.
Zondagochtend is voor veel mensen een ochtend waarop je lekker uitslaapt. Voor ons deze week niet, want om half 5 stond de wekker en sprongen we naar buiten om een frisse neus te halen en goed wakker te worden. Het startschot zou voor ons namelijk al om 9 uur gaan. Tja, de warming-up was ook al een ervaring en levensles op zich. We moesten namelijk om 8.10 uurΒ al de callroom in (50min voor de race). Gezellig metΒ honderd gespannen meisjes in een tent die rond staan de springen, omdat ze anders onderkoeld raken. Het was nogal een stressende 50 minuten van mβn leven, omdat we nog helemaal geen echte warming-up hadden gedaan en je ongeveer opΒ 1m2 ruimte had om rond te springen. Er was alleen ruimte bij de wcβs om wat kniehef en hakken-billen te doen, dus ging ik zoβnΒ tien keerΒ naar de wc en heb ik zo mijn warming-up voltooid. Op een gegeven moment viel het mannetje bij de wc dit ook op en schreeuwde hij boos: β If you go one more time to the toilet, I disqualify you(met Slowaaks accent)”. De laatsteΒ tien minuten voor de race werden alle meisjes losgelaten in een ronde paardenbak waar mensen door elkaar versnellinkjes gingen doen. Iedereen had hetzelfde probleem, dus we moesten het er maar mee doen, maar je zou het bijna noemen Europees kampioenschap voor “wie het snelste kan crossen zonder warming-up en het best zijn hoofd koel kan houden”.
Vorig jaar was ik nog doodsbang voor de start,Β wantΒ ik hadΒ hierΒ al weken nachtmerries over. Dit jaar stond ik met veel vertrouwen aan de start, aangezien ik dacht dat ik door Amerika wel wat gewend was. Ik had dit een beetje onderschat, wantΒ blijkbaar zijn Europeanen net zo gek. We gingen weg als kippen zonder kop (voor mijn gevoel). Ik ging maar gelijk mee, want ik wilde goed voorin zitten, zodat ik niet mensen moest gaan inhalen. Dit pakte goed uit en ik had meteen lekker mβn plekje met (privΓ©)windscherm bestaande uit Harriet Knowledge Jones en Miriam Datke. We liepenΒ vier ronden en elke ronde voelde ik mij meer als een ijspegel. Het was echt steenkoud en keiharde Noorderwind. Ik liepΒ drie rondjes echt heerlijk mee en ik voelde mij top afgelopen zondag.
Helaas liepen we bij het ingaan van de 4e ronde nog metΒ vier meisjes. Ik dacht nog; β ik ga niet degene zijn die op die vervelende 4 plek zal eindigenβ. Het luiden van de bel was voor de Engelse Harriet een signal; ze was klaar met ons en ging er als een ”speedy” vandoor. Wat is zij toch sterk zeg! Ik zag dat ik dat tempo niet zou kunnen volhouden, dus bleef bij mβn andere windscherm, namelijkΒ de Duitse. Gewoon plakken, plakken en nog eensΒ plakken en kijken hoeveel ze over heeft. Opeens komt de Hongaarse Lili Anna Toth er voorbij sprinten bij nog 300m te gaan. En weg was zeβ¦ okeey shit.
Het laatste stuk waren mβn benen helemaal leeg! Met de wind vol in ons gezicht en metΒ onze laatste krachten liepen we richting deΒ finishlijn. De Duitse had net iets meer overΒ danΒ ik en eindigdeΒ drie seconden voor mij. Helemaal leeg en best wel teleurgesteld dook ik naar de grond.Β DeΒ vierde plek is echt eenΒ stomme plek en met het team hadden wij ook geen medaille gewonnen. Toch ben ik erg blij met hoe mijn race verliep en als ikΒ aan mijn raceΒ denk, danΒ had ik geen stap harder kunnen zetten en heb ik ultiem genoten! Er zat niet meer in op dit moment.
Al snel na de race hoorde ik dat deΒ drie meisjes voor mijΒ een jaar ouder zijn en dat ik overΒ drie weken Europa mag vertegenwoordigen in de battle USA
?? /VS /EUROPE
??/VS/ GB
?? in het Schotse Edinburgh, net als vorig jaar. Dit blijft het gaafste weekend van mijn leven tot nu toe, dus ik was helemaal blij! Kan niet wachten om terug te gaan en te rennen door de Scottish Highlands.
Dat was het dan weer,Β al vind ikΒ het knap als je dit hele verhaal hebtΒ gelezen. Bedankt iedereen die mee was voor het leuke tripje en de gezelligheid!
Liefs,
Jasmijn Lau
Foto: Odile Verzantvoort

