Stefan Nillessen heeft voor een daverende verrassing gezorgd door met een splijtende eindsprint de 1500 meter te winnen. Emma Oosterwegel en Sofie Dokter pakten ook zilver en brons op de zevenkamp. Lieke Klaver ging er net als de afgelopen EK in Rome met brons vandoor. Nederland heeft na dag 6 inmiddels twaalf medailles gewonnen, waarvan vier gouden, drie zilveren en vijf bronzen.
Lees hier meer over de EK (10 – 16 augustus in Birmingham)
1500 meter: Stefan Nillessen ‘Ik zei tegen mezelf let’s go’
Wat een sensationele ontknoping op de 1500 meter met Stefan Nillessen voor Nederland in actie. Direct na de start bleef hij verstandig steeds aan de binnenkant lopen en met de laatste ronde in aantocht ging hij alert meestrijden met de koplopers om de beste posities. In de laatste bocht hield hij in om meer ruimte te creëren voor zijn eindsprint. Dat lukte en wat de tienduizenden toeschouwers toen zagen zal nog lange tijd op hun netvlies gebrand blijven. ,,Op 200 meter zat ik vast, en bedacht me dat ik naar buiten moest, want ik voelde me goed om daar te blijven zitten. Ik kon niet gokken op een gat aan de binnenkant, want dat zou ik mezelf teleurstellen. Dus met nog 150 meter te gaan kon ik mijzelf naar buiten duwen en met nog 100 te gaan dacht ik ‘nu ga ik’. Binnen 20 meter voelde ik gewoon dat ze links van me inzakten. Ik werd alleen maar enthousiaster en ging alleen maar harder lopen. Ik zei zelfs tegen me met nog 100 te gaan ‘let’s go’ en ik ging, zo geweldig.” Pas toen hij op het scherm keek zag Nillessen hoe groot zijn voorsprong was op de finish. In aanloop naar dit EK had hij in Sankt Moritz goed kunnen trainen. ,,Rond de NK hebben we bewust geen risico’s genomen en de finale laten gaan, en daarna kon ik hier lopen. Ik sta hier volledig fit en heb anderhalve week weer vol kunnen trainen. Ik voelde me gisteren tijdens de kwalificatie goed en ging vol vertrouwen deze wedstrijd in. Eindelijk weer dat underdoggevoel, wat heerlijk is om te lopen.” Nillessen won in 3.35.70, voor de Zweed Samuel Pihlström en de Ier Andrew Coscoran.
Zevenkamp vrouwen: Zilveren Emma, bronzen Sofie
Op dag 2 van de zevenkamp werd de strijd om de podiumplaatsen in de ochtend alleen maar spannender. Met uitstekende vertesprongen van zowel Sofie Dokter (6,51m +1,7 m/s) als Emma Oosterwegel (6,50m +1,8 m/s, PR) bleven de medailles voor beiden in zicht. Bij het speerwerpen kwamen de drie belangrijkste medaillekandidaten met als koploper de Ierse Kate O’Connor nog dichter bij elkaar. Oosterwegel wierp 51,49 en Dokter 46,20 meter. Zaterdag was de 800 meter meteen het openingsnummer van het avondprogramma. Oosterwegel nam meteen de kop om te proberen de 3,5 seconden achterstand op de Ierse te slechten, maar die gaf goed partij. Toch kon Oosterwegel met een knappe eindsprint de winst pakken in 2.10.87. Derde werd O’Connor in 2.11.74. Dokter werd vijfde in 2.12.90. Zowel Oosterwegel als Dokter scoorden gedurende de hele zevenkamp volop topprestaties, met uitzondering van het hoogspringen (beiden 1,74 meter). Voor Oosterwegel is het haar eerste grote prijs sinds haar bronzen medaille tijdens de Olympische Spelen van Tokio in 2021. De hele top drie scoorde nog nooit zoveel punten, maar vanwege de sterke rugwind op de 100 meter horden, de 200 meter en het verspringen tezamen worden de records niet erkend. Voor O’Connor ging het om 1,3 + 3,4 + 2,0 = + 6,7 m/s, bij Oosterwegel 3,3 + 2,4 + 1,8 = +7,5 m/s en bij Dokter 3,3 +2,4 + 1,7 = +7,4 m/s, waar opgeteld maximaal +6,0 m/s toegestaan is, met maximaal +4,0 m/s per onderdeel voor records in puntenaantallen. O’Connor behaalde 6751 punten, Oosterwegel 6713 en Dokter 6664.
Gretigheid van Oosterwegel
,,Ik kan het nog niet helemaal geloven dat ik hier zilver win”, reageerde Oosterwegel. ,,Het was heel spannend, ik was zo zenuwachtig en heb twee nachten niet kunnen slapen. Ik wilde het zo graag goed doen, net zoals in Götzis eerder dit haar, en dan ga je als medaillekandidaat de wedstrijd in.” Ze was blij met haar goede vertesprong, een goede speerworp en ook de winst op de 800 meter. ,,Ik ben blij dat ik die race ook won, en het is bizar dat ik zilver heb gewonnen.” Ze denkt dat vooral de goede trainingen bijgedragen hebben aan het huidige succes. ,,Als ik lekker kan trainen haal ik daar vertrouwen uit en word ik er beter in, en dat is dit jaar gewoon heel goed gelukt.” Wat ook meespeelt is dat ze sinds 2021 veel toernooien heeft gedaan en ervaren is. ,,En ik heb die gretigheid, waarbij ik graag wil laten zien wat ik kan.”
Geweldig jaar voor Dokter
Ook Dokter is zeer tevreden met haar bronzen plak. ,,De 800 meter was aan het begin wat rommelig maar toen kon ik mijn positie goed vinden en kon ik goed meelopen. Ik hield vooral Annik Kälin in de gaten om mijn derde plek te verdedigen.” Het seizoen is na Birmingham voorbij, vertelt ze. ,,Ik heb de vakantie al geboekt, naar Frankrijk. Lekker naar het strand.” Ze kan terugkijken op een geweldig jaar met goud op de vijfkamp bij de wereldindoorkampioenschappen en nu brons op de zevenkamp.
Lees ook: Na wereldindoortitel veranderde niet veel voor Sofie Dokter richting EK: ‘Een nieuwe spanning’
400 meter vrouwen: Lieke Klaver wint ook deze EK-editie weer brons
Onder moeilijke omstandigheden met een forse tegenwind op het eerste rechte stuk heeft Lieke Klaver net als in de EK-editie van 2024 een bronzen plak veroverd. Mede door de harde wind kwam Klaver niet onder de 50 seconden uit (50.15). De Poolse Natalia Bukowiecka was net iets eerder op de finish in 50.04, maar de Noorse Henriette Jaeger was ongenaakbaar met een toptijd van 49.04. Na de finish oogde Klaver aanvankelijk toch niet helemaal tevreden. ,,Tijdens de race werd ik afgeleid door de wind, het ging niet zoals ik wilde, en daarom kan ik nog niet het gevoel plaatsen van een trotse medaille. En ik had hier echt zilver willen winnen, ook al omdat ik het hele seizoen van Natalia heb gewonnen. Maar het kleine meisje in mij is gewoon dik ver trots op me.” Ze vertelde ook dat ze nog een heel seizoen te gaan heeft. ,,Daarin wil ik ook nog heel hard wil lopen, omdat ik gezien heb dat ik dat kan.” Daarop vooruitlopend gaf ze aan halsreikend uit te kijken naar de 4×400 meter estafette van zondag. ,,Ja die meiden gaan zo goed, Eveline en Myrte lopen zo belachelijk snel. Misschien ga ik nog wel een derde medaille halen.”
Het busvervoer van het stadion naar de atletenhotels, mediahotels en voor huiswaarts gaande toeschouwers liep vanaf 22 uur in de soep vanwege een veiligheidsissue. Pas tegen half 12 gingen de eerste bussen weer rijden. Ook Klaver was daardoor pas ruim na middernacht thuis.
10.000 meter mannen werd een sof voor Nederland
Met 25 man werd gestart voor de 25 rondjes op de rondbaan van het Alexander Stadium. Halverwege ontstond er een kopgroep van vijf man waaronder Mike Foppen. Toen het tempo nog verder werd opgevoerd door de Zweed Andreas Almgren moest Foppen hen laten gaan, waarna hij kort daarna uitstapte. Eerder was Tim Verbaandert al op achterstand gezet en verliet hij even later ook het strijdtoneel. Mahadi Abdi Ali eindigde als zestiende in 29.05.68. Ver daar vooruit had Almgren een gigantisch gat geslagen met zijn achtervolgers om te winnen in 27.23.44. De Zwitser Dominic Lobalu werd tweede op ruim 19 seconden achterstand, met als derde Jimmy Gressier op nog eens 19 seconden daarachter.
Voor de NOS deed Foppen zijn verhaal. ,,Die 5000 meter heeft te veel pijn gedaan, al heb ik het verwerkt. Ik had zo veel druk op mezelf gelegd. Nogmaals: het is laf. Vijfde (op de 10.000, red.) daar doe ik niet voor. Achteraf had ik gewoon vijfde moeten worden. Soms heb je een duiveltje in je hoofd. Vaak kan je die negeren. Maar vandaag niet.”
4×100 meter mannen en vrouwen: In fantasieopstelling bijna prijs
De mannen met vaste krachten Xavi Mo-Ajok op plek 3 en Elvis Afrifa op 4 maar met relatieve nieuwkomers Daniljo Vriendwijk (23) en Jozuah Revierre (20) liepen een knappe serie en werden tweede in hun serie in 38.82, goed voor de vierde tijd overall. Het was daarna de vraag of troef Taymir Burnet in de finale ingezet zou worden omdat hij geblesseerd afgehaakt was in de halve finale 100 meter. De snelste sprinter van het jaar Nsikak Ekpo (10.00) is sinds de NK geblesseerd. In een identieke formatie werd het team vierde in 38.98. De winst ging naar Groot Brittannië in een matige 38.45.
In een rommelige race bij de vrouwen in de formatie Isabel van den Berg, Britt de Blaauw, Fenna Achterberg en Anna Roelofs werd het team uitgeschakeld in een tijd van 43.95, waarmee ze achtste en laatste werden in hun serie. Snelste sprintster van het jaar Minke Bisschops en ook N’ketia Seedo ontbraken door blessures. Naar verluidt blesseerde Van den Berg zich op haar laatste stuk. De winst in de finale ging naar Groot Brittannië in een snelle 42.05, op pas ruim een seconde gevolgd door Zwitserland.
Kwalificaties
Verspringen: Pauline Hondema staat er wanneer het moet
Na een moeizaam seizoen zonder echte hoogtepunten was daar dan opeens een knappe 6,75 meter (+2,6 m/s) voor Pauline Hondema in haar eerste sprong. Net onder de kwalificatie-eis van 6,80 meter maar ruimschoots voldoende om zich als zevende voor een plek bij de beste 12 te scharen. ,,Ik wist dat het met 6,75 meter niet meer kon missen, maar omdat het geen 6,80 meter was sprong ik gewoon door, en dat was ook wel weer fijn.” Hondema legde uit waarom het dit seizoen tot nu toe nog niet op zijn plaats viel. ,,Fysiek ben ik al de hele tijd goed, maar het bij elkaar brengen nog niet. Dat was vooral aansturing en het koppie. Ik ben nu ook meer uitgerust en opgeladen, dus stap 1 is gedaan maar zondag wil ik gewoon een knappe afstand achter mijn naam. Bij de NK was ik bekaf doordat ik in korte tijd drie wedstrijden had gesprongen, waarbij er niet uitkwam wat ik had voorzien. Ik kon dat niet helemaal loslaten. Die periode is erg leerzaam voor mij geweest.”
Andere finales
In andere finales zonder Nederlandse inbreng werd soms ook fabuleus gepresteerd. Wat te denken van het hinkstapspringen bij de mannen, waar Andy Diaz Hernandez tot 18,15 meter kwam, een van de beste sprongen aller tijden. Yaroslava Mahuchikh, wereldrecordhouder en olympisch kampioen had voldoende aan 1,97 meter. Julian Weber was met afstand de beste speerwerper met 90,40 meter.
Snelwandelfeest in de stad voor Italië en Spanje.
In alle vroegte werden er vier finales snelwandelen gehouden in de binnenstad van Birmingham over nieuwe afstanden van de halve en hele marathon. Bij de mannen won de Spanjaard Paul McCrath de halve marathon in 1.23.23. De Italiaan Massimo Stano was de snelste op de hele marathon in 2.56.49. Maria Perez uit Spanje won de halve afstand in 1.30.06, een wereldrecord op deze nieuwe discipline. Ook op de hele marathon werd het wereldrecord gebroken: 3.15.11 voor Sofia Fiorini uit Italië. Zondag wordt de marathon voor mannen en vrouwen ook in de stad gehouden, zonder Nederlandse inbreng.
Foto’s: Erik van Leeuwen