Het team van Hardloopnetwerk wenst jullie allemaal een sportief & gezond 2018! Ook een aantal atleten bij de Sylvestercross spraken een videoboodschap voor jullie in.
Door Jasmijn Lau & Floor Doornwaard
Foto: Evert Woutersen
Elk jaar is op de laatste dag van het jaar de Sylvestercross. Hardloopnetwerk selecteerde tien foto’s van fotograaf Evert Woutersen om nog even terug te blikken op gisteren.
Jasmijn Lau sloeg gisteren de Sylvestercross over, omdat ze binnenkort in Edinburgh loopt. De atlete van Honoré Hoedt verkende voor de volgers van Hardloopnetwerk het parcours en maakte met journaliste, Floor Doornwaard, Instagramstories om onze volgers op de hoogte te houden van de gebeurtenissen in Soest.
Luuk Maas was gisteren misschien wel dé verrassing van de dag. De Brabander won met overwacht de cross bij de A-junioren en liet de belg Tim van der Velde met bijna 40 seconden achter zich.
Andrea Deelstra kwam gisteren als eerste Nederlandse dame over de finish in Soest. Fotograaf Bjorn Paree kon in ieder geval rekenen op een ‘nieuwjaarsknuffel’ van Andrea.
Soufiane Bouchiki maakte gisteren zijn rol als favoriet waar. De Belg sloot een prima sportjaar af met de winst in Soest.
”Marathonman” Michel Butter leek maar weinig last te hebben van het blubberige terrein. De Castricummer zag als eerste Nederlander de finish en liet clubgenoot, Edwin de Vries, met 13 seconden verschil achter zich.
Ondanks zijn vierde plek op de lange cross, kon de Deen Abdi Ulad gewoon nog lachen na zijn finish.
Ook de kleintjes lieten zich van hun beste kant zien.
Anne Luijten eindigde als vierde op de lange cross. Heel knap!
De snelste advocate van Nederland, Jill Holterman, en logomaker van Hardloopnetwerk, Veerle Bakker, vochten gisteren mooie duels uit. Jill trok uiteindelijk aan het langste eind.
Andrea Deelstra kon het oudjaar in stijl afsluiten. Een big smile, bos bloemen en een beker mochten mij naar huis.
Foto’s: Evert Woutersen
2017, een na-Olympischjaar. Het voelde als een “tussenjaar”. En dat is goed, want zo was het eigenlijk ook bedoeld. De piek van dit jaar lag al vroeg, namelijk in april, de marathon van Londen. Hier liep ik gelukkig de limiet voor het EK van volgend jaar, zodat ik mijn eigen “plan A” kan blijven volgen. Ik zeg gelukkig, omdat het na halverwege, vooral door problemen met mijn luchtwegen (reactie op al het moois wat in het voorjaar bloeit) een race tegen mijzelf werd. Daar waar ik wilde strijden met de dames waartegen ik liep, zoals dat ook in een kampioenschap gaat, moest ik de focus verleggen en mezelf positief blijven coachen op alle dingen die wel goed gingen en de doelen die ik nog wel kon halen. Dat bleek een mentale test, welke ik goed doorstaan heb. Mede ook door de ervaringen van vorig jaar (OS) in Rio de Janeiro. Maar ook mede, omdat ik weet wat ik wil en mijn toekomst doelen goed voor ogen bleef houden.
De marathon van Londen bleek dus meer een mentale dan een fysieke uitdaging. Moet wel gezegd worden dat ik die mentale strijd niet had kunnen overwinnen, wanneer ik er fysiek niet goed had voorgestaan. Het blijft altijd een samenspel. En dat is wat het zo mooi maakt.
Wil jij meer over het jaar van Andrea lezen? Klik dan hier.
Foto: Odile Verzantvoort
Afgelopen week heb ik, afgezien van het oprijden van de berg van Arnhem en het plaatsen van de kerstpiek, geen hoogtemeter gemaakt. Nul, noppes, nada.
Het lijkt allemaal rozenkleur en maneschijn, als je dag in dag uit met een polsstok en glimlach rondrent. Maar de realiteit is soms minder zoetsappig, Aangezien ik hier altijd mijn eerlijke verhaal deel, deel ik ook deze zure appel met jullie.
Afgelopen twee jaar heb ik meerdere malen last gekregen van drukplekken op mijn voet, die doorsloegen in mijn achilles en mij zo van het springen af hielden.
Bij de start van het winterseizoen waren mijn voeten weer helemaal fris en hersteld, en verliep alles vlekkeloos. Maar, je voelt het al, plots speelde er weer soortgelijke klachten op. Gelukkig was ik er op tijd bij, staat de medische begeleiding op Papendal snel klaar, en is m’n achillespees nog zo flexibel als wat. Maar het gas moest er flink af, zodat de drukplek kon herstellen. Natuurlijk baalde ik hier flink van, want inmiddels heb ik een allergie ontwikkeld voor voet-klachten. Niemand wordt beter van eeuwig gemopper, dus daar ben ik ook maar mee gestopt. Het komt goed, en zo niet, dan toch.
Tijd voor wandelende polsstokdrills, extra turnoefeningen en aangepaste krachtschema’s. En als je dan nu denkt “o lekker rustig dus”, nou nee… spierpijn is HEFTIG.
De klachten nemen, gelukkig, snel af. En the way back alweer ingezet.
Tip1: Zorg altijd voor goede schoenen. Mooi, lelijk, paars of gifgroen, je hoeft er geen modeshow mee te winnen, maar je moet er wel een wedstrijd mee kunnen winnen.
Tip2: Koel altijd met iets ertussen want je kan je huid verbranden, maar ik wist zo veel te koelen dat ik m’n huid had.. bevroren.
Tip3: Zeik 1 dag echt gigantisch hard, klaag nog harder en mopper het allerhardst. Maar ieder nadeel heeft ook een voordeel.
PROOST op een gezond, gelukkig en groots 2018. Enorm bedankt voor jullie steun en support van afgelopen jaar, jullie leuke reacties en peptalks! In het speciaal natuurlijk dank aan mijn trainers Robbert-Jan en Ronald, Papendal en de Atletiekunie voor het aanbieden van een perfect programma, aan Kiremko en Maas Autogroep, ook aan AAV’36 voor het warm-welkom gevoel als ik weer eens langs hop, en natuurlijk dank aan mijn familie en vrienden, die mijn energieke-ik het allerbeste kennen.
We gaan er, met elkaar, weer het beste van maken.
Geniet ervan. & tot snel.
Liefs,
Femke
Foto: Instagram Femke Pluim
Wil jij meer lezen over Femke? Klik dan hier.
Elke week nemen wij de week van een topatlete door. Vorige week namen wij de week door met Sarah Peerik. De atlete, die momenteel in 3 VWO zit, hield een week lang haar week voor ons bij.
Door Jasper Boot
Maandag
Mijn school begint altijd om 8.55. Ik zit nu in 3 VWO. Ik hoef maar 4 minuten te fietsen en kan daardoor slapen tot 8.00. Dat is wel erg fijn, want ik heb best wel veel slaap nodig haha. Maandag heb ik niet zo’n hele drukke dag en heb ik school tot 14.30.
Op maandag train ik ook bijna nooit. Alleen in aanloop naar het cross-seizoen heb ik een paar keer een heuveltraining gedaan met LLG (Loopland Gelderland) bij Honore Hoedt. De training bestaat dan meestal uit 3 tot 4 keer de heuvel op van 900m en dan nog 5 keer 150m de heuvel op.
Eerst had ik altijd pianoles op maandag, maar daar ben ik sinds kort mee gestopt. Misschien dat ik het op den duur wel weer ga oppakken.
Maandag is voor mij ook de dag waarop ik kan afspreken met vriendinnen (als ik geen training heb). Ik ga meestal rond 21:00 naar bed.
Dinsdag
Dinsdag is best een drukke dag. Ik heb dan school tot 16:00 school en maak dan veel van mijn huiswerk. Om 18:30 train ik dan op de baan in Zutphen bij mijn eigen club, Hanzesport. Dit is lekker dichtbij. Ik hoef dan maar 15 min te fietsen.
Ik krijg training van Herman IJzerman. De training is niet al te zwaar. Ik doe dan bijvoorbeeld 4x 600 m of 6x 400m. Ik train dan vooral op snelheid. Op dinsdag doe ik na de training vaak ook nog core-stability.
Woensdag
Op woensdag heb ik tot 14:30 school. Vanuit school fiets ik dan naar het station en ga ik met de trein naar Arnhem. Daar heb ik dan krachttraining met de groep van Loopland Gelderland bij Joost Vollaard.
Ik vind dit altijd erg leuk en gezellig om samen met de andere meiden te trainen. Sinds kort traint Anna Eikendal ook mee, wat erg gezellig is! Soms eten we na de training nog met een aantal meiden wat bij Happy Italy. Rond 18:30 pak ik de trein terug naar Zutphen. Ik probeer dan nog wat aan mijn huiswerk te doen. Dan op de fiets terug naar huis, eten, nog wat huiswerk maken, Netflix kijken en daarna slapen.
Donderdag
Op donderdag heb ik eigenlijk school tot 16:00. Ik mag eerder weg omdat ik om 16:00 training heb in Arnhem op de velden van Papendal. Dit ook samen met LLG van Horore. Gelukkig krijg ik van school waar nodig vrijstelling. Heel relaxed. Mijn vader rijdt dan altijd. Dat is ook heel relaxed haha. Om te trainen voor het cross-seizoen hebben we een parcours uitgezet van 700m. Deze doen we dan 7 keer . Wat ook leuk is aan de donderdagtraining is dat ik dan Anna Hightower weer zie! Altijd gezellig. We zijn dan rond 19:00 weer thuis. Eten, Netflix kijken en wat huiswerk maken.
Vrijdag
Vrijdag ben ik lekker op tijd vrij en spreek ik na schooltijd vaak af met vriendinnen. Vrijdag is mijn sportloze dag. Ik werk vaak vast vooruit met mijn huiswerk, omdat ik er dan de tijd voor heb. Vrijdag is mijn relaxdag.
Zaterdag
Op zaterdag train ik op Groot Warnsborn om 10:00 met LLG van Honore. We hebben op Warnsborn een rondje van 850m en 1000m. Ik doe dan meestal een twee keer een dubbele ronde van 850m achter elkaar.
En daarna nog 4 keer een losse ronde van 850m. Soms wordt de training ook zo ingedeeld dat ik 2 van de 3 rondes (de eerste en de laatste) met Jasmijn Lau en Floor Doornwaard mee kan lopen. Voor de prikkel doe ik het laatste rondje altijd wat sneller. Op zaterdag gaan mijn vader en onze hond Fenna ook altijd mee. Hij kan haar daar mooi uitlaten. De rest van de dag is het relaxen en huiswerk maken.
Zondag
Op zondag doe ik duurloop van 50 min. Dit doe ik samen met mijn moeder en anders fietst mijn vader mee.
De rest van de zondag ben ik vrij. Meestal ga ik dan ergens naartoe of spreek ik af. Anders maak ik huiswerk of bedenk ik nog wat andere plannen.
Hoofdfoto: persoonlijk eigendom Sarah Peerik
24-december-2017 – Deze blog had ik al een tijdje eerder willen posten, maar het kwam er jammer genoeg niet van. Omdat ik zelf van mening ben dat het crossen (en de NCAA kampioenschappen in het speciaal) een van de gaafste dingen is aan het lopen in de VS, wilde ik dit toch met jullie delen! Daarnaast is het heel anders dan crossen in Nederland, dus hoop ik jullie een beter idee te geven van hoe het er aan toe gaat in de VS. 2e worden met het team bij “nationals” was echt een onvergetelijke ervaring. Het is ook precies waarom ik naar Portland ben gekomen: Trainen in een super team met een super coach en strijden met de beste lopers in de VS!
Laten we beginnen waar mijn vorige blog eindigde. Dit was na de eerste grote cross van het seizoen, waar het team super presteerde maar ikzelf teleurstelde. Coach besloot daarna om twee teamgenoten en mij aan de kant te houden voor de volgende wedstrijd. Niet omdat hij niet blij was met hoe het ging, integendeel. Hij wilde ervoor zorgen dat we wat extra tijd hadden om te trainen, zodat we ons goed konden voorbereiden op de twee 10km’s aan het einde van het seizoen, regionals en nationals. Wij hadden daar uiteraard geen probleem mee, maar verscheidene “fans” en media dachten daar anders over. De volgende wedstrijd zouden we namelijk tegen BYU lopen, een team dat erg op dreef was en daardoor 2e stond op de nationale “rankings”. Door de doek in de ring te gooien voor ons conferentie-kampioenschap waren wij bezig de sport “te verpesten” (artikel LetsRun). Zo creëerde dit onbedoeld heel wat ruis, maar gelukkig had onze assistent coach een goede speech over “signals and noise” en trainden wij rustig door (we werden gelukkig netjes 2e).
Het was wel apart om na een eerste wedstrijd een maand lang niet te racen, maar voor ik het wist stond ik alweer aan de start van de regionale kampioenschappen. Het enige doel van deze wedstrijd was het plaatsen voor nationals de week erna, maar aangezien we in een sterke regio zitten wilde Coach geen risico nemen. Gewoon volle bak dus! Het was zwaar om hard weg te gaan en positie vast te houden. Normaal bouw ik races liever wat rustiger op, maar dat is gewoon niet te doen in de VS. Je kan moeilijk 250 man voor je laten en dan verwachten rustig iedereen in te halen. Uiteindelijk kon ik tot bijna 8km bij de kopgroep blijven en wist ik als 29e te finishen. Degelijk resultaat, al helemaal na die eerste slechte wedstrijd. Mijn 5e plaats in het team hielp mee de teamwinst te pakken en zo met vertrouwen naar nationals af te kunnen reizen.
Nationals, ook wel “The Big Dance” genoemd, is waar het hele seizoen om draait. De 31 beste teams in het land komen samen voor een ongekend competitieve wedstrijd. Met een 5e plek op de officiële rankings hadden we uitzicht op het podium (top 4). Het leuke voor ons was dat we nog een geheim wapen hadden, een jongen die het hele seizoen nog geen wedstrijd had gelopen door een kleine blessure op het verkeerde moment. Aangezien je met 7 man loopt en er maar 5 tellen voor de teamscore, durfde Coach dat risico wel te nemen. Ik kreeg zelf als instructie om er hard vandoor te gaan. Ik was fit en Coach had er vertrouwen in dat ik meer kon laten zien dan ik tot dan toe had gedaan. De race begon zoals gepland, want ik zat goed voorin (top 60) na de start en behield die positie in de eerste kilometer. Maar, iets later begon het de verkeerde kan op te gaan. Ik merkte dat mijn benen al vol zaten van de harde start en kon het tempo niet vasthouden. Ik begon langzaam terug te zakken, terwijl ik alles aan het geven was. Het makkelijke van een individuele sport is dat je alleen jezelf er mee hebt als het niet goed gaat. Bij een teamsport is dat heel anders. In Nederland is cross country geen teamsport, maar in de VS is het teamresultaat het enige waar het om gaat. Dit maakte het erg moeilijk voor mij, omdat ik koste wat het kost goed wilde presteren voor het team. Toen ik als 148e over de finish kwam was ik ook echt gebroken. Wat het resultaat ook was, ik had het verpest. Door mij hadden we vast niet gepresteerd zoals gehoopt.
Maar! Mijn verdriet werd snel omgezet in vreugde, want we waren 2e geworden! 2e?! Van heel de VS?! Hoe dan?! Het bleek dat ik de enige was die niet goed had gelopen, want verder liep iedereen super! Het team dat won (Northern Arizona University) had ook met zo’n grote marge gewonnen dat ik daar in mijn eentje geen verschil in had kunnen maken. Daardoor voelde ik mij stiekem toch wat minder bezwaard. Het was heel gaaf om met zijn allen op het podium te staan, maar het mooiste was nog wel dat er bij terugkomst op de campus een heel ontvangstcomité op ons te wachten stond. Vooral ook fijn om het met de rest van het team te vieren, want zij hadden er net zo hard voor gewerkt als wij! De dag erna hadden we een team meeting, maar het was niet een gewone team meeting. Coach liet ons om de beurt vertellen wat wij waardeerden/respecteerden/bijzonder vonden aan ons team. Dit maakte het een hele mooie ervaring waarin we ons realiseerden wat voor een hecht team we eigenlijk zijn. Door dit alles was het wel apart om de dag erna terug te vliegen naar Nederland. Op de terugreis dacht ik nog veel aan waar ik het met verschillende teamgenoten over had gehad: Het feit dat we nu 2e zijn geworden betekent dat er nog maar één trede is op dat podium waar we volgend jaar voor kunnen gaan…
Ondertussen is de tijd voorbijgevlogen en is het alweer Kerst! In de tussentijd heb ik nog de Warandeloop gelopen waar ik mij plaatste voor het EK Cross. Het EK ging niet geweldig, maar het was wel weer een goede en ook bijzondere ervaring (ik schreef hierover in mijn brief naar Anne). Volgend jaar is het EK Cross in Tilburg, dus het zou super gaaf zijn om TeamNL naar een mooi resultaat te helpen! Inmiddels ben ik al weer rustig op aan het bouwen richting het baanseizoen. 10 januari vlieg ik terug naar Portland om vlak daarna mijn eerste indoorwedstrijd te lopen. Maar nu nog even genieten van mijn vakantie! Fijne feestdagen en op naar een mooi 2018!
Groetjes,
Noah
Foto: Odile Verzantvoort
Robin van Riel hoopt zich komende zomer te plaatsen voor het WK onder de 20 in Tampere. De atleet van Jack van Avendonk maakte op zijn negende de overstap van voetballer naar atleet. En met succes! Wij besloten Robin wat vragen te stellen.
Door Jasper Boot
Wanneer ben je begonnen met atletiek?
Ik ben op mijn 9e begonnen met atletiek. Ik had de Tilburg Ten Miles 1K Runaway gelopen en werd uitgenodigd voor de landelijke finale in de Omnisporthal. Dit was tegelijk met het NK indoor senioren en vond dat meteen heel gaaf! Daarna heb ik de keuze gemaakt om te stoppen met voetballen te beginnen met Atletiek bij AV-Attila. In 2011 heb ik de overstap gemaakt naar het hardlopen en ben ik gaan trainen bij de jeugdgroep onder leiding van Andre Wentink. In 2016 ben ik overgegaan naar het MiLa-team Runnersworld Tilburg onder leiding van Jack van Avendonk.
Waar ligt jouw kracht als atleet?
Ik denk dat ik een goede focus heb op belangrijke wedstrijden en daar naar toe kan leven. Daardoor kan ik pieken op de momenten dat ik er moet staan. Verder heb ik altijd plezier tijdens de training!
Wat zijn jouw verbeterpunten?
Een verbeterpunt van mij is de 1500m. Mijn persoonlijk record staat nog van 2 jaar geleden op 3:56. Daar ga ik komend seizoen meer op richten, want daar kan nog wel een paar seconden vanaf. Verder wil ik in het geheel verbeteren als atleet.
Wat zijn jouw ambities op korte termijn?
Op dit moment wil ik een zo goed mogelijk crossseizoen lopen, voornamelijk met het oog op het baanseizoen. Ik merk dat als ik een goede winter heb, dat ik tijdens het baanseizoen daar veel voordeel uit haal. Komend jaar wil ik proberen me te plaatsen voor het WK U20 in Tampere, Finland.
Wat doe jij in de voorbereiding op een wedstrijd?
Ik probeer zoveel mogelijk te relaxen. Ik denk eigenlijk niet aan de wedstrijd en probeer zoveel mogelijk hetzelfde te doen als altijd. Het enige wat ik anders doe is dat ik de avond voor de wedstrijd pannenkoeken eet!
Met welke atleet zou jij één dag willen ruilen?
Ik zou eigenlijk met niemand willen ruilen, maar de mindset van (ex-veldrijder) Sven Nys en (wielrenner) Tom Dumoulin spreekt mij wel erg aan. Ze weten precies wat ze wel en niet kunnen en nemen daardoor geen onnodige risico’s tijdens de wedstrijden.
Wat is jouw favoriete sport naast atletiek?
Bij mij thuis kijken we altijd verschillende sporten op TV. Maar meestal kijk ik wielrennen, veldrijden of mountainbiken. De tactieken uit die sporten zijn ook toe te passen tijdens het hardlopen.
Doe jij liever een duurloop of een intervaltraining?
Ik kan echt genieten van een duurloop door de natuur! Ik probeer ook elke keer een andere ronde te lopen om nieuwe plekken te ontdekken. In Tilburg hebben we niet heel veel bossen, daarom ga ik regelmatig naar een andere plek toe om daar te trainen.
Wat is je levensmotto?
Tijdens een zware training denk ik vaak ‘’Remember why you started’’. Focus op mijn doelen om het maximale eruit te halen!
Wat zou Hardloopnetwerk moeten veranderen om de Nederlandse atletiek nog aantrekkelijker te maken?
Het zou fijn zijn als je tijdens NK’s in je sponsorkleding mag lopen. Juist bij deze wedstrijden is veel media-aandacht. Als atleet ben je grotendeels afhankelijk van je sponsoren. Atletiek wordt nog aantrekkelijker voor bedrijven als atleten bij deze wedstrijden met logo’s op de kleding mogen lopen.
Foto: Odile Verzantvoort
Foto: Instagram Lisanne de Witte
Dag Anne!
Het duurde inderdaad iets langer voordat we voet konden zetten op Nederlandse bodem na het EK Cross. Vanwege het weer in Nederland (we hebben zelf geen sneeuwvlok gezien) werd onze vlucht met bijna twee dagen uitgesteld. Het was daardoor wel een speciale editie van het EK Cross! Het leek me wel leuk om in deze brief wat meer erover te vertellen, dus bij deze!
Wij vertrokken op donderdagochtend op een vlucht naar Wenen (Samorin ligt heel dichtbij het drielandenpunt Oostenrijk, Hongarije, Slowakije) en de reis viel allesbehalve tegen. De vlucht verliep voorspoedig, de busreis was korter dan verwacht en aangezien we allemaal hardlopers zijn heb je ook altijd genoeg gespreksstof! Ik had nog geen idee van ons verblijf, waardoor ik bij aankomst vooral verbaasd was. Gelukkig was het positieve verbazing, want in dit kleine stadje stond een heel mooi en groot Olympisch sportcomplex. Naast een onwijs groot hotel waar alle atleten verbleven, waren er meerdere restaurants, een bar inclusief pooltafels en bowlingbanen, een wellness-ruimte (mochten we helaas niet in), drie fitness verdiepingen, een turnhal, een mooie atletiekbaan (inclusief 200m inloopbaantje) en vast nog veel meer. Geen verkeerde plek ook voor een trainingsweek ook! Wat voor ons ook erg fijn was, was dat het parcours op ditzelfde complex was uitgezet op en rond de paardenrenbaan. Wat een luxe! Ik dacht meteen terug aan 3 jaar geleden in Samokov (wat toch wel een beetje hetzelfde klinkt), waar we met een bus door de sneeuw naar het in “the middle of nowhere” liggende parcours moesten.
Qua organisatie was ook alles goed geregeld. Het was wel apart dat er niet alleen een meldtijd was voor de callroom, maar we 55 minuten van tevoren ons al moesten melden om het parcours over te steken. De start zat namelijk binnen de parcours-ronde. Dit zorgde ervoor dat we daarna met 80 atleten onze warming-up af moesten ronden op een rondje van nog geen 200m. Wij hoorden van de meisjes dat zij zelfs al die tijd in de callroom moesten blijven (en dan waren ze ook nog met meer atleten) en je er alleen stiekem even uit kon met een “ik moet naar de WC”-smoes. Voor het publiek was er wel een mooie tribune, maar het jammere was dat dat eigenlijk de enige plek was waar je kon staan. Dit maakte dat de fotografen, die uiteraard wel op verschillende plekken konden staan, een belangrijk aandeel hadden in het aanmoedigen!
Wat het resultaat betreft waren we het er allemaal wel over eens. Er was degelijk gepresteerd, maar eigenlijk iedereen had op meer gehoopt. Toch weer even goed om te zien hoe hoog het niveau is op zo’n EK en dat er nog werk aan de winkel is voor volgend jaar in Tilburg. Die avond zijn we nog naar het eindfeest gegaan en begonnen de geruchten al de ronde te doen. KLM had blijkbaar alle vluchten gecanceld voor de dag erna. Wij vlogen niet met KLM, maar zagen de bui al hangen. De volgende ochtend zijn we naar het vliegveld gegaan, maar een uur voor onze vlucht hoorde we dat hij niet door ging. Jammer, maar aan de andere kant is een extra dagje Wenen ook niet verkeerd! Vervelend was wel dat onze bagage al ingecheckt was en we die niet terug konden krijgen. Naast wat sfeerproeven in de stad hebben we ook een escape room gedaan met het hele team. Zo werd een weekend EK Cross bijna een week!
Even iets heel anders. Wat gaaf dat je op trainingsstage naar Zuid-Afrika gaat! Trainingsstages zijn niet echt een ding als Amerikaans universiteitsatleet, dus ik snap dat je er minder ervaring mee hebt. Het is erg fijn om je even helemaal en in alle rust op je sport te kunnen focussen, dus je zal het zeker naar je zin hebben. Maar eerst nog even knallen in Soest! Succes!
Groetjes,
Noah
Foto: Odile Verzantvoort