Annemerel zat afgelopen weekend in New York. waar ze meedeed aan de marathon. Niet om tot het uiterste te gaan, maar als training. Toch liep ze haar kilometers maar wel mooi onder de 5 minuten, zodat ze onder de 3 uur en 30 minuten over de streep kwam. Over een aantal weken gaat ze in Malaga wel tot het gaatje:
hardloopnetwerk
Nederlandse topatleet zet noodgedwongen een punt achter zijn topsport
De wandelgangen
*Giovanni Codrington heeft vandaag via zijn social media wereldkundig gemaakt dat hij per direct een punt achter zijn sportieve loopbaan zet. De atleet van Bizz-Sports doet dit voornamelijk na vele jaren blessures aan zijn beide achillespezen. Wij wensen hem een succesvolle maatschappelijke loopbaan toe. Wij hebben van je genoten!
π Prince Ea – I quit π
.
.
Ik stop!
Ik beΓ«indig mijn carriΓ¨re als topsporter. Dit vanwege mijn vele blessures, voornamelijk mijn jaren lange blessure aan mijn beiden achillespezen. Maarβ¦ https://t.co/UNdfemGyKp— Giovanni Codrington (@giocootje) November 9, 2018
*Dafne Schippers moet op zoek naar een nieuwe sprintcoach, minder dan twee jaar voor de Zomerspelen van Tokio. Wordt het weer een buitenlander? Is haar eerste coach Bart Bennema een optie? Of durft de Atletiekunie een radicale keuze aan? Lees meer op De Volkskrant.
Foto: Pixabay (rechtenvrij)
Vlog PJ Hannes: Evaluatie Mol & basiskrachtoefeningen
In de vlog van deze week geeft Pieter-Jan Hannes een korte recap van zijn race bij de Crosscup in Mol, die niet helemaal naar wens verliep. Later in de week wordt er weer keihard getraind, met op vrijdag een krachttraining. Hijj laat onsΒ 6 basiskrachtoefeningen voor lopers zien. Snel kijken dus, want misschien steek je er nog wat van op!
Maxime van Kemenade: ”Wauw, wauw en nog eens wauw”
Afgelopen zondag liep Maxime van Kemenade de marathon van New York. Om 4:30 uur ging haar wekker en vertrok ze met team Annemerel 2018 naar Staten Island. Haar indrukwekkende verhaal.
Door Maxime van Kemenade
Kun je ons meenemen in jouw marathon?
Zondag 4 november, de wekker gaat om 4.30 uur. Al voor de wakker wordt ik wakker: vandaag is de dag! Met een aantal anderen van de groep (team Annemerel 2018) zit ik in de eerste bus, om 06.00 uur, naar Staten Island. Aldaar moet ik vrijwel meteen afscheid nemen van de rest, ik heb als enige van ons de blauwe corral. Nu is het dan echt bijna zo ver! Tijdens het wachten voel ik me echt totaal niet fit, de verkoudheid en vermoeidheid van de afgelopen tijd komen in een vlaag naar boven. Het tijdsdoel wordt dan ook snel losgelaten: rustig hobbelen en vooral van elke meter genieten!
Voor ik het weet is het tijd om naar het startvak te gaan en sta ik gewoon op de Verrazano Bridge! Het Amerikaanse volkslied klinkt, de lucht is strakblauw met een lekker zonnetje en dan klinkt het startschot. There we go!
Wauw, wauw, en nog eens wauw, het uitzicht op de eerste brug is fantastisch! Ik kan niet geloven dat ik nu dan toch echt hier in New York de marathon loop. Tijdens het lopen kijk ik mijn ogen uit, alles is even mooi! De sfeer is fantastisch, Amerikanen weten als geen ander hoe je moet aanmoedigen! De kilometers vliegen voorbij, ineens zitten er al 35 km op.
Nu begin ik toch wel iets te voelen. Fifth avenue is een kuitenbijter, komt er nog een einde aan?! Ook slaat de honger in, met pap-beentjes sleep ik mezelf de laatste kilometers vooruit. Daar is Central Park, ik kan het niet geloven, heb ik over een paar minuten nu echt de NY marathon gelopen? Volop genietend van de laatste kilometers, de aanmoedigingen van het publiek en de omgeving, loop ik met een hele grote glimlach richting de finish. Armen in de lucht en voetjes over de eindstreep. I did it! Wat was dit genieten. Ik had niet durven denken dat het zo gaaf zou zijn. Deze dag overtrof al mijn dromen. Dit was fantastisch! Absoluut de mooiste marathon. Met een hele grote glimlach van oor tot oor loop ik richting de medaille. Nog mooier dan ik had verwacht! Vol trots hang ik hem om mijn nek. Wat een mooie dag.
Hoe zag je voorbereiding er voor de marathon uit?
Doordat ik op 16 september (7 weken ervoor dus) de marathon van Berlijn heb gelopen, heb ik voor New York vooral rust gehouden en aan mijn herstel gewerkt. Ook moest ik precies voor vertrek naar New York avond-en nachtdiensten draaien, waardoor ik me vooral gefocust heb op uitgerust zijn en zo fit mogelijk aan de start staan.
Voor Berlijn had ik wel een strak trainingsschema, waarbij ik 4-5x per week trainde middels interval (op de baan), tempo-training, lange duurloop en herstelloopjes.
Wat deed je een dag voor de wedstrijd?
Op zaterdag 3 november hadden we βs ochtends een fietstocht door Brooklyn, gevolgd door een pastalunch met de hele groep. βs Middags zijn we, om de beentjes te sparen, heel toeristisch in een hop-on-hop-off bus gegaan om nog wat meer van de stad te verkennen. Na een snelle, gezonde avondmaaltijd, gingen we vroeg naar bed om uitgerust aan de start te staan, de wekker ging immers al vroeg de dag erna.
Wat wil je lopers meegeven die voor het eerst een marathon lopen?
Geniet! Laat de tijd los, een PR loop je sowieso bij de eerste marathon. Ben trots op je geweldige prestatie, hier heb je zo lang voor getraind. Een marathon lopen is topsport, ongeacht je tijd of hoe je loopt, je hebt alle reden om trots te zijn. Geniet van elke meter. En vier na de finish je fantastische prestatie, dat heb je verdiend!
Welke marathon zou je ooit nog willen lopen?
Heb je even? Er staan nog genoeg marathons op mijn wish-list. Om te beginnen wil ik alle 6 world major marathons lopen, volgend najaar ga ik Chicago lopen, dan zit ik al op 3. Ik zou dus ontzettend graag Boston, Londen en Tokyo nog lopen. Helaas is dit makkelijker gezegd dan gedaan. Ook Dublin, Edinburgh, Lissabon, Barcelona, Parijs, The Big Five marathon en Leiden staan nog op mijn lijstje. Nog genoeg voor de komende aantal jaren!
Foto: PR
De Zusjes de Witte zijn weer begonnen met trainen. De week begon goed, want Laura miste haar fysio-afspraak. Weten waarom? Zie de vlog! Ook gaan de zusjes een paar dagen naar Papendal, waar ze een hoop opsteken voor komend seizoen:
Janine Krijntjes: ”De marathon van New York was geweldig”
Janine Krijntjes liep afgelopen zondag voor het eerst een marathon. Niet zomaar één, want ze deed mee aan de marathon van New York. Haar bijzondere verhaal.
Door Janine Krijntjes
Mijn allereerste marathon en meteen die van New York!
Het idee werd een jaar geleden geboren. Ik loop nog niet zo heel lang hard, in januari 2 jaar. Mijn doel was 5 km aaneengesloten te rennen. Al snel schreef ik in voor een halve marathon en daarna werd gezegd: Γ‘ls ik een marathon loop, dan die van New York.Voila.. een jaar later kan ik die afvinken van de bucket-lijst!
Samen met mijn man, onze beste vrienden en nog twee vrienden zijn we afgereisd naar New York.
De dagen van tevoren hebben we the Big Apple bezichtigd, maar toch in het achterhoofd rekening houdend met de marathon.
D-day: om 5.15 uur vertrokken we met een bus naar Staten Island. Ik was al vanaf 2 uur wakker (lang leve de jetlag en zenuwen). Massaal zaten we in ons oude kloffie te wachten tot we mochten vertrekken.
Mijn man en de twee andere heren vertrokken eerder. Een uurtje heb ik nog moeten wachten voor ook ik mocht vertrekken!
Ik wist qua tijd niet wat ik moest verwachten, mijn doel was uitlopen.
Tijdens mijn training naar de marathon toe moest ik geopereerd worden met 6 weken géén hardlopen. Maar gelukkig ging mijn herstel goed en zat ik vrij snel op schema. Het volkslied werd gezongen en daarna klonk het startschot.
WAUW.. ik liep mee in New York!!
Meteen mochten we Verrazano-Narrows Bridge over. Vol verbazing rende ik deze over, heel veel mensen wandelde hier al?
Het parcours van de New York City Marathon loopt via βthe boroughsβ (stadsdelen): Staten Island β Brooklyn β Queens β Manhattan β Bronx naar de finish in Central Park.
Langs nagenoeg de gehele marathon staan mensen aan te moedigen, rijen dik! Live muziek, aanmoedigingsborden, zelfs een gospelkoor stonden langs de kant. Heel veel waterposten, verzorgingsposten etc
En ik? Ik heb genoten!!
De eerste 10-15 km gingen als vanzelf. Daarna ga je in je hoofd jezelf voor de gek houden. Nog maar 6 km en dan had ik een halve marathon gehad. Nog maar 7 km en dan staat mijn beste vriendin misschien aan te moedigen? Zou ze er staan? Haar man deed immers ook mee en die was al beslist langs.
Jaaaaaaa.. daar stond ze! Tranen van blijdschap. Na een dikke knuffel van haar en nog een vriendin, had ik een enorme boost gekregen. Met een dikke smile op mijn gezicht βhuppeldeβ ik verder.
Vanaf ca 34 km begon het toch wel zwaar te worden. Mijn Garmin en de kilometers van de wedstrijd liepen niet synchroon. Miles omrekenen lukte niet meer. En veel, heel veel mensen wandelden om mij heen.
Ondertussen vroeg ik me ook af of mijn man al binnen was. Hij had een blessure en de vraag was of hij wel mee kon doen. Hij besloot toch te starten, maar ik had dus geen flauw idee of hij binnen was. Ondertussen was ikzelf aan het intervallen.. stukje wandelen, iets meer hardlopen. Wat een eind rennen!
Central-park ging alleen maar bergop, mijn telefoon ging.. ik zag de finish.. mijn man aan de telefoon en samen over de finish.. YES!!!!! Ik had een marathon gelopen.. niet zomaar eentje, maar New York.. WAUW.
Overigens hadden we allemaal de marathon uitgelopen!
Mijn eindtijd: 5:04 uur. Op mijn horloge had ik meer gerend en dus mijn marathon in 4:46 uur afgetikt.
Volgend jaar Valencia!
Foto: PR
Noah Schutte: ”Mijn race ging niet zoals gehoopt”
Hey Anne,
Leuk om te lezen dat je de wedstrijd via de stream gevolgd had. Ik hoorde van anderen dat de wedstrijd niet het enige leuke was om naar te kijken. Het was namelijk een erg mooi gebied waar we liepen! Utah heeft heel wat mooie gebergten, en het is best cool om daartussen op een mooi groen golf parcours te racen. De zon en blauwe lucht maakte het plaatje compleet, maar zelf kon ik de dag helaas niet goed afsluiten.
Mijn race ging niet zoals gehoopt. Misschien vanwege de hoogte, misschien niet genoeg gas terug genomen, misschien gewoon een slechte dag. Ik hou er niet zo van om met excuses te komen, maar heb wel geprobeerd naar redenen te zoeken om ervan te leren. Ik liep vanaf het begin mee met de kopgroep. Het gevoel was niet echt goed, maar het was wel waar ik me wilde positioneren. Uiteindelijk was de tank na 4km al leeg, en was het nog een lange weg naar de finish. Ik baalde ontzettend.
Een mindere dag kan natuurlijk wel eens gebeuren, maar als je in een team zit waarin 39 jongens keihard werken om deel van de top 7 te zijn, ben je na een slechte race vaak je plek kwijt. Ik baalde niet eens uit angst dat ik mijn plek kwijt zou zijn, maar meer dat ik het mijn coach hiermee moeilijk maakte en mijn teamgenoten teleur stelde. Het duurde een paar dagen voordat coach had besloten, maar hij liet me gelukkig weten dat ik regionals mag lopen. Dus vandaar dat ik nu in het vliegtuig zit naar Sacramento!
Zelf maak ik me niet te veel zorgen. Trainingen gaan prima, dus ik blijf positief en ga vrijdag gewoon een goede race neerzetten. Het blijft apart. Waar in Nederland ik altijd rustig van cross naar cross ging, en eigenlijk altijd erg constant presteerde, is het hier op de een of andere manier elk jaar weer een achtbaan. De gevarieerde races, de sterke competitie en het teamaspect maakt het allemaal toch erg intens. Maar daar weet jij natuurlijk alles vanaf. Hoe ging jij daar mee om?
Gaaf dat je bijna met je scriptie begint. Het zal inderdaad veel tijd kosten, maar de flexibiliteit zal je goed doen. Ik weet nog dat ik niet zo goed wist wat ik kon verwachten van mijn bachelor scriptie, maar in de praktijk genoot ik erg van het feit dat ik mijn tijd zelf in kon delen en ging het prima! Succes!
Groetjes,
Noah
Inmiddels is het ruim een week geleden dat ik de halve marathon van Valencia in recordtempo heb afgewerkt. Na een wedstrijd neem ik altijd de tijd om goed te herstellen, voordat ik mijn trainingen weer oppik. En het verloop van dit herstel is elke keer weer anders!
Door Jill Holterman
Factoren bij het herstel
Als ik heel erg diep ben gegaan, zoals in Valencia, duurt het herstel vaak langer dan na een zogenaamde βtrainingswedstrijdβ. Daarnaast speelt de afstand van de race, ondergrond, schoeisel, voeding en rust een belangrijke rol bij het herstel. Na een 10km op de atletiekbaan kan ik soms wel een week niet lopen van de spierpijn, terwijl ik van een 10 kilometer op de weg meestal veel sneller herstel. Ook speelt op dit moment mijn werk een belangrijke rol in het herstel: hoe drukker ik het op mijn werk heb, hoe langer het herstel duurt.
Maar soms is het niet te voorspellen. Na de race in Valencia trok de spierpijn na 2,5 dag wel aardig weg en kon ik weer prima rustig hardlopen. Toen ik echter op zondag wat tempoβs wilde doen, bleek ik toch nog erg vermoeid en heb ik de training eerder afgebroken. Door de jaren heen heb ik geleerd om hier niet doorheen te pushen, maar te accepteren dat het lichaam nog niet 100% is. Luisteren naar je lichaam is naar mijn mening heel belangrijk om het herstel niet te forceren. Doe je dat wel, dan liggen blessures of oververmoeidheid op de loer.
Lees hier de blog van Jill Holterman verder.
Foto: Max Kooijmans
Anja Overduin: ”De eerste keer kon ik nog geen 300 meter lopen”
Hardlopen staat sinds 2016 in de top 3 van de Top-10-Sporten -2013-2016. Dat is niet zo verwonderlijk want 5.2 miljoen mensen zeggen dat ze wel eens hardlopen en hardlopen groeit nog steeds enorm in populariteit. Wie zelf hardloopt weet waarom. En bij die groeiende groep behoor ik sinds kort ook.
Door Anja Overduin
Dit is niet vanzelfsprekend omdat ik al meerdere pogingen gewaagd had. Met verschillende opbouwschemaβs maar altijd moest ik dan weer opgeven vanwege pijnklachten in de liezen. Sowieso kwam ik niet ver omdat ik totaal geen conditie had.
Op basis van klachten werd een scan gemaakt en ik kreeg te horen dat ik ernstige osteoporose had. Dat was uiteraard kak om te horen maar ook weer niet erg verbazingwekkend want het komt in de familie voor. De huisarts stelde medicatie voor om erger te voorkomen en in eerste instantie leek mij dat een goed idee.
Echter, na serieuze bijwerkingen en bedenkingen over de medicatie besloot ik mij al snel te richten op alternatieven. Zoals voeding en beweging. Vanuit een aangewakkerde interesse voor gezond leven ging ik een opleiding tot voedingsdeskundige volgen bij CIVAS en niet veel later was ik een aantal inzichten en een diploma rijker. Ik besloot ook te gaan sporten.
En toen werd het ingewikkeld. Wandelen en zwemmen, word je moe/of nat van (categorie smoezen). Lid worden van een sportvereniging? Past niet bij mijn solistische aard. Een sportschool dan? Te duur. Hardlopen dan? Jaaaaa, hardlopen! Hardlopen leek me geweldig. Hardlopen kan waar en wanneer je maar wil, ik had dit niet voor niets al meerdere keren geprobeerd omdat het mij fantastisch leek om dit te kunnen. En last but not least, je werkt zo gelijk aan steviger botten!!
Dit keer pakte ik het anders aan, gewapend met tips en adviezen en steun van mijn hardlopende kinderen (en schoonkinderen) begon ik aan hernieuwde poging. Dag schemaβs, welkom lopen op gevoel. De eerste keer dat ik ging βhardlopenβ kon ik nog geen 300 meter halen voor mijn longen uit mijn lijf gierde en mijn kuiten doorkliefd werden met pijnscheuten. Geen probleem, bijna 300 meter is meer dan 0 meter dacht ik opgewekt.
De eerste keer dat ik ging βhardlopenβ kon ik nog geen 300 meter halen voor mijn longen uit mijn lijf gierde en mijn kuiten doorkliefd werden met pijnscheuten.
Dit optimistische gevoel bleef en de 300 meter zette zich langzaam maar gestaag voort tot 3,5 km. Yes, yes, yes, ook al loop ik niet ver ik ben nu toch ook echt een βlopertβ (okΓ©, een beginnende hardloper :)) De pret was van korte duur, door een domme zet (om direct te gaan lopen zonder eerst een stukje te wandelen en ook zonder een warming-up) heb ik helaas nu alweer twee weken over moeten slaan.
Dit had korter gekund maar door een hele dag dansen op de muziek bij het grootse koor van Nederland (Super Voices) komt er ongetwijfeld nog een weekje extra bij. Dit heb ik er overigens graag voor over want een van de liedjes die ik oefende voor de uitvoering was; βCanβt stop the feelingβ, van Justin Timberlake.
Meerdere malen gebeurde het dat, net op het moment dat ik dacht dat het nooit wat zou worden met mij en hardlopen, dit nummer voorbijkwam op mijn speellijst en ik nieuwe moed en energie ervoer. Dat mijn botten echt steviger zullen zijn, wel dat is een proces dat een aantal jaren in beslag neemt voor dit zichtbaar zal zijn op een scan. Maar toch,
βͺ I got this feeling inside my bones
It goes electric, wavey when I turn it on
All through my city, all through my home
We’re flying up, no ceiling, when we’re in our zone βͺ
Want hoe mooi is het om Γ©n te kunnen lopen Γ©n tegelijk aan stevige botten te kunnen werken?!
Canβt stop the felling!!
Foto: Anja Overduin
