Op de slotdag van de Europese atletiekkampioenschappen in Birmingham heeft Nederland nog eens twee medailles toegevoegd aan haar imposante erelijst. Het is daarmee de meest succesvolle editie van alle 28 EK’s voor Oranje met 5 gouden, 3 zilveren en 6 bronzen medailles, goed voor plek 4 op de medaillespiegel en 5 op de plaatsingstabel, die het aantal top 8 posities bijhoudt. Laurent Meuwly blikte tevreden terug op de EK en keek vast vooruit naar de komende jaren met de Spelen in Los Angeles als stip op de horizon.
EK atletiek 2026: Meest succesvolle EK ooit voor Nederland
Estafettes 4×400 meter: goud en brons
De 4×400 meter vrouwen werd in de samenstelling Myrte van der Schoot, Lieke Klaver, Eveline Saalberg en Femke Broeders-Bol gelopen. De voorsprong was groot en toch werd het nog even spannend toen Femke bijgehaald werd door de Britse Emily Newnham. Met alle ervaring en klasse pareerde ze die aanval en finishte met meer dan een halve seconde voorsprong op Groot Brittannië: 3.21.10. Voor de derde keer achtereen EK-goud. De medailles gaan ook naar Nina Franke en Vanessa Mercera die in de series uitstekend presteerden. INTERVIEW
Veel spannender was het bij de mannen, waar Eugene Omalla startte en het stokje overgaf aan Keenan Blake, die in de drukte het hoofd koel hield en Terrence Agard in stelling bracht. Jonas Phijffers liep vliegend 43.59, en moest alle zeilen bijzetten om België en Hongarije te verslaan. Brons lukte, en alle mannen droegen deze eerste EK atletiek-medaille op aan de afscheid nemende Liemarvin Bonevacia die in de series samen met Daan Kneppers zijn steentje had bijgedragen. De tijd was 2.59.49, kort achter Italië en Groot Brittannië. Vijf landen in de 2.59, ongelofelijk! INTERVIEW
Pauline Hondema komt niet toe aan verre sprongen
Pauline Hondema kwam na haar uitstekende kwalificatie van 6,75 meter niet toe aan goede sprongen in de finale (6,47, 6,41 en 6,41 meter) waardoor ze als elfde na drie pogingen de wedstrijd moest verlaten.
Foute wissel estafette 4×100 meter
Net als bij de mannen en vrouwenteams van de 4×100 meter kwam er vanwege de vele blessures in de sprinttop een fantasieopstelling op de rondbaan met Jaimie Omalla, Britt de Blaauw, Xavi Mo-Ajok en Fenna Achterberg in de gelederen. Bij de derde wissel tussen Mo-Ajok en Achterberg ging het mis, het stokje werd niet overgegeven. Groot Brittannië won waardoor Amy Hunt vier keer goud won, op de 100m, 200m, 4x100m vrouwen en 4x100m mixed, een unicum.
Andere finales
Georgia Hunter Bell won de 1500 meter vrouwen, zoals verwacht. Niemand kwam in de buurt na haar eindsprint. Natuurlijk won Mondo Duplantis het polsstokhoogspringen, met 6,15 meter. Emmanouil Karalis probeerde de Zweed bij te blijven maar werd met 6,00 meter tweede. De Duitse Frederik Ruppert maakte zijn favorietenrol op de 3000 meter steeplechase mannen helemaal waar. De Luxemburg-Belgische atleet Ruben Querinjean won zilver voor Karl Bebendorf, eveneens uit Duitsland. Sara Kolak uit Kroatië won het speerwerpen met 62,43m meteen in haar eerste worp.
Marathonwinst voor Duitsland en Finland
Wat een geluk voor de marathonlopers dat de temperatuur van 36 graden gehalveerd was naar 18 graden. Op het stadsparkoers van vijf kilometer met in totaal maar liefst 700 hoogtemeters won de Duitser Amanal Petros (die vorig jaar tijdens de WK nog gedipt werd op de finish) in 2.09.11, bij de vrouwen was met een voorsprong van bijna vijf minuten de Finse Alisa Vainio in 2.22.26 de snelste.
Laurent Meuwly prijst topsportmentaliteit maar is ook bezorgd over blessures
Laurent Meuwly oordeelt vanzelfsprekend positief over de veertien gewonnen medailles. ,,Dat was precies het aantal kansen die we vooraf hadden ingeschat. Natuurlijk kwamen sommige verwachtingen niet uit, maar tegelijkertijd waren er ook grote verrassingen, aldus Meuwly. ,,We willen dat het succes ook op de langere termijn aanhoudt. Daarom is Birmingham een mooi checkpoint richting de Olympische Spelen in Los Angeles.” Daarbij zijn er zorgen maar zeker ook positieve punten.
,,Net als bij veel andere landen zijn er bij ons blessures, voorafgaand aan dit toernooi maar ook hier in Birmingham. Al deze gevallen moeten we analyseren.” Meuwly geeft daarbij aan dat grote landen als de Verenigde Staten zulke tegenvallers makkelijker kunnen opvangen dankzij een omvangrijkere pool aan talenten. Treffende voorbeelden zijn Nsikak Eppo en Minke Bisschops op de sprint, Niels Laros op de midden- en lange afstand en Sven Roosen op de tienkamp. Toch ziet Meuwly ook dat vrijwel alle atleten hier gezond zijn. Als lichtend voorbeeld noemt hij Stefan Nillessen. ,,Die heeft uit voorzorg in zijn weg naar Birmingham maar één wedstrijd in de laatste weken gelopen, en piekt hier met goud.” Het succes dat nu al een aantal jaar aanhoudt in de Nederlandse atletiek inspireert volgens hem vele jonge atleten. ,,En daarbij is de mentaliteit niet meer dat ze naar dit EK komen om deel te nemen, maar om succesvol te zijn. Die topsportmentaliteit maakt van mij een gelukkig mens.”
Foto’s: Erik van Leeuwen