De Zusjes de Witte hebben maandenlang keihard getraind en veel wedstrijden gelopen. Het is tijd voor wat ontspanning – in New York:
Even de Nederlandse herfst ontvluchten voor een weekje trainen en ontspannen aan het Gardameer in Italië, klinkt best goed toch? Dat is precies wat Annemerel vorige week deed. In haar vlog komen we er onder andere achter dat Annemerel iets meer talent heeft voor hardlopen dan voor mountainbiken…:
Rick had zichzelf voor de Amsterdam marathon een nieuw doel gesteld; finishen onder de 2 uur en 40 minuten. Een strak regime hielt hij aan en dit keer deelde hij zijn voorbereiding met andere lopers die ook een streeftijd hadden onder de 3 uur. Zijn voorbereiding liep perfect, dus de vraag was alleen of hij op het juiste moment zou pieken. Hij vertelt zijn uitgebreide verhaal.
Door Rick Salome
Nog even over de afgelopen 3,5 maand…
Lopen. Iedere week 6 dagen, gemiddeld zo’n 115 kilometer per week, oplopend tot een maand met meer dan 500 gemaakte kilometers. 4x per week vroeger opstaan voor een half uur core-stability oefeningen. Rust. Minimaal 9 uur per dag op bed zien te liggen, 10 uur in het weekend. Voeding. Bakken kwark, kilo’s fruit, vele pakken chocomel en 2 maanden (bijna geheel) alcoholvrij. Spontane uitstapjes. Even niet. Sociale contacten buiten de loopgroep. Laag pitje. Andere prioriteiten. Uitgesteld. De reden? 30 seconden tijdwinst zien te boeken over een race van 42,195 kilometer.
Best een flinke investering en een hoop gedoe dus in de ogen van velen.
30 tellen dus. 30 tellen eraf op een tijd van 2 uur, 40 minuten en 29 seconden. Best een flinke investering en een hoop gedoe dus in de ogen van velen. Compleet doorgeslagen in ogen van anderen. Ik geef ze geen ongelijk. Maar die 30 tellen eraf lopen was het enige wat er toe deed alle afgelopen weken en wat het doel was, afgelopen zondag tijdens de Marathon van Amsterdam. Mijn tweede marathon in de hoofdstad, mijn vierde marathon in totaal.
Genieten van de voorbereiding op een marathon doe ik eigenlijk altijd. Geen duurloop is voor mij te lang, je merkt dat de vorm beter en beter wordt en met zo’n mooie zomer is het echt een feest om zoveel buiten te kunnen zijn. Maar in tegenstelling tot mijn voorgaande marathons was dit er eentje waarbij ik samen kon en mocht trainen met een groep van maar liefst 18 andere atleten (allen met een richttijd onder de 3 uur). Een enkeling liep Berlijn, of loopt New York, maar met de rest stonden we aan de start in Amsterdam. Echt uniek om hier samen naar toe leven en het maakt de voorbereiding nóg zoveel leuker, mooier!
Heel eerlijk: de afgelopen maand was dat doel bijgesteld omdat alles zo makkelijk leek te gaan
Wat ook helpt is dat alles weer ging, zoals je wilt dat het gaat. Tijdens een 30 kilometer wedstrijd begin september (30 van Amsterdam Noord) kon ik redelijk makkelijk aanhaken bij een groepje wat lange tijd op een marathon eindtijd liep van 2 uur 35 minuten. Een Damloop liep ik op 75%, maar ik finishte wel met een PR. Tijdens de leukste halve marathon van Nederland (Singelloop Breda) had ik het gevoel dat ik constant op de rem moest trappen, omdat ik, om te sparen, niet harder wilde lopen dan het beoogde marathon tempo. Eindeloze blokken bosbaan stampte ik weg in tempo’s die net even iets te hard gingen. Meerdere keren tikte ik de 35 km aan voorafgaand en zelfs twee keer had ik vrijwel al een hele marathon voltooid. De enige twijfel was: komt die piek niet veel te vroeg nu alles zo makkelijk gaat? Zingt Andre Hazes ons straks in het stadion niet zoiets toe als Bloed, Zweet en Tranen? Invulling aan twee van deze drie woorden heb ik nog steeds niet ervaren. Ff wachten nog bitte sehr met die absolute topvorm! De 21e pas graag. Nog 3 weken, nog 10 dagen, een weekje, 2 dagen…
En we zijn er! Perfect weer, 12 graden, nauwelijks wind, klein zonnetje. Na twee jaar wederom aan de start in het mooie Olympische Stadion. Destijds voor de eerste keer op het veld, maar inmiddels vaste bezoeker tijdens de Phanos trainingen op de maandag- en woensdagavonden. Zo mooi ook dat we hier nu staan met de hele groep. Iedereen blij, gespannen, fit, lachend, vol energie, trots, ook op elkaar. We gaan het doen vandaag. Alleen wij zelf zullen de stappen moeten zetten, maar meer dan ooit voelt deze marathon als een teamprestatie.
Destijds voor de eerste keer op het veld, maar inmiddels vaste bezoeker tijdens de Phanos trainingen op de maandag- en woensdagavonden.
De eerste kilometers voelen zoals het hoort, makkelijk. Natuurlijk loop ik iets te snel. Vondelpark doorknallen en dan proberen ritme te pakken en een groepje zien te vinden. Maar ondanks de 12.000 lopers lijkt er vandaag niemand te hebben besloten om ook maar enigszins hetzelfde tempo te lopen. Heel af en toe haakt er iemand aan, plakt er iemand in de rug, maar verder ga ik het dus alleen doen vandaag. Dat wil zeggen: op het parcours. Want naast de lijn zijn er wel hulptroepen ingeschakeld.
Ondanks de 12.000 lopers lijkt er vandaag niemand te hebben besloten om ook maar enigszins hetzelfde tempo te lopen.
Mijn trouwste supporter L. fietst vandaag de hele stad door. Ontspannen een wedstrijdje kijken hoort daar niet bij. Met een neurotenschema waarin per minuut staat aangeven waar ze verwacht wordt en wat er aangereikt dient te worden, heeft zij een mogelijk nog grotere uitdaging vandaag. En als ik op het 32 kilometerpunt een cafeïne gelletje laat vallen, die ‘essentieel’ is volgens het schema wat zij heeft meegekregen, is er geen twijfel. Stilstaan of teruglopen doe ik niet, dus wat ze doet is gelletje oprapen, sprinten en taak alsnog volbrengen: #trots, #nummer1supporter , #marathonsloopjenietalleen.
Dat gelletje was nodig ook. Ik had onderweg besloten om het iets te harde tempo wat ik liep, gewoon maar door te lopen. Iedere kilometer net even een paar seconden te snel, maar het voelt lekker en dus neem ik de gok. Ik vertrouw erop dat ik dat tot 30 kilometer in ieder geval moet kunnen volhouden en hoop het verval zo lang mogelijk uit te stellen. Halverwege geeft de klok net iets minder dan 1 uur en 18 minuten aan. Te snel weet ik. Een buffer opbouwen dan maar. De Amstel aan de linkerhand. Klein windje in de rug. De stroom met lopers aan de overkant die straks pas dit punt zullen passeren. Bootjes met Hollandse Smartlappen uit de speakers. Genieten. Nog even, zo blijkt.
Want net voor het ‘gelletjes incident’, merk ik dat het kilometer tempo terugloopt. De benen lopen vol. Dat worden nog 12 lange kilometers zo vrees ik. Langzaam begint het aan te voelen alsof alle snelheid verdwijnt. Het zal toch niet?
In mijn hoofd begin ik te rekenen. Nog 10 kilometer te gaan. Ik heb een buffer. Het doel was 30 seconden van het PR af. Uit zien te komen onder de 2 uur en 40 minuten. Ok, heel eerlijk: de afgelopen maand was dat doel bijgesteld omdat alles zo makkelijk leek te gaan. 2 uur en 38 minuten: dat zou het moeten worden. Als ik nu kilometers ga lopen van 4 minuten, dan is 2 uur 38 minuten nog net haalbaar. Iedere kilometer die nu nog volgt, mag ik er dik 15 seconden langer over doen dan alle voorgaande kilometers. Kan ik dat nog opbrengen?
Langzaam begint het aan te voelen alsof alle snelheid verdwijnt. Het zal toch niet?
Aftellen. 9 kilometer te gaan. Weer een kilometer onder de 4 minuten gelopen. 8 kilometer te gaan; 3 minuten en 50 seconden. Voldoende. Het voelt zwaarder en zwaarder, maar het tempo klapt niet helemaal in. Nog 3 kilometer te gaan. De langste kilometers. Vondelpark bereikt. Dan weet ik het. Het voelt verre van makkelijk meer, maar ik ga niet meer instorten. Mijn benen doen pijn, maar de rest voelt goed. Dit gaat lukken. De drukte neemt toe naarmate de poorten van het stadion dichterbij komen. Ik hoor de speaker. Ik zie nu ook hoe vol het zit. 200 meter op de baan nog. Yes! Armen moeten de lucht in. Yes! De opgebouwde buffer bleek voldoende. 2 uur 37 minuten en 20 seconden. De 30 tellen die eraf moesten 3,5 maand geleden, werden 3 minuten. Bam!
Net over de streep een vette high five met de snelste loper uit onze Phanos groep. Oogcontact met trouwste supporter L. op de tribune. De grote grijns op mijn gezicht verschijnt. Ontlading in de buurtkroeg achteraf met de hele groep die finisht binnen de drie uur. Blij, voldaan, lachend en trots. Op mezelf, op elkaar. Wat een dag. WE did it!
Wil jij jouw verhaal insturen van je eerste hardloopwedstrijd, zoveelste marathon of juist een ander gerelateerd hardlooponderwerp? Dat kan! Hardloopnetwerk plaatst altijd de leukste verhalen op onze website.
Stuur hier jouw verhaal in.
Foto: PR Rick Salome
BLOEMENDAAL – Tijdens de Amsterdam Marathon is het één van de meest besproken onderwerpen. Waarom heeft topatleet Edwin de Vries een snor? Vandaag werd het duidelijk. Hij wil zoveel mogelijk geld ophalen voor KWF Kankerbestrijding. Hij heeft daarom twee mogelijkheden bedacht: de snor gaat er af op 1 december of de snor blijft een jaar staan. Voor beide mogelijkheden kun je geld doneren. De keuze waar met het meeste geld op gedoneerd is, wint. Uiteindelijk wordt het gehele bedrag gedoneerd aan KWF Kankerbestrijding.
De topatleet schrijft zelf op zijn website (www.laatjesnorstaan.nl) het volgende: “Ik streef naar een gelukkiger, gezonder en langer leven voor mannen. Een grote oorzaak waar veel mannen aan sterven is prostaatkanker, waar ook mijn opa aan overleed. Hij stond aan de start van mijn hardloopcarrière en heeft mijn intrinsieke motivatie aangewakkerd. Dit deed hij door mijn tijden te klokken toen ik hardliep rond een eendenvijver en door over mijn sport te praten. Ook nu hij er niet meer is, is het tijd om iets terug te doen. Ik wil daarom zoveel mogelijk geld inzamelen voor het KWF en daar heb ik jouw hulp bij nodig!”
De afgelopen periode heeft hij veel kritiek en/of positieve reacties ontvangen over zijn nieuwe uiterlijk met snor. “Veel mensen haten mijn snor en andere mensen vinden mijn snor geweldig,” vertelt de Bloemendaler. Hij heeft daarom twee mogelijkheden bedacht: de snor gaat er af op 1 december of de snor blijft een jaar staan. Voor beide mogelijkheden kun je geld doneren. De keuze waar met het meeste geld op gedoneerd is, wint. Uiteindelijk wordt het gehele bedrag gedoneerd aan KWF Kankerbestrijding.
Wil je Edwin steunen met dit geweldige initiatief? Doneer dan op zijn website: www.laatjesnorstaan.nl.
Foto: Daniël Andriessen
Vragen of suggesties: stache@laatjesnorstaan.nl
Henny Tolboom had nog maar heel kort te leven. Alleen donorlongen konden zijn leven redden. En dat gebeurde. Met dank aan zijn donor vertelt hij zijn verhaal, en wat vindt hij het leven weer mooi!
Door Henny Tolboom
In 2013 kreeg ik van mijn arts een zeer slecht bericht te horen. De strekking hiervan was: ‘Meneer Tolboom, vanwege een progressieve longfibrose heeft u zonder donorlongen nog maar anderhalve maand te leven’. Ik werd direct opgenomen in het Erasmus MC en daar heb ik moeten wachten op geschikte donorlongen. Vlak voor de transplantatie werd ik nog aan de hartlongmachine gekoppeld (ECMO), zo slecht ging het met mij.
Op 8 september 2013 kwam het verlossende bericht dat er donorlongen waren aangeboden en werd ik met succes getransplanteerd. Vijf weken na de transplantatie liep ik zonder hulpmiddelen het ziekenhuis weer uit. Thuis aangekomen ben ik direct begonnen aan mijn revalidatie bij de fysiotherapie en startte ik met wandelen om mijn conditie weer op peil te brengen. Alles ging voortvarend en na 8 maanden liep ik mijn eerste duurloop van 5 kilometer, samen met het team van de fysiotherapie. Wat was ik een blij mens!
Na deze mooie ervaring heb ik mijn conditie verder opgebouwd tot een wel hele mooie prestatie. Na één jaar kon ik samen met de IC-arts meedoen aan de Rotterdamse Bruggenloop. Wat een prachtige belevenis was dat. Dat ik deze 15 kilometer kon volbrengen, voelde als een triomftocht. Aan de finish stond de transplantatiearts op mij te wachten, dat was een erg emotioneel moment.
Daarna heb ik aan verschillende prestatielopen meegedaan, zoals de 10 kilometer CPC Loop Den Haag, de kwart marathon in Rotterdam en heel veel wedstrijden van 5 kilometer. Ik train nu 3 à 4 per week, waarvan een deel bij een atletiekvereniging en dat gaat goed. Het mooie hiervan is dat mijn longinhoud in 3 jaar tijd is toegenomen van 4.7 liter naar 5.3 liter. En dan, tot slot, nog mijn mooie prestatie op 21 mei 2017 in de Marathon van Leiden. Ik liep daar de 10 kilometer in mijn donorshirt en dat ging uitstekend bij warm weer. Ik zette een mooie tijd van 1.07.55 neer. Ik hoop oprecht dat ik daarmee mensen heb kunnen bereiken om zich aan te melden als orgaandonor.
Ik wil mijn donor bedanken voor het mooie leven dat ik weer terug heb gekregen en tevens gaan mijn gedachten uit naar de nabestaande van de donor.
Wil jij jouw verhaal insturen van je eerste hardloopwedstrijd, zoveelste marathon of juist een ander gerelateerd hardlooponderwerp? Dat kan! Hardloopnetwerk plaatst altijd de leukste verhalen op onze website.
Stuur hier jouw verhaal in.
Foto: PR Henny Tolboom
Mariska Brittijn was van plan om 30 kilometer als duurloop te lopen tijdens de Amsterdam marathon. Dat pakte anders uit dan gepland… Het voelde zo goed, dat ze doorliep. Ze had nooit gedacht dat ze een marathon zou lopen, maar dit smaakte naar meer.
Door Mariska Brittijn
Wát een magisch mooi moment was dat vorig jaar: volledig ongepland finishen in het Olympisch Stadion tijdens de Amsterdam Marathon!
Vier dagen van tevoren had ik me over laten halen door een trainingmaatje en besloten mezelf eens uit te dagen met een duurloop tot de 30 kilometer, tijdens de Amsterdam marathon. Het zou een pittige klus worden, want ik had nog nooit verder gelopen dan een halve marathon. Ik kon me werkelijk niet vóórstellen dat mensen in staat zijn 42 kilometer en 195 meter te rennen. Bizar! En zo ging ik, zondagochtend 15 oktober 2017, in alle vroegte richting Amsterdam. Gelukkig had ik enkele dagen tevoren nog een startnummer over kunnen kopen van een Noorse toerist en deze toch maar omgezet op mijn eigen naam.
Nooit gedacht dat ik überhaupt ooit een marathon zou lopen.
Zonder enkele verwachting en met OV chipkaart op zak stond ik aan de start. Bij station Amstel, ongeveer het 30km-punt, zou ik straks de metro terug pakken richting het Olympisch Stadion. Alles was helemaal bedacht en ik had nog nooit zo ontspannen aan de start van een evenement gestaan. Het voelde ook niet eens als een race, want ik zou gewoon voor mezelf eens kijken of ik die magiche 30 kilometer zou kunnen halen.
I’m a marathoner!
Fluitend en vlekkeloos liep ik de eerste 20 km en zou ik door gaan met mijn laatste 10. Totdat ik me bij de 25 en richting de 30 km nog steeds best oké voelde en hartstikke constant liep. Ik dacht: whatever, ik loop ‘gewoon’ door. Vanaf de 35 km was het wel aardig afzien maar waar een wil is, is een weg. Het idee dat ik kon gaan finishen gaf me vleugels. De benen raakten steeds meer verzuurd en het lactaat hoopte zich op in mijn bovenbenen. Maar ik kon al gaan aftellen naar de finish: mijn allereerste marathon, “I’m a marathoner!” Volledig ongepland en zonder die ellenlange duurlopen en marathontrainingen, kwam ik binnen op nummer 50 op de marathonranglijst Nederlandse vrouwen in 03:12:00 . Nooit gedacht dat ik dit zou kunnen, nooit gedacht dat ik überhaupt ooit een marathon zou lopen. Maar dit smaakt naar meer, het gevoel toen ik over de finish kwam in het stadion is echt niet te beschrijven.
Wil jij jouw verhaal insturen van je eerste hardloopwedstrijd, zoveelste marathon of juist een ander gerelateerd hardlooponderwerp? Dat kan! Hardloopnetwerk plaatst altijd de leukste verhalen op onze website.
Stuur hier jouw verhaal in.
PR Mariska
André deed mee aan de marathon van Frankfurt. Met weinig verval de tweede helft en in een nieuw persoonlijk record kwam hij weer over de finish. Als advies geeft hij om niet te enthousiast te starten. Meer tips en zijn ervaring deelt hij met ons.
Door André Korpelshoek
Kun je ons meenemen in jouw marathon?
Zondag 28 oktober om 10.00 uur is de start in een fris en winderige Frankfurt. De benen voelen goed! Er is gezonde wedstrijdspanning aanwezig. Uitstekende elementen om aan de marathon te beginnen. In het startvak aangekomen doe ik een korte warming-up, rek ik, strek ik, doe ik nog een paar sprintjes en neem ik mijn positie in. Het is fris! Dat zijn we nog niet gewend en de wind maakt het eigenlijk best koud. Na het voorstellen van de topatleten valt het startschot en is het zoeken naar het juiste tempo en de goede focus en ontspanning. De eerste 25 km mogen geen energie kosten. Ik merk direct dat het niveau hoog is, dus goed oppassen om niet te hard van start te gaan. De eerste 21.1km gaan precies zoals in voor ogen heb…1uur22minuten. Nu vasthouden en kijken of er nog enige versnelling inzit het laatste gedeelte…
Na 28 kilometer merk ik dat het moeizamer gaat, het tempo houden kost moeite, het wordt meer werken! Oei…voor een mooie tijd net iets te vroeg. Het is zaak te blijven focussen en te blijven stampen… Mijn kilometertijden lopen iets op, maar niet echt te gek. Een versnelling in het laatste gedeelte zit er niet meer in, dat voel ik inmiddels wel! Op de 40 kilometer zie ik een klok met een tijd tikken die aangeeft dat m’n beoogde eindtijd van 2.45hoog lastig gaat worden.
Ik probeer nog te versnellen, maar de energie is op. Bij het naar binnen lopen in de Festhalle zie ik dat een PR er nog wel inzit, dus in plaats van genieten van de laatste meters…pers ik er nog uit wat er inzit…2.46.35!
Hoe zag je voorbereiding voor de marathon eruit?
Ik heb overlegd met trainer Piet van der Luyt en een voorbereiding van 14 weken aangehouden met daarin ingepland een viertal wedstrijden (N70trail, Montferlandtrail, 10km tijdens de Halve van Katwijk en de halve van Eindhoven) en uiteraard de standaard trainingen zoals een baantraining, tempoblokken op marathontempo en een heuveltraining. De basis was al hoog, dus een kwestie van niet geblesseerd raken en goed blijven trainen.
Wat deed je een dag voor de wedstrijd?
De dag voor de wedstrijd heb ik samen met m’n loopmaatjes Nico Altorf en Ronald Seijsener genoten van de ambiance die al goed aanwezig was op de marathonbeurs van Frankfurt, startnummer ophalen, expo bekijken, eten en goed rusten.
In ieder geval niet teveel energie verspelen!
Wat wil je lopers meegeven die voor het eerst een marathon lopen?
Geniet van je voorbereiding, je trainingen moeten als het ware vanzelf gaan, leg jezelf niet teveel druk op en probeer goed te rusten. Voor tijdens de wedstrijddag; start niet te hard! De marathon begint pas echt in de laatste kilometers…zeker als je teveel energie verspeelt in de beginfase door je enthousiasme.
Welke marathon zou je ooit nog willen lopen?
Dat vind ik een lastige…maar als ik dan toch een keuze moet maken…Japan!
Wil jij jouw verhaal insturen van je eerste hardloopwedstrijd, zoveelste marathon of juist een ander gerelateerd hardlooponderwerp? Dat kan! Hardloopnetwerk plaatst altijd de leukste verhalen op onze website.
Stuur hier jouw verhaal in.
Foto: PR André Korpelshoek
De wandelgangen
*De 68-jarige Jo Schoonbroodt uit Maastricht heeft in Frankfurt voor de 70ste keer een marathon onder de drie uur gelopen. Op de finishlijn klokte de hardloper een tijd van 2 uur, 58 minuten en 37 seconden. Op de Facebookpagina van Schoonbroodt blikt hij terug op zijn knappe prestatie. “Na zes maanden met zomerse temperaturen was het even wennen om met een koude en straffe wind te lopen. Tussen al die hoge gebouwen in Frankfurt kwam de wind van alle kanten. Op een gegeven moment verstramde ik helemaal door de kou. Het was niet echt mijn weer vandaag.” Lees verder op 1Limburg.
*Niet een heel bijzondere mededeling, denk je misschien. Zeker niet hier op Hardloopnetwerk.nl.
En toch, dat ik dit zo durf te zeggen, is voor mij iets heel bijzonders. Het artikel https://hardloopnetwerk.nl/wanneer-mag-ik-mijzelf-een-hardloper-noemen/ raakte mij. Ik leg mijn lat altijd erg hoog. Ik mag mezelf pas iets noemen als ik aan bijna onmogelijke eisen voldoe. Eisen die ik aan een ander nooit zou stellen. Zo ook om mezelf hardloopster te mogen noemen. Het verhaal van Vienna Romaneé valt hier te lezen op onze website.
*Heb jij een vlotte pen of wil jij gewoon jouw verhaal kwijt? Onze redactie is dagelijks op zoek naar bijzondere verhalen! Train jij voor je eerste marathon? Of wil jij jouw ervaring delen na je eerste 5 kilometer? Onze redactie staat open voor jouw verhaal. De eerste ingezonden blog is helemaal gratis!
Over Hardloopnetwerk.nl
Wij hebben meer dan 40.000 volgers op sociale media.
Dagelijks ontvangen wij duizenden bezoekers per dag op onze website.
Inmiddels hebben wij meer dan 2000 blogs geplaatst op ons platform (in 2 jaar tijd).
Al twee jaar lang het grootste platform op het gebied van hardloopblogs.
Elke maand groeien onze websitestatistieken nog.
Klanten beoordelen ons gemiddeld met een 9,1.
Stuur hier jouw verhaal in.
Foto: Pixabay (rechtenvrij)
Benny Fischer is een fanatieke hardloper uit België. Regelmatig schrijft hij een blog over zijn ervaringen. Zijn nieuwe blog.
Door Benny Fischer
De laatste blog dateert van een tweetal weken geleden. Het werd hoog tijd om terug in de pen te kruipen.
De laatste dagen aan zee (in Oostende) was het opnieuw van dat, windkrachten van 3-5 bft. De komende weken zal dat waarschijnlijk meer regel dan uitzondering zijn. Ik denk dan bij mijzelf: “ik word er sterker van”. Echter als ik eerlijk ben, denk ik vooral: ik zal mijn tempo’s nooit kunnen lopen :). Als ik train, loop ik dan ook wind mee in de bovenste zone en wind tegen in de laagste zone. Ik bekijk ook meestal hoe de wind zit als ik tempo’s loop, om het eerste deel wind tegen te lopen.
Wind tegen is het dan ook een zaak om niet te hard te pushen, anders zit je in een andere zone te trainen en trainen we iets te zwaar. Je hartslagmeter is dan ook een betere indicatie.
Maar hoeveel trager loop je nu tegenwind en compenseert de wind mee dit?
Onderzoek wijst uit dat de wind wel degelijk een grote invloed heeft. Bij tegenwind van 36 km/h (5bft) daalt de snelheid van iemand die 13,1 km/u loopt naar 10 km/u. Het zou leuk zijn dat je wind mee dan aan 16,1 km/u loopt natuurlijk. Helaas is dit niet zo. Meewind heb je maar een klein voordeel en stijgt je snelheid naar 13,6 km/u.
Als we dit doortrekken naar een 10 km wedstrijd voor een atleet die 13,1 km/u loopt, wordt zijn eindtijd 45’48”. Stel nu dat je 5 km, 5 bft wind tegen loopt en 5 km wind mee. Dan doet hij daar respectievelijk 30 min en 22’04” over. Wind mee win je dus 50 sec, wind tegen verliest je maar liefst meer dan 7 min!! Het wordt dus een zaak om een parcours te vinden, waar je veel wind mee hebt.
Lees hier zijn blog verder.
Foto: Benny Fischer
Over Hardloopnetwerk.nl
Wij hebben meer dan 40.000 volgers op sociale media.
Dagelijks ontvangen wij duizenden bezoekers per dag op onze website.
Inmiddels hebben wij meer dan 2000 blogs geplaatst op ons platform (in 2 jaar tijd).
Al twee jaar lang het grootste platform op het gebied van hardloopblogs.
Elke maand groeien onze websitestatistieken nog.
Klanten beoordelen ons gemiddeld met een 9,1.