De finish van de Londen marathon ging niet over rozen voor deze Brit verkleed in een Big Ben-kostuum…
UPDATE: Tweede editie Vlagstok Podcaast
Na het succes van de eerste Vlagstok Podcaast is er nu ook een tweede en voorlopig laatste editie. Slechte grappen, humor droger dan de Sahara, maar ook ‘serieuze’ gesprekken met Nederlands beste marathonlopers over de Olympische limieten👇.
Er zijn deze week weer twee leuke hardloopgerelateerde podcasts uitgekomen die de moeite waard zijn om te beluisteren. Susy’s Q&A ken je misschien al wel: deze gave podcast, waarin topatlete Susan Krumins vertelt over haar hardloopervaringen & avonturen, komt eens in de twee weken op woensdag uit. Maar deze week is er ook een parodie op Susy’s Q&A uitgekomen: wij presenteren u: Vlagstok Podcaast #1.
Susy’s Q&A Aflevering 15
Vanuit een stilstaande auto in het Amerikaanse Flagstaff (lang verhaal…) vertelt Susan over krachttraining, voeding en haar aankomende 10.000 meter in Stanford.
Presentatie: Olivier Heimel – Vaste co-host: Susan Krumins – Gast: Martyn de Jong
Beluister alle afleveringen hier.
Vlagstok Podcaast #1*
Niet vanuit koffietentje Single Speed, maar gewoon thuis aan tafel (lang verhaal…) vertelt Yorben Ruiter over het trainen met Australiërs, Kiwi’s en af en toe een Nederlandse zwaan in Vlagstok, Arizona.
Presentatie: Robin van Riel – Vaste co-host: Yorben Ruiter – Gast: Lars van Hoeven
Of beluister de aflevering hier.
*Dit is een grap, neem dit niet (te) serieus.
Hoewel de Londen Marathon voor de Nederlandse toppers dramatisch verliep – zowel Michel Butter als Ruth van der Meijden bereikten de finish niet – werden er eerder op de ochtend bij de marathon in Düsseldorf wel twee zeer aansprekende prestaties neergezet. Ronald Schröer verbreekt zijn 7-jaar oude persoonlijke record met een tijd van 2.16.00, Frank Futselaar loopt in zijn debuut naar een prachtige 2.16.58 (tijden zijn nog onofficieel).
Eindelijk een nieuw PR voor
Schröer
De Nederlandse mannen – met daarbij ook nog Gert-Jan Wassink, die helaas op 32 kilometer de strijd met heftige rug- en hamstringpijn moest verlaten – kon een groot deel van de race profiteren van een grote kopgroep. Hierin zaten met name Duitse atleten, die om het Duits Kampioenschap streden. De groep werkte hun kilometers op of net boven de 3:10/km af en kwam halverwege door rond de 1.07.25. Ronald Schröer kon het langst bijblijven. Zijn kilometertijden liepen na 30 kilometer een beetje op, maar hij wist hard genoeg door te lopen om onder zijn persoonlijk record te finishen. Dat stond op 2.16.19, uit Amsterdam in 2012.
Prachtig debuut voor Futselaar
Nog indrukwekkender was het debuut van Frank Futselaar. Meegaan op een schema van 2.15 leek gekkenwerk voor de Arnhemse debutant, maar hoewel hij wel met name tussen 35 en 40 kilometer wel verval opliep, wist hij de schade beperkt te houden. Futselaar wist het tempo na 40 kilometer zelfs weer op te pakken, wat hem een prachtige debuuttijd van onder de 2.17 oplevert:
*Wij meldden eerder dat ook Paul Zwama meedeed aan deze marathon. Hij kon door een blessure echter niet meedoen.
De Londen marathon is bij de mannen voor de vierde keer gewonnen door Eliud Kipchoge (Kenia) in 2.02.37, een verbetering van zijn eigen parcoursrecord en zijn tweede tijd ooit. Bij de vrouwen won de eveneens Keniaanse Brigid Kosgei. Na een langzame eerste 15 kilometer wist ze toch nog tot een mooie tijd van 2.18.20 te komen.
Kipchoge wint met overmacht
Wat een race van Eliud Kipchoge in Londen vandaag. Vanaf 25 kilometer, als de drie tempomakers uit de wedstrijd zijn, loopt hij aan kop – gevolgd door drie Ethiopiërs – en die staat hij niet meer af. Mosinet Geremew bleef het langst in de buurt van Kipchoge, maar na 40 kilometer moet ook hij eraf, waardoor Kipchoge op het laatste rechte stuk genoeg marge heeft om zijn recordbrekende vierde overwinning in Londen (hij won ook al in 2015, 2016 en 2018) te vieren. In september vorig jaar liep Kipchoge in Berlijn al 2.01.39, het huidige wereldrecord.
Ook de resultaten daarachter waren indrukwekkend: Geremew werd tweede in een eveneens zeer snelle 02.02.55, zijn landgenoot Mule Wasihun werd derde in 2.03.16. Mo Farah moet al vroeg lossen en finisht teleurstellend als vijfde, buiten zijn persoonlijk record.
Europeanen indrukwekkend
Achter dit Keniaanse en Ethiopische geweld zijn er een aantal uitstekende prestaties voor Europese lopers. De Belg Bashir Abdi loopt een fenomenale 2.07.03, 17 seconden onder het Belgisch record van Vincent Rousseau uit 1995. Daarachter vechten de Italiaan Yassine Rachik en de Schot Callum Hawkins een prachtig gevecht uit om de negende (Rachik) en tiende plek. Beiden finishen laag in de 2.08:
- ELIUD KIPCHOGE (KEN) 02:02:37
- MOSINET GEREMEW (ETH) 02:02:55
- MULE WASIHUN (ETH) 02:03:16
- TOLA SHURA KITATA (ETH) 02:05:01
- MO FARAH (GBR) 02:05:39
- TAMIRAT TOLA (ETH) 02:06:57
- BASHIR ABDI (BEL) 02:07:03
- LEUL GEBRESILASIE (ETH) 02:07:15
- YASSINE RACHIK (ITA) 02:08:05
- CALLUM HAWKINS (GBR) 02:08:14
Vrouwenrace licht teleurstellend
Met op papier het beste vrouwenveld ooit viel de vrouwenrace een beetje tegen. De vrouwen gingen niet mee met de tempomakers, zodat er lang drie tempomakers honderden meters voor de rest van het veld liepen. Hierdoor was het al vroeg in de wedstrijd duidelijk dat de loopsters echt snelle tijden wel konden vergeten. De Australische Sinead Diver koos eieren voor haar geld en ging ervandoor, maar zowel Diver als de tempomakers werden later, toen de Keniaanse dames het gas erop zetten, alsnog bijgehaald.
Bridget Kosgei – vorig jaar tweede in Londen – versnelde uit de kopgroep na 30 kilometer. De laatste loopster die moest lossen was titelverdedigster Vivian Cheruiyot. De Keniaanse sloot even later wel weer aan, maar de tweede versnelling van haar landgenote kostte haar uiteindelijk de kop. De 25-jarige Kosgei liep haar tweede helft in een zeer snelle 66.42 en kwam na 2.18.20, een nieuw persoonlijk record, solo aan. Cheruiyot finishte bijna 2 minuten later op plek twee. De Ethiopische Roza Dereje voorkwam een volledig Keniaans podium. De Amerikaanse Emily Sisson (6e) liep een zeer sterk debuut. Daarachter lopen ook Diver (plek 7, persoonlijk record) en Charlotte Purdue (10e in een persoonlijk record) snel:
- BRIGID KOSGEI (KEN) 02:18:20
- VIVIAN CHERUIYOT (KEN) 02:20:14
- ROZA DEREJE (ETH) 02:20:51
- GLADYS CHERONO (KEN) 02:20:52
- MARY KEITANY (KEN) 02:20:58
- EMILY SISSON (USA) 02:23:08
- SINEAD DIVER (AUS) 02:24:11
- CARLA SALOME ROCHA (POR) 02:24:47
- BIRHANE DIBABA (ETH) 02:25:04
- CHARLOTTE PURDUE (GBR) 02:25:38
Rampzalige dag voor de Nederlanders
Tot er met 30 kilomer liep Michel Butter als een metronoom al zijn kilometers in 3:05/km. Een tijd laag in de 2.10 en dus een ticket naar de Olympische Spelen leken voor het grijpen. En toen kwam hij ineens niet meer door op het 35-kilometerpunt. Het is op dit moment nog niet duidelijk wat er is gebeurd.
Ook Ruth van der Meijden leek goed bezig: halverwege liep ze op een eindtijd rond de 2.31. Maar ook Van der Meijden bereikte de finish – om nu nog onbekende redenen – niet. Ze is ergens tussen de halve marathon en het 25-kilometerpunt uitgestapt.
Bekijk alle uitslagen hier.
Vandaag om 10:25 uur Nederlandse tijd gaat het startschot voor de snelste vrouwen bij de Londen Marathon. Om 11.10 uur starten de mannen. Er staan zo ontzettend veel goede lopers aan de start dat je deze marathon, die te volgen zal zijn op BBC en op Eurosport, niet wil missen. Woensdag schreven we al over het geweldige gevecht dat verwacht wordt bij de mannen, met Eliud Kipchoge en Mo Farah als belangrijkste namen. Donderdag gaven we een voorbeschouwing van het vrouwenveld, op papier het sterkste ooit met maar liefst 4 vrouwen die al eens onder de 2 uur 19 hebben gelopen. Vandaag de laatste reden om morgen de race te volgen: Michel Butter en Ruth van der Meijden gaan voor toptijden/klasseringen.
Kan Butter onder de 2:11.30?
Eerder vandaag zijn de Nederlandse limieten voor de Olympische marathon in Tokio 2020 bekend gemaakt. Met name Michel Butter heeft een zeer goede kans om die limiet te halen: hij liep al maar liefst drie keer onder de vereiste tijd van 2:11.30 (2012, Amsterdam, 2:09.58; 2015, Amsterdam, 2:11.08; en 2017, Rotterdam, 2:11.00). Bovendien heeft Londen een snel parcours en zijn de weersverwachtingen – mits de wind niet te hard opspeelt – goed: bewolkt, een graad of 10, en windkracht 4. Maar Butter lijkt niet in de vorm van zijn leven: hij gaf tegenover de Volkskrant aan dat hij denkt rond de 2:11 te kunnen lopen, dus het gaat erom spannen.
Kansen op top-10 positie
Maar in tegenstelling tot eerdere edities van de Olympische Spelen is er nu ook nog een andere mogelijkheid om naar de Spelen te gaan: een top-10 prestatie bij een World Marathon Major. Londen is een van de zes wedstrijden die hieronder vallen. Al twee keer eerder wist Butter in de top-10 te lopen bij een World Marathon Major: twee jaar geleden liep hij naar een zeer knappe zesde plaats in de marathon van New York, en in 2012 werd hij zevende in Boston.
Op papier lijkt een top-10 positie in Londen een zware, maar niet onmogelijke opgave. Londen heeft traditiegetrouw een van de allersterkste deelnemerslijsten ter wereld, met in eerste instantie maar liefst tien man op de startlijst die al eens 2:05 of harder hebben gelopen. Echter, een van die mannen, de Keniaanse wereldrecordhouder op de marathon Abraham Kiptum, is zojuist geschorst vanwege een dopingovertreding, en zal niet aan de start verschijnen. Bovendien neemt de diepte hierna snel af: naast de negen overgebleven sub 2:06-mannen zijn er nog drie atleten met een persoonlijk record onder de 2:10, waaronder Butter zelf. Een top-10 positie lijkt dus mogelijk, al mag er ook veel verwacht worden van de twee mannen na hem op de lijst, de Engelse Callum Hawkins (persoonlijk record 2:10.17) en de Belg Bashir Abdi (persoonlijk record 2:10.46).
Breekt Ruth van der Meijden 2:30?
Voor Ruth van der Meijden is kwalificatie voor Tokio een lastigere opgave. Haar persoonlijk record van 2:31.15 van Rotterdam uit 2017 is bijna 3 minuten verwijderd van de Nederlandse limiet (2:28.30) en bovendien heeft ze de pech dat het veld bij de vrouwen op papier het beste veld ooit is. Met haar persoonlijk record staat ze twintigste. Maar op het snelle parcours heeft ze wel een goede kans om 2:30 uur te breken, wat een geweldige prestatie zou zijn. En wie weet hoe dicht ze nog bij die limiet kan komen…
Foto: Max Kooijmans
Een dag voordat Michel Butter en Ruth van der Meijden van start gaan in de prestigieuze marathon van Londen heeft de Atletiekunie de kwalificatie-eisen voor de Olympische marathon bekend gemaakt op hun website. Goed nieuws voor de Nederlandse mannen: de kwalificatie-eisen zijn nagenoeg gelijk aan die van de IAAF. Bij de vrouwen zijn de eisen wel scherper gesteld.
De Atletiekunie schrijft dat het gaat om een “voorpublicatie van de prestatie-eisen voor de marathon zoals die zijn vastgesteld na overleg met NOC*NSF.” De volledige kwalificatie-eisen en procedures voor de Olympische Spelen in Tokio 2020 volgen binnenkort. De eisen zijn als volgt:
Marathon mannen: Nationale prestatie-eisen voor kwalificatie
- In de periode 1 januari 2019 tot en met 31 mei 2020 voldoen aan de limiet van 2.11,30. Of;
- Eenmaal ongeschoond top 10 (mannen) tijdens één van de World Marathon Majors in de periode 1 januari 2019 tot en met 31 mei 2020 zoals hieronder genoemd.
Marathon vrouwen: Nationale prestatie-eisen voor kwalificatie
- In de periode 1 januari 2019 tot en met 31 mei 2020 voldoen aan de limiet van 2.28,30. Of
- Eenmaal ongeschoond top 8 (vrouwen) tijdens één van de World Marathon Majors in de periode 1 januari 2019 tot en met 31 mei 2020 zoals hieronder genoemd.
World Marathon Majors in periode 1 jan 2019 tot en met 31 mei 2020
- World Marathon Major, 15 Apr 2019, Boston USA
- World Marathon Major, 28 Apr 2019, London UK
- World Marathon Major, 29 Sep 2019, Berlin GER
- World Marathon Major, 13 Oct 2019, Chicago USA
- World Marathon Major, 1 Mar 2020, Tokyo JAP
- World Marathon Major, 20 Apr 2020, Boston USA
- World Marathon Major, 19 Apr 2020, London UK (TBD)
Dit is goed nieuws voor de Nederlandse marathonlopers, met name voor de mannen. De internationale eis is namelijk ook top-10 bij een World Marathon Major of sub-2.11,30. Bij de vrouwen hebben de Atletiekunie en NOC*NSF de eisen wel scherper gesteld: de internationale eis is 2.29,30 (een minuut langzamer dan de Nederlandse limiet) of top-10 bij een World Marathon Major (niet top-8). Ook lijkt de Atletiekunie niet mee te gaan in het nieuw ontwikkelde puntensysteem van de IAAF, het ‘World Ranking System’.
Foto: Max Kooijmans
Het officieuze wereldkampioenschap, zo staat de marathon van Londen bekend. Nergens staan zoveel vermaarde lopers aan de start. Toch mikt Michel Butter op een topnotering. ‘Londen is de sterkst bezette marathon van de wereld. Het is gaaf om hoog te eindigen.’
Door Erik van Lakerveld
De Engelse organisatie heeft de dikste portemonnee van alle grote wedstrijden. Dat blijkt niet zozeer uit het prijzengeld. De 45 duizend euro voor de winnaar geldt internationaal niet als een extreem hoog bedrag. Het budget wordt vooral aan startgeld gespendeerd. Voor hoge bedragen worden de allerbeste lopers naar Londen gelokt.
Lees verder op de website van de Volkskrant.
Foto: Max Kooijmans
Heerlijk, om helemaal op te gaan in een boek. Helemaal als het een roman over hardlopen is, en over hoe dat hardlopen kan helpen om je leven weer een beetje op de rit te krijgen. Marathon, geschreven door Theo Engelen, is zo’n boek. In de roman worden we meegenomen in het verhaal van Bart. Hij is in Dublin om de marathon te lopen, maar in zijn hoofd is hij bij al zijn problemen thuis.
Door Anne Luijten
Soms is het leven niet leuk, en hardlopen biedt dan een mooie uitvlucht. Het kan een manier zijn om tijdelijk weg te lopen van je problemen, letterlijk en figuurlijk. Maar hardlopen geeft ook de mogelijkheid om je problemen te overdenken en met oplossingen op de proppen te komen. De hoofdpersoon in Marathon, Bart, heeft daar in ieder geval alle tijd voor. Hij doet namelijk redelijk ongetraind (zijn langste duurloop was 20 kilometer) mee aan de marathon van Dublin in oktober.
Zowel zakelijk als privé zit hij op dat moment in een diep dal. Op zijn werk krijgt hij zonder aankondiging de vraag om op te stappen, wat leidt tot een arbeidsconflict met zijn baas. Thuis laat zijn vrouw plotseling weten dat ze niet weet of ze – na een huwelijk van 30 jaar – wel verder met hem wil. Zijn woede en verdriet over al het onrecht dat hem is aangedaan neemt hij mee naar de Ierse hoofdstad. Maar gedurende die marathon veranderen die gevoelens langzaam.
De hoofdstukken volgen Bart in zijn marathon, maar blikken ondertussen terug op de maanden die daaraan vooraf gingen. In het begin zijn de hoofdstukken nog lang: zo is er een hoofdstuk genaamd 10-21 kilometer, als Bart net het mooie maar heuvelige Phoenix Park heeft verlaten. Hij stopt even om een banaan te eten, en wordt vlak daarna misselijk en moet sprinten om op tijd bij een Dixi te geraken, maar hij loopt nog redelijk door. Daarna wordt het lopen steeds zwaarder, en de afstand die per hoofdstuk wordt afgelegd korter.
Bij veel boeken waarin wordt gewerkt met terugblikken, vind ik de ene verhaallijn interessanter dan de andere. Ik lees dan bijvoorbeeld zo snel mogelijk door de stukken over het heden, zodat ik weer kan terugkeren naar de veel interessantere verhaallijn in het verleden. Het sterke van Engelen’s boek is dat ik beide verhaallijnen even leuk vond om te lezen: ik wilde graag weten welke trucjes Bart nu weer aan het verzinnen was om zich door die ellenlange marathon heen te werken, maar was ook benieuwd hoe hij überhaupt in Dublin terecht was gekomen, iets wat steeds duidelijker wordt uit de terugblikken met het verleden.
Het wordt helemaal leuk als een andere loper Bart de tip geeft om elke kilometer die hem nog rest tot de finish voor een geliefd iemand te lopen:
‘Kun je ook het omgekeerde doen?’
Erwin keek hem vragend aan.
‘Een kilometer lopen om iemand te laten zien dat je het kunt. Eigenlijk een kilometer als een opgestoken middelvinger.’
‘Tja, ik neem aan dat je dat kan doen. Zelf ben ik geneigd wat positiever te denken. Dat werkt bij mij beter.’
‘Tot een half jaar geleden was dat bij mij ook zo. Er is sindsdien nogal wat gebeurd met me.’
‘Weet je, Bart, als het je naar de finish helpt, moet je het vooral doen, maar ik hoop voor je dat je bij de volgende marathon weer positieve keuzes kunt maken.’
‘Volgende marathon? Dit is eens maar nooit meer.’
‘Wat jij niet schijnt te weten is dat deze lijdensweg een verslavend iets is. Nu klaag je en voel je alleen de pijn en vermoeidheid. Straks, als je de medaille omgehangen krijgt, komt de trots en volgende week, als de spierpijn weg is, ga je stiekem denken dat het eigenlijk toch wel leuk was. Voor je het weet zit je weer op internet te zoeken naar wedstrijden die je kunt lopen.’
Zo loopt Bart de volgende kilometers voor de mensen op wie hij zo woedend is: zijn vrouw, zijn directeur, zijn collega. Op die manier werkt hij kilometer na kilometer door zijn problemen heen. De verhaallijnen werken toe naar een onverwachte climax. Of Bart uiteindelijk de finish heeft gehaald, dat kun je zelf lezen. Want als je van hardlopen houdt, en je houdt van lezen, dan raad ik je dit boek ten zeerste aan!
Bestel hier je (gesigneerde) exemplaar.
Over de auteur: Theo Engelen is een historicus, hoogleraar aan de Radboud Universiteit Nijmegen, boekenschrijver, en (marathon)loper. Hij schrijft al ruim 26 jaar kinderboeken, maar dit is zijn eerste boek voor volwassenen. Net als Bart liep hij zelf ook al eens de marathon van Dublin. Wij stelden hem 5 vragen, zie hier.
Wat een pech voor de Belgische tienkamper Thomas van der Plaetsen. Hij was van plan zich al vroeg in het jaar, tijdens de Zuid-Afrikaanse Kampioenschappen in Germiston, te kwalificeren voor het WK om daarna in alle rust naar het toernooi te kunnen toewerken, en lag na 3 onderdelen goed op schema. Toen hield de stroom ermee op…
Na twee lastige jaren vol blessures was Van der Plaetsen eindelijk gezond, en in topvorm. Na de eerste 3 onderdelen (1000m, verspringen, kogelstoten) lag hij voor op limiet-schema (8.200 punten), en zat hij ook 3 punten boven zijn eigen persoonlijk record.
Helaas moest Van der Plaetsen zijn meerkamp hierna noodgedwongen afbreken: de stroom viel uit in het stadion, en de organisatie meldde dat de eerste dag van de meerkamp niet meer kon worden voortgezet. Van der Plaetsen zag zijn zorgvuldig uitgedachte plan in duigen vallen en zal later dit seizoen alsnog een volledige meerkamp moeten draaien om kwalificatie af te dwingen.
Foto: Twitter@@vanderplaetsen