Zon, snelheid, navigeren en gezelligheid tijdens I Run Amsterdam, een solo stadsrace dwars door Amsterdam. De start en finish vonden plaats bij de All4running store in Amsterdam. Vanaf daar moesten de deelnemers solo navigeren naar de twee checkpoints in Amsterdam; het ‘Johnny Jordaanplein’ en de ‘Magere Brug’. Vanaf de brug weer terug naar de All4running winkel.

Het zoeken van de ideale route naar de checkpoints heeft wat zweetdruppels gekost. Het is Jaap Meindersma gelukt om in 8,64 km de checkpoints aan te doen. De snelste man was Yoshi Groen die de route in 30 min 34 aflegde (9,02 km). Snelste vrouw werd Renee Verdoorn met een tijd 42 min 20. Zij ontvangen allen een All4running VIP-pakket met een uitgebreide loopanalyse en een paar hardloopschoenen! Er wordt contact met de winnaars opgenomen. Alle uitslagen vind je hieronder.

Alle foto’s van Erik van Leeuwen vind je hier. Aankomende weken staan nog meer I Run wedstrijden in Alkmaar (20 sept), Den Haag (4 okt) en Utrecht (25 okt) gepland.

Kijk hier voor ons nieuwe event: Run & Roast

Mannen

Vrouwen

• Review en vergelijking: Altra Experience Flow 3, Altra Experience Flow ST en Altra Experience Wild 3+
• Parcoursrecord bij 20-jarige Venloop, Van Hooren & Gulikers snelste Nederlanders
• Maron Janssen liep alle straten van Eindhoven: ‘Dramatische finish’
• Vestinglopen: ontdek het centrum van Dordrecht, Hellevoetsluis, Willemstad en Bergen op Zoom
• Het nieuwste urban sporthorloge voor elk type training: Polar Street X

Zeven jaar kwakkelde hordenloopster Sharona Bakker met haar achillespezen. Inmiddels is de 30-jarige atlete weer terug op nationaal niveau en dat bewees ze met een zilveren medaille op de NK vorige week. Nu kijkt ze positief naar de toekomst waarin ze haar Olympische droom wil najagen.

Pijnlijke achillespezen

Sinds augustus 2019 is Bakker blessurevrij. Ze is hersteld van haar achillespezen, voelt zich weer top en wil het verleden achter zich laten. ”Ik ben nu fit en kan eindelijk positief gaan bouwen aan een mooie toekomst. Ik moet nu de tijd nemen om weer mijn oude snelheid terug te krijgen.” De afgelopen jaren waren moeilijk voor de specialiste op de 100 meter horden. Het duurde lang voordat iemand erachter kwam wat er precies met haar aan de hand was. Haar trainer en fysiotherapeut René Dannenburg kwam er met een echo achter wat er mis was bij Bakker en waarom ze jaren met pijn rondliep. ”Ik ben uiteindelijk aan beide pezen geopereerd en heb lang gerevalideerd om alle compensaties uit mijn lichaam te krijgen. Gelukkig heb ik een trainer gehad die mij door deze periode heeft heen gesleept en altijd zijn vertrouwen in mij heeft uitgesproken. Hij heeft mij ervan overtuigd dat het zonde was om te stoppen, omdat er een oplossing was voor mijn pijn.”

”De zilveren medaille was voor mij een bevestiging dat ik met aardig wat hobbels in de voorbereiding nog best hard kan lopen.”

Zilver op NK

Na veel trainen kon ze op zondag 30 augustus haar vorm laten zien bij de NK atletiek in Utrecht. Bakker plaatste zich als tweede voor de finale op de 100 meter horden. In de finale eindigde alleen Nadine Visser voor haar. ”De zilveren medaille was voor mij een bevestiging dat ik met aardig wat hobbels in de voorbereiding nog best hard kan lopen. Mijn vriend heeft een motorongeluk gehad waarvan hij gelukkig goed is hersteld, maar het was wel even een spannende en onzekere periode. De NK heeft mij veel vertrouwen gegeven. Ik kan twee wedstrijden op een dag lopen en voel me weer fit. Ik kijk echt uit naar de aankomende wedstrijden.”

Pedagogisch medewerker

Bakker traint meestal bij AV Atverni in Nieuwegein, dichtbij de praktijk van haar trainer. ”Dat is dus de beste optie voor ons. Ik ben blij dat Atverni ons helpt en dat wij gebruik kunnen maken van hun baan.” Ook kan de hordenloopster terecht bij AV Lycurgus, de club waar ze lid van is. ”Zij hebben mij ook altijd gesteund. Wij hebben van beide de sleutel, dus zijn ontzettend dankbaar dat deze verenigingen zo voor ons klaar staan” Bakker traint veel alleen en soms met Romy Dannenburg, de dochter van haar trainer. Ook kan ze af en toe aansluiten bij de groep van Marita van Zwol bij AV Lycurgus of bij ATR in Rotterdam voor een starttraining. Naast atletiek werkt de atlete als pedagogisch medewerker bij een BSO. ”Ik word hier en daar financieel geholpen, maar door mijn blessureleed ben ik mijn A-status verloren en moest ik weer aan het werk om geld te verdienen.”

Halve finales WK en EK

Bakker heeft al veel ervaringen in de atletiek opgedaan. In 2007 stond ze in de finale van de Europese Jeugd Olympische Dagen in Belgrado, haar eerste internationale toernooi. In 2012 haalde de hordenloopster de halve finale op de WK indoor. In 2013 en 2017 werd Bakker vijfde in de halve finale van de EK indoor. In de halve finale van de EK in 2014 strandde ze door als vierde te eindigen. Op de WK in 2017 haalde ze de halve finale. Bij de junioren werd de atlete vijf maal Nederlands kampioene en bij de senioren heeft ze vier titels achter haar naam staan. ”Het mooiste moment was mijn PR in 2014 van 12.85 op de EK in Zürich.”

Niet opgeven

Zondag is de eerstvolgende wedstrijd van Bakker. Ze loopt in het Belgische Heusden over tien hordes bij de Nacht van de Atletiek. Daar wil ze haar beste seizoenstijd neerzetten. Die staat nu op 13.22. ”Mijn doel voor dit jaar is een zo snel mogelijke tijd lopen om volgend jaar makkelijker toegelaten te worden tot de mooie wedstrijden, zodat ik weer wedstrijdritme kan opdoen op het allerhoogste niveau.” Bakker wil simpelweg alles eruit halen wat in haar zit. Daarnaast wil ze naar het grootste sporttoernooi van de wereld. Om een bijzondere reden. ”De Olympische Spelen is altijd mijn grootste droom geweest en het zou fantastisch zijn als ik zo mijn carrière kan afsluiten. Mijn vader is twee jaar geleden op 17 september overleden. Hij zei vlak voor zijn overlijden dat ik niet op moest geven. Ik had de droom om met hem naar de Spelen te gaan, dus opgeven is geen optie.”

Foto’s: Erik van Leeuwen

Het prachtige verhaal van vader en zoon Stigter uit Runner’s World. Aart werd in 1994 Nederlands kampioen marathon en heeft een persoonlijk record van 2.15.14. Zoon Bas startte vorig jaar tijdens de Amsterdam Marathon en wilde, ondanks zijn hartproblemen onder de 2 uur 25 lopen.

Door: André Kats voor Runner’s World

Aart en Bas Stigter hadden de droom samen een marathon te lopen. Het liep anders voor vader en zoon. Toen zijn cardioloog voor het eerst de tatoeage zag die Bas Stigter (34) vlak onder zijn hartstreek had laten zetten, schoot de arts in de lach.

De tatoeage verbeeldt een hartritme dat overloopt in een hardloper, als symbool voor de grote waarde die hardlopen tegenwoordig heeft in zijn leven. De humor zat hem in een foutje dat de tatoeëerder had gemaakt: per ongeluk had hij een merkwaardige kronkel in de grafiek geplaatst die je in een gezond hartritme niet hoort te zien, maar die toevallig genoeg juist leek op de ritmestoornis waarmee Bas bij inspanning soms te kampen heeft. ‘Die stoornis die je hebt, staat hier al getekend,’ zei de cardioloog lachend.

Hoofdredacteur Olivier Heimel van Runner’s World magazine biedt nu 20% extra korting aan op een Runner’s World abonnement. Via deze link en de code ‘Olivier‘ krijg je de extra korting (geldt tot en met 6 september)

Wanneer de stoornis opspeelt, voelt het voor Bas alsof zijn hart overslaat en vervolgens uit de maat gaat lopen. Het gebeurde bijvoorbeeld na acht kilometer in de marathon van Amsterdam van vorig jaar, uitgerekend kort nadat Bas zijn vrouw en haar dochter was gepasseerd en in het voorbijgaan met twee handen nog een hartje voor hen had gevormd. Nog geen kilometer later voelde hij zijn hart overslaan en zag hij op z’n horloge hoe z’n hartslag binnen de kortste keren naar 230 slagen per minuut steeg. Een ongelukkiger moment had hij nauwelijks kunnen bedenken, na maanden intensieve voorbereiding en zo vroeg in een race waarin hij juist een fijn groepje had gevonden om in mee te lopen. Hij weet inmiddels dat het overslaan van zijn hart fysiek niet gevaarlijk is, maar als de stoornis opspeelt, zit er niks anders op dan stilstaan en wachten tot zijn hart weer z’n normale ritme aanneemt. Meestal duurt dat een seconde of veertig, maar opgejaagd door de spanning en zijn voornemen om een tijd onder de 2.30 te lopen, besloot Bas in Amsterdam te snel om weer in beweging te komen. Een paar honderd meter verder ‘sprong z’n hart er opnieuw uit’, zoals hij het zelf noemt, en stond hij weer stil, terwijl hij inwendig vloekend de ene na de andere loper voorbij zag komen. Voordat de marathon goed en wel was begonnen, had hij op die manier al anderhalve minuut verloren.

Tegen die tijd keek vader Aart aan de andere kant van de stad op de marathonapp op zijn telefoon naar de tussentijden van zijn zoon en zag een verval dat hij niet kon verklaren. Het zorgde voor een ongekende spanning over de verrichtingen van zijn zoon, waarvan hij voelde dat je die niet te vaak moet meemaken in je leven.

Ze hadden afgesproken elkaar op het 25-kilometerpunt te treffen langs de Amstel. Vanaf daar zou Aart meefietsen richting de finish als coach, voedingspost en supporter tegelijk. Dat was feitelijk niet meer dan een compromis, want maanden eerder was het juist Aart geweest die had voorgesteld om sámen de marathon van Amsterdam te lopen. Het was een idee dat vooral was geboren vanuit een nostalgische gedachte, want 25 jaar eerder, in 1994, was Aart geheel tot zijn eigen stomme verbazing Nederlands kampioen geworden op de marathon. In die race in Rotterdam moest hij in eerste instantie de grote favoriet Marti ten Kate laten gaan, maar in de slotfase had Aart zoveel energie over dat hij kon versnellen en het stipje in de verte langzaam maar zeker een stip werd. Bij het veertigkilometerpunt achterhaalde hij Ten Kate en merkte hij tot zijn verrassing dat de favoriet niet kon aanhaken. Niet veel later passeerde Aart Stigter als eerste Nederlander de finish op de Coolsingel, in een tijd van 2.15.38.

Die titel was voor hem het absolute hoogtepunt in een hardloopcarrière waarin hij in totaal 33 marathons liep, de laatste in 2003 in Amsterdam, waar hij meer dood dan levend over de finish kwam. Al direct op dat moment riep hij dat hij nooit meer een marathon zou lopen. Aan dat voornemen hield hij zich ook, tot de dag in 2019 waarop hij het gekke idee kreeg het nog één keer te gaan proberen. ‘Het leek me leuk om 25 jaar na de Nederlandse titel opnieuw Nederlands kampioen te worden, maar dan in mijn leeftijdsklasse én dan ook nog samen met Bas aan de start te staan,’ zegt Aart, inmiddels 63 jaar. ‘Bas was direct enthousiast, dat hielp ook mee.’

Kroeg

Het is niet eens heel lang geleden dat Aart in gezamenlijke trainingen of wedstrijden achterom moest kijken om te zien waar Bas bleef, maar inmiddels zijn de rollen omgedraaid. Sinds Bas in 2014 voor het eerst ging trainen voor een marathon, heeft hij razendsnel progressie geboekt. Thans traint hij zeven keer per week en draait zijn bestaan, met een eigen hardloopzaak in Amsterdam, voor een groot deel om de sport. Hij durft tegenwoordig hardop te dromen over een tien kilometer onder de dertig minuten.

Zijn leven is daarmee honderdtachtig graden gedraaid ten opzichte van zijn studententijd, waarin zijn lichaamsbeweging niet veel verder ging dan zijn bijna dagelijkse gang van en naar de kroeg. ‘Dat was heel leuk en ik had het ook niet willen missen, maar ik heb mijn lichaam jarenlang onwijs verwaarloosd,’ zegt Bas. Dan, lachend, terwijl hij opzij kijkt naar zijn vader: ‘Het was niet alleen het drinken, ik deed allerlei ongezonde dingen, waarvan ook Aart niet alles weet. Ik ben er niet trots op, maar het contrast met tegenwoordig vind ik wel mooi. Dat contrast kan niet groter.’

Al voor zijn studententijd was duidelijk dat Bas de hardloopgenen van zijn vader had geërfd. Op twaalfjarige leeftijd liep hij zijn eerste tien kilometer ooit vrijwel ongetraind in een tijd van 39 minuten, later trainde hij enige tijd in een regionaal talententeam. Het ontbrak alleen aan de motivatie om alles voor de sport opzij te zetten, waardoor het hardlopen in zijn studententijd naar de achtergrond werd gedrongen. Aart liet hem gaan. ‘Ik heb er nooit moeite voor gedaan Bas te pushen als hardloper. Ik vind het belangrijk dat je in het leven dingen doet waaraan je veel plezier beleeft. De kans dat iemand in de sport bij de top gaat horen of olympisch goud wint, is niet zo groot. Ik vind het heel gezond dat als iemand studeert – of iets doet wat daarop moet lijken – hij een gezellige tijd heeft.’

De trainingen voor Amsterdam gingen in eerste instantie nog voorspoedig voor Aart. Nauwgezet volgde hij het schema dat Bas voor hem had gemaakt, de lange duurlopen liepen ze regelmatig samen. Bas kreeg voor het eerst in de gaten dat de marathon misschien een stap te ver was voor zijn vader, toen hij hem in de slotkilometers van een training helemaal naar rechts zag hellen, als een fietser in een scherpe bocht. Het was voor Aart een manier om zijn rechterknie met nauwelijks kraakbeen zoveel mogelijk te ontzien. Niet veel later, na een testwedstrijd van dertig kilometer waarin hij de laatste kilometers nog slechts strompelend vooruit kwam, hakte Aart zelf de knoop door dat het onverantwoord zou zijn om de marathon te lopen.

Hoofdredacteur Olivier Heimel van Runner’s World magazine biedt nu 20% extra korting aan op een Runner’s World abonnement. Via deze link en de code ‘Olivier‘ krijg je de extra korting (geldt tot en met 6 september)

Hij is nu even stil en zegt dan: ‘Na die wedstrijd heb ik nog een paar lichte intervalloopjes geprobeerd, maar ik merkte dat het echt niet ging. Ik moest gaan wandelen, in het bos waar ik vroeger met twintig kilometer per uur doorheen rende. Dat heeft me wel een paar tranen gekost. Toch was er ook snel de berusting, omdat ik in 2003 de juiste beslissing had genomen om geen marathons meer te lopen. Als ik terugkijk op wat ik wél heb gedaan, was de marathon in Amsterdam met Bas een bonus geweest. Bovendien kwam al heel snel de gedachte: ik kan weliswaar niet lopen, maar daardoor kan ik wél de marathon van Bas zien.’

Voor Bas was er ook weinig twijfel: hij zou ook zonder zijn vader de voorbereiding op Amsterdam doorzetten, in de jacht op een tijd onder de 2.30. Bij de start voelde hij zelfs dat hij de vorm had voor een tijd onder de 2.25, maar dat was buiten zijn hartritmestoornis gerekend. Het eerste wat hij daarom zei tegen zijn vader toen hij hem op het 25-kilometerpunt trof, was dat hij al twee keer veertig seconden was verloren. ‘Maar na die tweede keer, dacht ik ook letterlijk: fuck it, ik ga er gewoon voor.’

Zo kon het gebeuren dat Aart bij het treffen met Bas berekende dat een tijd onder de 2.30 nog altijd mogelijk moest zijn. En, nog opmerkelijker, dat hij in de kilometers die volgden zag hoe zijn zoon steeds harder begon te lopen, zodanig dat Aart zelfs aan zijn eigen tijdswaarneming begon te twijfelen. Wat hielp, is dat Bas steeds meer lopers begon op te vegen. Telkens als hij een concurrent was gepasseerd, verscheen er in de verte weer een nieuw stipje waar hij als een stier op een rode lap op af ging. Een van die stipjes in de verte leek verdomd veel op Fabian ten Kate, de zoon van Marti, de vroegere concurrent van Aart. Aart zag het nu zelf ook, vanaf de fiets waarop hij achter zijn zoon aan fietste, want het wás Fabian. 25 jaar nadat Aart tijdens het NK op jacht was gegaan naar Marti, zag hij zijn eigen zoon in de  achtervolging op Ten Kate junior, in een marathon die hij eigenlijk zelf ook had moeten lopen. ‘Het was een kopie van toen ik Nederlands kampioen werd,’ zegt Aart. ‘Dat van al die duizenden lopers, 25 jaar na dat NK, precies Bas Stigter en Fabian ten Kate achter elkaar liepen, is eigenlijk niet voor te stellen. Ik dacht gelijk aan die symboliek, zoiets verzin je niet van tevoren.’

Blaren

Bas had al bijna dertig kilometer in de benen, maar ook hij zag hoe bijzonder deze samenloop van omstandigheden was. Hij dacht aan zijn vader en hoe speciaal het voor hem moest zijn om op de fiets achter hem in zijn hoofd de film van 25 jaar geleden af te spelen. ‘Ik liep sowieso een beetje voor twee, omdat Aart niet kon meelopen. Je wil iedereen trots maken, maar je vader nog het meest.’ Hij hoorde Aart roepen dat hij dichter bij Fabian kwam. En na dertig kilometer, op het moment dat Fabian uitstapte vanwege blaren, haalde Bas hem in.

Vanaf dat moment ging het in volle vaart richting de finish. Bas rennend, Aart trappend en steeds maar vol ongeloof op zijn horloge kijkend. ‘Negen van de tien mensen die twee keer veertig seconden stilstaan, draaien om en gaan terug,’ zegt Aart. ‘Als je dan jezelf weer bij elkaar raapt en verder gaat, is dat fantastisch. Ik zag na het 25-kilometerpunt snel dat 2.25 misschien wel een optie was, al kan er in de laatste kilometers nog veel gebeuren. Continu was er hoogspanning, vooral vanuit het idee: hoe is het allemaal mogelijk?’

Vlak voor het Olympisch Stadion sloeg Aart af, want doorfietsen tot de finish is niet toegestaan, waarna Bas het op de atletiekbaan op een sprinten zette. Toen Aart zijn fiets had geparkeerd, was er nog slechts plek voor één gedachte in zijn hoofd: om zo snel mogelijk bij zijn zoon te komen. Hij piepte binnendoor het stadion in, stormde slalommend tussen de mensen door richting finishgebied en zag daar zijn zoon met wijd open mond achter de finishstreep liggen. Die had inmiddels op de stopknop van zijn horloge gedrukt, miraculeus genoeg precies na 2 uur, 24 minuten en 59 seconden. Ondanks alle tegenslag in het begin, had hij op de seconde af zijn heilige doel gehaald.

Toen Aart en Bas elkaar zagen, hoefden ze niets te zeggen, hun blikken spraken voor zich. Aart durft wel te stellen dat hij op dat moment nog meer emoties voelde dan wanneer hij vroeger zelf de finish van een marathon passeerde. Hij zegt: ‘Ik was ook zó blij dat ik zelf niet liep, het maakte voor mij alles goed.’ Glimlachend: ‘Verdomd, dacht ik, het heeft zo moeten zijn.’

Eerder verscheen er een boek over Aart Stigter; Hardlopen, mijn leven” target=”_blank” rel=”noreferrer noopener”>

https://www.instagram.com/p/CD0sAienuOc/?utm_source=ig_web_copy_link

Joshua Cheptegei wil na het wereldrecord op de 5000 meter ook het record op de 10.000 meter verbreken. De Oegandees gaat op woensdag 7 oktober de toptijd van Kenenisa Bekele (26.17.53) aanvallen in Valencia.

Het Spaanse Turia Stadium vormt het decor voor de NN Valencia World Record Day. De 23-jarige Cheptegei kijkt erg uit naar de recordpoging op de 25 rondes. “Zoals mijn prestatie in Monaco liet zien, ben ik in uitstekende vorm. Ik zou graag mijn huidige vorm willen benutten door het wereldrecord op de 10.000 meter aan te vallen.’’ De atleet erkent dat het record erg scherp staat, maar geeft aan dat zijn trainingen goed verlopen. ‘’Dat geeft mij vertrouwen dat ik nog een wereldrecord kan neerzetten.’’

Naast tophazen wordt, net als bij de wereldrecordpoging in Monaco, gebruik gemaakt van de #Wavelight. Dit verlichtingssysteem is bevestigd aan de binnenrail van de atletiekbaan en geeft het beoogde tempo aan. De 26.17 van Bekele, vijftien jaar geleden gelopen in Brussel, is het langst staande record op de 10.000 meter bij de mannen.

Joshua Cheptegei is een gevestigde naam in de atletiekwereld. De atleet heeft het wereldrecord op de 5000 meter (baan), 5 kilometer (weg) en 15 kilometer in handen. Daarnaast is hij regerend wereldkampioen op de cross en 10.000 meter. De in topvorm verkerende Cheptegei is lid van het NN Running Team en wordt gecoacht door de Nederlander Addy Ruiter.

Foto: Bjorn Parée

Op zaterdag 29 en zondag 30 augustus vinden op atletiekbaan Maarschalkerweerd in Utrecht de ASICS NK atletiek 2020 plaats. Zonder publiek, maar zoals elk jaar met de allerbeste atleten uit Nederland. Lees hieronder onze voorbeschouwing voor de vrouwen onderdelen dit weekend. Voorbeschouwing van de mannen vind je hier.

Door: Tjalling Galema

Groot geweld op de sprintonderdelen

Op de sprintonderdelen zijn de deelnemersvelden sterk bezet. Bij de 100 meer liggen de vrouwen dichtbij elkaar en zullen de dames van de estafette het elkaar moeilijk maken. Marije van Hunestijn komt terug vanuit Stockholm met een tweede plaats bij de Diamond League en een seasons best van 11,28, Jamile Samuel komt terug van een blessure en liep dit seizoen al 11,45. Ook Nadine Visser, Naomi Sedney en Nargélis Statia maken kans op de titel.

Op de 200 meter zal het ook spannend gaan worden. Waar op voorhand Dafne Schippers de topfavoriet lijkt, heeft Lieke Klaver daarentegen dit seizoen al 22,66 gelopen – derde aller tijden – en laat daarmee zien dat Dafne niet verzekerd is van haar nationale titel. Jamile Samuel is op de weg terug van een blessure, dus de vraag is hoe goed ze is en of ze zich kan mengen met deze vrouwen.

Bij de 100 meter horden staat er ook een goed veld aan de start. Topfavoriet Nadine Visser liep dit seizoen al een world leading tijd van 12,68 en zal hoogstwaarschijnlijk de nationale titel pakken. Verder zullen Eefje Boons, teruggekomen Sharona Bakker en junior Zoë Sedney de strijd aangaan met Nadine.

Livestreams zaterdag: lopen / kogelslingeren en discuswerpen / verspringen, hink-stap-springen en kogelstoten

Tijdschema: zaterdag en zondag

Een nieuwe lichting bij de MILA afstanden

Op de 800 meter op Papendal verraste ze iedereen, Bregje Sloot, ze liep 2:02,51 en is daarmee favoriet voor de titel. Britt Ummels zal er alles aandoen om haar titel te verdedigen en heeft met 2:03,28 dit seizoen nog goede kans om het Bregje moeilijk te maken, maar misschien is de dubbel op de 800 & 1500 meter iets te veel gevraagd.

Op de 5000 meter zal Diane van Es haar geweldige seizoen proberen te kronen met een nationale titel bij de senioren. Ze liep dit seizoen al 15:26 en heeft een 28 seconde sneller PR dan de nummers 2 en 3, Jasmijn Lau en Bo Ummels. Bij een tactische race liggen er kansen voor beide atleten, maar Diane lijkt in topvorm te zijn dit seizoen. Note: Jasmijn Lau heeft zich helaas afgemeld.

Spannende strijd op de technische onderdelen

Bij het hoogspringen zal een leuke strijd worden. Vijf dames hebben een persoonlijk record boven de 1m80. Bovenaan de lijst staat junior Britt Weerman die dit indoorseizoen 1m88 sprong, wat een nieuw nationaal record onder 20 is. Daarnaast zijn er nog kansen voor Manon Schoop, Glenka Antonia en ook Sarah van Beilen. Zij zullen allen een sprong doen naar de nationale titel.

Misschien één van de spannendste onderdelen dit NK is het kogelstoten. Melissa Boekelman zal proberen haar titel te verdedigen, maar het gaat niet makkelijk worden. Jessica Schilder stootte dit seizoen voor het eerst over de 18m en zal vastgezeten zijn om de nationale titel binnen te halen. Ook niet te vergeten is Jorinde van Klinken, die zich omschoolde van de aanglij naar de draaitechniek en al 17m68 stootte, wat slechts 8cm van haar PR verwijderd is. De dames zullen het elkaar niet makkelijk maken.

Ook bij het discuswerpen hoort Jorinde van Klinken tot de favorieten. Ze wierp dit seizoen al 59,59m en heeft een PR van 61,33m. Ze krijgt stevige concurrentie van Alida van Daalen die dit seizoen al goed aan het werpen is en 59,15m heeft geworpen. Alida en Jorinde zitten dichtbij elkaar en zullen alles uit de kast moeten halen om de nationale titel te behalen.

Foto: Erik van Leeuwen

• Review en vergelijking: Altra Experience Flow 3, Altra Experience Flow ST en Altra Experience Wild 3+
• Parcoursrecord bij 20-jarige Venloop, Van Hooren & Gulikers snelste Nederlanders
• Maron Janssen liep alle straten van Eindhoven: ‘Dramatische finish’
• Vestinglopen: ontdek het centrum van Dordrecht, Hellevoetsluis, Willemstad en Bergen op Zoom
• Het nieuwste urban sporthorloge voor elk type training: Polar Street X