De Nederlandse kampioenschappen in het Fanny Blankers-Koenstadion van Hengelo waren afgelopen zaterdag het decor voor het laatste optreden van Lisanne de Witte (33). Vanzelfsprekend op ‘haar’ 400 meter, de afstand waarop ze individueel haar grootste successen boekte. Nog één keer probeerde ze, misschien wel tegen beter weten in, alles op alles te zetten om zich bij de Nederlandse sprintelite te scharen. Op tweeduizendste van een seconde miste ze zaterdag 25 juli de finale.
De pas 21-jarige Maud van Sintmaartensdijk liep in een andere serie dezelfde tijd van 55.65, maar dus 2/1000e sneller. Voordat ze deze onheilstijding hoorde schoot Lisanne al vol, overmand door emoties. Na troostende woorden en omhelzingen door vele 400 meter loopsters en haar onafscheidelijke zusje Laura de Witte kreeg ze een staande ovatie van het publiek op de goedgevulde hoofdtribune. Even later werd ze bij de finish ook opgevangen door haar ouders.
Lisanne wilde nog één keer bij de besten meedoen
Kort voor Hengelo had ze op Instagram al laten weten dat het haar laatste NK zou worden. Na haar wedstrijd vertelde ze in de mixed zone, waar atleten en media elkaar ontmoeten, haar verhaal. ,,Ik ging niet eens hard weg, maar kon het op het laatst niet volhouden. Na 250 meter dacht ik dat het nog ging lukken, maar de laatste vijftig meter ging ik helemaal stuk. Ik denk dat het komt omdat ik helemaal geen 400 meters heb gelopen dit seizoen.”
In juni liep ze drie keer als haas op de 800 meter in Leiden, Doha en Hengelo. ,,Ik wist dat dit het was. Het gaat al maanden heel slecht en ik ben niet in vorm. Ook al zag ik dit aankomen hoopte ik toch dat ik nog iets extra’s kon geven vandaag. Ik hoopte op de finale en dat ik nog goed genoeg zou zijn voor de estafette. Maar het komt allemaal te vroeg.” Een week voor de NK twijfelde ze nog of ze wel mee zou doen. ,,Maar ik wilde ook niet over het laatste seizoen van mijn carrière later gaan denken ‘wat als ik wel was gestart in Hengelo, en misschien had ik het dan wel gehaald?’ Ik wilde dat gewoon voorkomen. Dan wist ik in elk geval wat het was en of ik wel of niet goed genoeg was geweest voor dat team. Nu blijkt van niet, maar nu weet ik het in ieder geval.”
Lisanne de Witte: ‘Het is mooi geweest’
Moeizame aanloop naar 2026
De aanloop naar 2026 verliep uiterst moeizaam. ,,Vanaf kerst was ik al geblesseerd. Een gescheurde fasciitis plantaris (de dikke bindweefselband die zich aan de onderzijde van de voet bevindt en het hielbeen verbindt met de tenen, red.).” Zeven weken kon ze niet hardlopen. ,,Daarna ging het wel weer, maar je merkt dat je al zo lang niet goed aan het trainen bent. Het hazen ging ook niet super. En ik kreeg ook weer last van mijn knie, waar ik al sinds 2016 mee van doen heb. Het is moeilijk dat ik daarom hier niet kon laten zien wat ik kan.”
Van 16 naar 33 jaar
Vanaf haar zestiende draaide ze al mee in de Nederlandse top. De geboren Vlaardingse (10 september 1992), al decennia woonachtig in Noord-Holland, kwam als 11-jarig meisje bij atletiekvereniging Trias in Heiloo. Op haar vijftiende, in 2008, startte ze als junior serieus met wedstrijden op de haar zo geliefde 400 meter, om een jaar later meteen al de eerste gouden medailles te winnen. Bij de senioren werd ze vanaf 2015 tot en met 2024 maar liefst tien keer Nederlands kampioene, waarvan zes keer op de 400 meter. Ook won ze titels op de 200 meter en 800 meter. Lisanne was er al die jaren gewoon altijd bij.
Haar grootste internationale successen
Lisanne’s absolute topjaar op individueel vlak was 2018, waarin ze tot tweemaal toe het Nederlands record op de 400 meter verbeterde. Eerst op 1 juli in het hooggelegen Zwitserse La Chaux-de-Fonds, waarbij ze met haar 50.96 de eerste Nederlandse ooit werd die onder de 51 seconden liep. Daarna op 11 augustus in het Olympisch Stadion van Berlijn: 50.77 tijdens de finale van Europese kampioenschappen. Ze won daar brons, haar eerste individuele medaille. En in maart 2019 won ze bij de EK Indoor in Glasgow weer een bronzen plak op de 400 meter, en dat vanuit de krappe baan 1 in de finale. Van 2021 tot en met 2025 won ze daarbovenop maar liefst acht 4×400 meter medailles bij de vrouwen op Olympische Spelen, wereldkampioenschappen en Europese kampioenschappen.
Al die medailles liggen overal en nergens in huis. ,,Daar moet ik wel iets mee gaan doen, het zijn er heel veel.” Ze realiseert zich dat er niet meer gaan bijkomen. ,,Ik heb alles gehaald wat ik wil halen, en meer. En daarom is het ook goed om te stoppen. Ik ben al bijna 34.” Wat ze na de atletiek gaat doen weet ze nog niet. ,,Ik vind het komend jaar daarom ook wel heel spannend. Maar ik heb er ook wel zin in. Opeens valt er een stuk weg. Ik doe dit al vanaf mijn vijftiende heel serieus. Ik begon op mijn elfde als klein meisje bij Trias.”
Sven Ootjers: ‘Lisanne was een kneiterharde werker’
Sinds 2016 is Sven Ootjers haar coach. ,,Na de Spelen in Rio is ze overgestapt van Team Distance Runners van Guido Hartensveld naar mij”, legt hij uit. ,,Het mooiste is eigenlijk dat we altijd ons eigen pad hebben bewandeld.” Het steevast werken met Lisanne naar één piekmoment noemt Ootjers heel geslaagd. ,,Niet naar het plaatsen voor een toernooi maar voor het pieken tijdens het evenement.” Tijdens de EK Indoor van Glasgow in 2019 had Lisanne hoger kunnen eindigen, vindt hij. ,,Toen baalde ik omdat ze in de halve finale op éénhonderdste tweede werd en tot baan 1 was veroordeeld. Toen was ze wel heel goed. Dit was haar kans om te winnen. Die Poolse Swiety zat in baan 2 en ik had Lisanne opgedragen die niet naar binnen te laten komen. Dat werd toen wel een geram maar brons had ze.”
Zijn bewondering voor Lisanne beschrijft hij treffend met een voorbeeld hoe ze trainde. ,,In maart sta je dan met haar in een nat en winderig Heiloo, maak je een schema met wat tijden erbij, en als ze dan na drie of vier loopjes helemaal naar de kloten is, roept dat ze niet meer kan, maar dan ook het vijfde tempo gewoon doet. Die knop was nooit uit. Ze ging altijd. Het waren killerschema’s. Lopers op de 400 meter moeten harde werkers zijn maar ik denk dat Lisanne de overtreffende trap was om dat te doen, en dat elk jaar, een kneiterharde werker. Bij Lieke Klaver straalt dat er ook af.” Fameus is de heuvel in de Schoorlse Duinen waarop 416 traptreden liggen, de ‘Trap naar de Hemel’ van ruim 55 meter, waar de atleten van Ootjers steevast hun duintraining eindigen. Volgens Wikipedia heeft Lisanne er de beste tijd voor vrouwen ooit op staan van 20.20 seconden. ,,In de coronatijd heb ik er elektronische tijdwaarneming opgehangen en toen moesten ze drie keer met veel pauzes tussendoor zo snel mogelijk omhoog lopen. Dat was een heel verschil dan toen we er mee begonnen, want toen kwam ze net onder de 30 seconden. Die traplooptraining was altijd fantastisch. Je benen ploften uit elkaar.”
Treffend vindt Ootjers ook dat Lisanne ook voor dit laatste NK niet wegliep. ,,Ik liet aan haar de keuze om mee te doen. Waarom zou ze met haar status in godsnaam dit NK lopen? Ze had echt nog twee weken nodig. En dan toch de confrontatie aangaan. Omdat ze me verschillende keren verrast heeft in haar carrière dacht ik dat het misschien ook hier weer zou lukken. Maar ze was afgelopen periode wel heel kwetsbaar.”
Laurent Meuwly: ‘We gaan de schat aan ervaring van Lisanne missen’
Bondscoach van de Atletiekunie Laurent Meuwly vindt dat Lisanne enorm belangrijk is geweest voor de 4×400 meter vrouwen estafetteploeg. ,,Ze was altijd enorm competitief tijdens de kampioenschappen. Met haar schat aan ervaring hielp ze ook de jongere atletes te integreren in het team. Je kon van haar op aan en ze presteerde bovendien altijd boven verwachting in de estafette, iets wat extra vertrouwen gaf voor haar teammaatjes. We zitten nu in een transitieperiode waarbij het heel moeilijk wordt om atletes als Lisanne te vervangen, dus we gaan haar zeker missen.”
Luister hier: Lisanne de Witte: Focus op positieve punten
Foto’s: Erik van Leeuwen