Nadine Visser heeft de derde plaats behaald in de finale 100 meter horden tijdens een drie uur lang spektakel in het Gyula Zsivotzky stadion tijdens de eerste editie van de World Athletics Ultimate Championship, dat ook wel omschreven wordt als een mini WK Atletiek. Visser moest alleen de nieuwe en oude wereldrecordhoudsters voor zich dulden. Lieke Klaver en Femke Broeders-Bol staan zaterdagavond in hun finales 400 en 800 meter na hun uitstekende series.
De tot Nationaal Atletiekcentrum gebombardeerde tempel was vrijdagavond in het buitengewoon frisse Boedapest met 20.557 toeschouwers vrijwel geheel uitverkocht (capaciteit 22.000). Alles was iets anders dan anders, beaamden de Nederlandse atleten Klaver, Broeders-Bol, Visser en Jonas Phijffers over dit nieuwe evenement waarbij de wereldbond vooral inzet op snelheid, show en spektakel.
Blije Nadine Visser zet misschien wel haar beste prestatie ooit neer
Nadine Visser werd tweede in haar serie 100 meter horden (12.49, +0,7 m/s wind) en was ook messcherp in de finale, nauwelijks een uur later. Ze moest alleen wereldrecordhoudster Masai Russell (12.09 dit jaar) en voormalig wereldrecordhoudster Tobi Amusan (12.12) voor zich dulden. Russell won in 12.22 (+0,1 m/s), Amusan was goed voor 12.34. Visser liep 12.39, nipt voor de wereldindoorkampioene over 60 meter horden Devynne Charlton (12.40). ,,Heerlijk om zo het seizoen te eindigen”, vertelde ze in de mixed zone voor de Nederlandse pers. ,,Ik ben echt blij. De laatste weken ging het op en neer, en dat is pittig geweest. In Lausanne en Zürich heb ik laten zien heel hard met mijn voetblessure te kunnen lopen. En na Brussel voelde ik dat ik het vandaag weer kon omturnen en ik super scherp was. Zo de vakantie ingaan is toch lekkerder dan vorig jaar.”
Dat er dit kampioenschap alleen een trofee is voor de winnaar boeit haar niet. ,,Dat maakt me echt helemaal niets uit. De twee medailles van dit jaar (WK-zilver indoor, EK-goud outdoor) heb ik thuis liggen maar alles van daarvoor neem ik altijd gelijk mee naar mijn ouders. Die leggen die dan in mijn oude kamer neer.” Ze is er nog niet uit of dit nu haar mooiste prestatie ooit is. ,,Elk jaar en elk toernooi is weer anders, ik kan het niet goed zo met elkaar vergelijken.” Over de race: ,,Ik struggle een beetje met de eerste pas uit het startblok, maar ik zat er eigenlijk gelijk goed bij.” Haar finish was net als bij de EK formidabel, toen ze met 1/1000e seconde won van de Poolse Pia Skrzyszowska. ,,Ik doe dat totaal niet bewust, maar ik wil gewoon alles naar voren gooien.” Over het nieuwe evenement heeft ze nog niet echt goed nagedacht. ,,Maar zo’n extra toernooi is toch mooi meegenomen, dan kun je weer de mooie sport laten zien en heb je een kans om het goed te doen.” Het nieuwe concept spreekt haar aan. ,,Gisteren was leuk op de rode loper. Ik ga morgen kijken hoe het er op tv uitziet. Ik zag in de callroom al wat zoals van die voorspellingen.” Visser blijft tot maandag in Boedapest. ,,Daarna ga ik naar een zonnig eiland.”
400 meter series: Lieke Klaver maakt indruk, Jonas Phijffers uitgeschakeld
Lieke Klaver liep in de serie 400 meter met 49.76 voor de zesde keer dit jaar onder de vijftig seconden. Opvallend was het laatste rechte stuk waarop ze ogenschijnlijk met gemak in de voorhoede bleef lopen. ,,Ik wilde vandaag echt harder, maar ik merkte dat iedereen een beetje afwachtend was. Ik heb altijd gezegd dat ik dat laatste stuk ook goed kan lopen, het moest er alleen uitkomen. Het kwam er indoor nog niet uit, maar outdoor nu dus wel. ‘Hou je hoofd erbij’, zei onze biomechanicus steeds, ‘hou je aan het plan’.
Hoe kijkt Klaver naar dit Ultimate Championship? ,,Het voelt een beetje als een Diamond Leagueweekend. Het is wel een kampioenschap, want dit is echt getrechterd naar de besten van de wereld. Geen series, die poespas waar je even doorheen moet. En je krijgt er ook echt wel financieel wat voor terug. Bij grote toernooien is het vooral heel veel eer die je krijgt.” Zo’n kleine Nederlandse delegatie vindt Klaver ook wel aangenaam. ,,Je hebt hier alleen de besten der besten. De stad is rustiger, onderling krijg je minder vragen.” De serie van vrijdagavond voelde een beetje alsof ze de EK-finale opnieuw mocht doen, vertelde ze. ,,En morgen is het zeker een soort WK-finale. Ik voel dat ik aan het pieken ben, en eruit wil halen wat ik kan. Ik ben de 49-ers aan het tellen.”
Jonas Phijffers werd zesde in zijn halve finale in een tijd van 45.21 seconden, waar alleen de beste vier zich plaatsten voor de finale. Zijn beste tijd dit jaar liep hij – in een nationaal record – in de EK-finale: 44.41. „Ik heb hier geen reden voor”, reageerde Phijffers na afloop. „Ik voelde me in de warming-up goed. Op 300 meter zat ik nog goed bij de andere mannen. Maar ik kon niet kicken zoals ik eerder dit seizoen deed. De omstandigheden zijn niet super.’’ Phijffers imponeerde daarentegen al dit hele jaar, zowel indoor met een Nederlands record als outdoor met maar liefst acht keer een tijd sneller dan 45 seconden. Phijffers werd twaalfde overall in Boedapest. Zondag komt hij naar verwachting nog in actie op de 4×400 meter gemengde estafette, wie weet wel met Klaver en Femke Broeders-Bol.
800 meter series: Femke Broeders-Bol met gemak naar de finale
Femke Broeders-Bol liep tegen de beste van dit jaar Audrey Werro in de serie. Broeders-Bol nam meteen de kop en kwam door in een tijd in de 58. Pas na 600 meter nam Werro de leiding over. Bol versnelde vlak voor de finish nog en finishte uiteindelijk in 1.59.19, 14/100e van een seconde achter de Zwitserse. Bij het voorstellen vlak voor de start was het applaus voor Broeders-Bol oorverdovend. ,,Dit stadion voelt een beetje als mijn tweede thuis en zo ontvangen ze me ook, en dat is heel leuk om te hebben. De Hongaar Attila Molnar, die met ons traint, had me er al op voorbereid.” De Ultimate Championship voelt voor haar nog niet echt als een toernooi. ,,Het is het einde van het seizoen. Het EK was een piek maar daarna ben ik nog heel erg gaan groeien in mijn 800 meter. Na de series begint het wel echt als een toernooi te voelen. Dit krijgt een mooie plek in mijn ontdekkingsreis van de 800 meter om op wereldniveau te mogen meestrijden.” Haar optreden donderdag op de loper noemt ze grappig. ,,Het is niet mijn natuurlijke habitat, maar ik zag dat heel veel atleten er echt van genoten.”
Achtste plek voor 4×100 meter gemengde estafette
Net als in Birmingham trad het Nederlands 4×100 meter estafetteteam aan in een fantasieopstelling zonder de op papier snelste vrouwen Minke Bisschops en Isabel van den Berg, maar wel met twee snelle mannen Elvis Afrifa en Xavi Mo-Ajok. De dit jaar even supersnelle Taymir Burnet en Nsikak Ekpo ontbraken in Boedapest omdat beiden nog niet hersteld zijn van blessures. Op basis van een snelle tijd van 40.20 tijdens de World Relays in Botswana in mei werd het team uitgenodigd voor de Ultimate Championship voor de rechtstreekse finale. Daarin werd het team met Britt de Blaauw en Fenna Achterberg achtste in 41.31. De kampioenen werden de vier Amerikaanse atleten in 39.72, tweede de Britten in 40.26, derde Canada in 40.34. In de beste opstelling zit er dus veel meer in voor oranje.
Andere finales: Jakob Ingebrigtsen declasseert handvol Amerikanen
In de zes andere finales maakte Europees kampioen Jakob Ingebrigtsen grote indruk door op het laatste rechte eind van de 5000 meter weg te sprinten van alle vijf Amerikanen en alle anderen (in 12.59.24). Cole Hocker was the best of the rest, voor Parker Wolfe. Een ultiem slot van zijn comebackjaar na een ernstige blessure aan zijn achillespees. Wereldrecordhouder Ja’Kobe Tharp uit Amerika won de titel op de 110 meter horden in 12.94 (-0,6 ms), vlak voor zijn landgenoten Cordell Tinch (12.95) en Bradley Franklin (13.01). De titel bij het verspringen ging naar de Italiaanse Larissa Iapichino, goed voor 6,90 meter (+0,6 m/s). Jasmin Sawyers werd tweede in 6,78 meter, Alyssa Jones derde in 6,77 meter.
De Oekraïense Yaroslava Mahuchikh verloor onlangs twee keer bij het hoogspringen maar de olympisch kampioene stond er vrijdagavond weer op het juiste moment. Met haar 1,99 meter was ze beter dan Nicola Olyslagers die niet hoger dan 1,95 meter sprong. Mahuchikh probeerde het nog drie keer op 2.04 meter, die goed voor de beste wereldjaarprestatie zou zijn geweest. Mondo Duplantis was weer de beste bij het polsstokhoogspringen, en deed drie pogingen op de wereldrecordhoogte van 6,32 meter. Hij won met 6,20 meter voor Emmanuel Karalis (6,15 meter). Niet de gedoodverfde favoriet Ethan Katzberg uit Canada werd gekroond tot ’s werelds beste bij het kogelslingeren maar de Duitser Marlin Hummel ging er met 81,46 meter met de hoofdprijs vandoor. Thuisfavoriet Bence Halasz werd tweede met 80,30 meter. Katzberg kwam niet verder dan twee foutpogingen.
Foto’s Erik van Leeuwen