Het is pas half februari, maar het eerste Nederlands record op de outdoorbaan is al gesneuveld. Lotte Smink lanceerde de slingerkogel zaterdagmiddag op een verlaten veld in het Duitse Sulzbach tot 66 meter en 5 centimeter. Ze is de opvolgster van Debby van der Schilt, die in 2004 tot 65.79 meter kwam. De 25-jarige Smink ziet nog genoeg aandachtspunten, terwijl ze 32 uur wil blijven werken in een jeugdkliniek.
De Hammerwurftag in Sulzbach zaterdag (66.05 meter) was mijn beste wedstrijd ooit
‘Nee, denk het niet. Ik had net een week trainingskamp in Duitsland achter de rug, met erg vermoeide benen. Ik wist niet wat ik ervan kon verwachten en was bang dat het een slechte afstand zou worden. Mijn coaches Manfred Sahner en Luuk Vos en ik zagen het als een trainingswedstrijd. Vijf van de zes pogingen waren ongeldig. Een atleet van de broer van mijn trainer wilde de limiet halen voor de Duitse kampioenschappen. Voor haar was de wedstrijd georganiseerd, op een afgelegen veld, met allerlei vervallen gebouwen. Ik voelde ook eigenlijk totaal geen druk. Ik besloot tevreden te zijn als ik 60 meter zou halen. Ik heb tot nu toe echt een goede winter gehad, maar het slingeraspect van de techniek, daar kan ik nog aan werken.’
Lees ook: Bobsleehordelopers Timme Koster en Dave Wesselink bijna klaar voor eerste Winterspelen
Atletiekliefhebbend Nederland weet te weinig van kogelslingeren
‘Eens. Het is een supertechnische sport, dat wordt denk ik vaak onderschat. De sport wordt denk ik wel groter in Nederland. Het ritme bij het slingeren zie ik zelf als een dansje in een kooi. Het moet kloppen qua ritme en voetenwerk, anders kom je niet uit in de kogelring. Je moet reageren op de kogel. Wat de kogel vraagt, moet je doen. In Nederland is het een weggestopt onderdeel. Het is veiliger dan discuswerpen, waar een windvlaag kan opspelen. In Nederland is helaas geen enkele grote wedstrijd voor het kogelslingeren. Wil je rankingpunten halen, dan moet je naar het buitenland.’
Er gaat niets boven Rotterdam
‘Daar ben ik het wel mee eens, haha. De cultuur, de mensen, al mijn dierbaren en ikzelf wonen in Rotterdam. Hier heb ik het altijd naar mijn zin. Ik begon met atletiek bij PAC, heb een tijdje bij het Utrechtse Hellas gezeten, maar sinds een paar jaar ben ik weer terug. Ik merk bij PAC zeker de ondersteuning nu het zo goed gaat. Krachttrainingen doe ik in Rotterdam, mijn meeste werptrainingen doe ik in Leiden. Soms voelt mijn leven als een race tegen de klok. Ik werk 32 uur in de week als psycholoog in een jeugdkliniek in Capelle aan den IJssel. Ik behandel jongeren met mentale problemen, in de leeftijd 15 tot en met 21 jaar. Een mooie, ingewikkelde doelgroep. Doordeweeks is het werken, snel eten en dan naar de training. Ik zit nu op zo’n 16 tot 18 trainingsuren in de week, zonder reistijd. Er moet geld op de plank komen. In herstel kan ik nog heel veel winst halen. Ik kan niet vaak een middagje rusten.’
Check ook ons interview met Noor van der Veen – ‘De Barkley was een langgekoesterde droom’
Mijn grootste doel dit jaar is de 70-metergrens passeren
‘Daar ga ik geen uitspraak over doen. Bij elk atletiekonderdeel heb je grote ronde getallen die een grens zijn. Ik denk er niet per se aan. Als ik het plezier in de sport houd, komt die 70 meter hopelijk vanzelf. Ik houd niet zo veel van mijn doelen uitspreken, dan komt er snel druk van de buitenwereld bij kijken. Maar in mijn techniek zit de meeste winst. Die is nog niet heel goed, zie ik ook als ik de video van zaterdag terugkijk (zie onderaan artikel). Dan zie ik veel bijbewegingen. Die wil je eruit hebben in het kogelslingeren. Je wil snelheid maken uit je benen en ik ben heel erg geneigd mijn bovenlichaam erbij te pakken. Dan haal je de kogel uit haar baan. Het bovenlichaam moet niet te veel werk doen. Op je bovenbenen en billen moet de meeste druk komen te staan.’
Over vijf jaar heb ik op de WK atletiek of Olympische Spelen gestaan
‘Zo lang het leuk blijft, is het mogelijk. Ik denk dat het kan, je weet het nooit. Ik vind het heel moeilijk om te zeggen. Mijn deelname aan de EK landenteams in Madrid was een mooie inspiratie. De hele wedstrijd sprak me aan, wat er allemaal bij komt kijken. Verder vond ik de concurrentie op zo’n EK heel leuk. Voor deelname aan de EK atletiek in augustus moet ik sowieso nog drie en een halve meter verder dan zaterdag (de Nederlandse eis is 69.61 meter, maar 71.50 meter betekent directe kwalificatie). Dat is wellicht mogelijk. Een prima limiet, want het niveau kogelslingeren is best hoog in de wereld. Met mijn coaches heb ik al een beetje gekeken naar wedstrijden waar ook punten voor de wereldranglijst liggen. Het moet wel te bereizen zijn.’
Foto’s: Erik van Leeuwen & eigen bezit
De Hardloopnetwerk Nieuwsbrief lezen? Ontvang elke maandag de hoogtepunten van afgelopen week in je mailbox.
- BIG Series 2026: Inschrijving geopend
- Review en vergelijking: PUMA Deviate Nitro 4 en Deviate Nitro Elite 4
- Futselaar, Ter Haar, Kempe en Lugtenberg bij 10e Stevensloop in Nijmegen
- Waarom veel hardlopers te weinig koolhydraten nemen tijdens lange inspanningen
- Waarom rustig hardlopen je sneller maakt